Maaskant nog altijd held in Krakau

Je kan na een ontslag boos en verdrietig thuis gaan zitten maar de wetenschap dat de grote bazen in het Poolse voetbal het afscheid nemen van mensen net zo gemakkelijk afgaat als het kopen van een brood, zorgt ervoor dat de mentale wond snel heelt en de pijn snel verdwenen is. Robert Maaskant weet inmiddels als geen ander hoe het werkt in het land van Dudek, Lato en Boniek.

Prijzen hebben een beperkte houdbaarheidsdatum en zodra er een beker aan de prijzenkast is toegevoegd, maakt men alweer plaats voor de volgende. Maaskant werd kampioen met Wisla Krakau, mistte op een doelpunt de Champions League en toen het elftal wat langzaam op gang kwam in de competitie maakte de blijdschap op de burelen van de Poolse club snel plaats voor ongeduld en ontevredenheid. Maaskant mocht het nog eens komen uitleggen maar de tweede gang naar het kantoor van de grote baas en eigenaar Ryszard Pilch was gelijk zijn laatste. Spullen pakken, niet meer omkijken en wegwezen.

Vanaf dat moment maakte hij onderdeel uit van de geschiedenis van de club en kon er slechts bij de archivaris van Wisla informatie over hem worden ingewonnen. Weg uit het kloppend hart van de club maar niet uit het hart van de supporters en de medewerkers van de trots van Krakau.

De aanhangers van de politieclub zijn de Schiedammer niet vergeten en dat bleek maar weer eens bij de toevallig terugkeer van de voormalig succestrainer in het stadion waar hij zijn grootste succes uit zijn loopbaan vierde. Maaskant, komend seizoen trainer van FC Groningen en de laatste maanden werkzaam in de Verenigde Staten, ging in op de uitnodiging uit Hilversum om een paar dagen deel uit te maken van de equipe van de NOS rond het Nederlands elftal. Een invitatie die hij gretig aanvaarde en hem een legitieme reden gaf om nog een keer de smaak van zijn succes in Krakau te mogen proeven.

Aanwezigheid Maaskant opent deuren

De aanwezigheid van Maaskant in de NOS-bus richting training in het Hendryk Reyman Stadion zorgde er gelijk voor dat er deuren open gingen die anders niet of slechts moeizaam van het slot zouden zijn gekomen. Een norse Pool van de beveiliging, had post gevat bij de ingang van het parkeerterrein met het voornemen om iedereen met enig chagrijn te benaderen. Maar toen hij Maaskant in het busje ontdekte verscheen er zowaar een glimlach op zijn gezicht en rolde hij nog net de rode loper niet uit. Dit tafereel herhaalde zich bij de persingang en bij de opgang naar het veld. De trainer die Wisla twaalf maanden geleden kampioen van Polen maakte liet wederom bij de mensen rond de club de zon schijnen.

Het “Hey coach” klonk anderhalf uur lang en de boomlange trainer kreeg van iedereen een hand, omhelzing en mooie woorden. Van journalist tot materiaalman, van ballenjongen tot cateringmedewerker. Allemaal wilde ze met hem gezien worden, even met hem praten op met de coach op de foto. Ondanks de aanwezigheid van 23 Nederlandse internationals in het stadion kon hij uitgeroepen worden tot populairste Hollander. Hij genoot er zichtbaar van .

Maaskant als chauffeur

Op de terugweg van training naar ons hotel nam Maaskant plaats achter het stuur van onze bus en gaf ons een korte tour door een wijk in Krakau. Hij vertelde veel, nee heel veel, over de geschiedenis van de stad en liet zien waar hij tijdens zijn loopbaan in Polen woonde. De stad waar je werkt door en door kennen vond ie belangrijk vertelde Maaskant terwijl hij maar weer eens een straatje insloeg en tegelijkertijd zijn voormalige elftalleider bij Krakau telefonisch te woord stond. “Je moet weten waar je spelers en aanhangers vandaan komen en het DNA van de club kennen.”

Maaskant zal Krakau nooit vergeten. Naast sportief succes, vroeg hij er zijn vrouw ten huwelijk en werd hun kind er geboren. Maar gelukkig kwam Robert Maaskant erachter dat de Polen hem ook voor eeuwig in het hart hebben gesloten. Prachtig idee. Maaskant is inmiddels naar huis. Waar onder de salontafel inmiddels boeken over de historie van de stad Groningen zullen liggen. Want ook zijn nieuwe werkplek wil hij van binnen en van buiten kennen. Nu hopen dat hij in het hoge Noorden ook in de harten gesloten zal worden en succes zal hebben. Hij verdient het.