Green Army

De Eurocity van Warschau naar Berlijn stopt in Poznan. Het is een prima internationale trein, van alle gemakken voorzien. Er zit zelfs een stopcontact vlakbij je stoel zodat je nog aardig door kunt werken in de trein op je laptop.

In mijn coupe zit een rustig bejaard Pools koppel. De vrouw heeft de broekriem aan thuis, want ze geeft haar man de hele tijd op zijn sodemieter als hij de deur naar het gangpad weer op een kiertje zet voor wat frisse lucht. 

De trein raast gemoedelijk door het groene Poolse landschap en mindert na een klein uurtje voor het eerst vaart. Als de trein tot stilstand komt hoor ik vanuit de verte al het gezang van naar ik meen Ierse voetbalfans. Ik schuif het raam in het gangpad naar beneden en zie op het perron een grote groep Ierse voetbalfans en ook Kroaten in hun bekende rood/wit geblokte shirts.

Hoe ze in dit gehucht terecht zijn gekomen is mij een raadsel. Het bejaarde echtpaar kijkt verschrikt op. Onder luid gezang en gejoel komen de naar schatting 30 Ieren en Kroaten de trein in.

 Logisch, want Ierland speelt tegen de Kroaten in Poznan. Wat volgt is een hectische treinrit van nog eens anderhalf uur naar onze eindbestemming Poznan.

De Green Army is na 1988 weer terug op het EK en we zullen het weten ook. De groep nestelt zich voor in de trein. Maar dan beginnen ze te hollen en te zingen door de gangpaden van de trein. Ze initiëren een train-wave! “Come on lads! Let’s enjoy this trainride!”

Het is de bedoeling dat alle (voornamelijk) Polen in de trein van coupe naar coupe de handen in de lucht doen op het teken van de enigszins beschonken Ieren. Het Poolse echtpaar luistert aandacht naar de uitleg van de supporter in plat Engels met een sterk Iers accent.

De Poolse man van het stel krijgt weer op zijn lazer van zijn vrouw als hij niet meteen begrijpt wat de Ier wil bewerkstelligen. Als John Mc Cain uit Cork het nog eens heeft uitgelegd holt hij terug naar het begin van de trein, achtervolgd door een paar beschonken Kroaten.

Na een paar minuten horen we een enorm gejuich aan de kop van de trein. En inderdaad de wave rolt door de Eurocity Warschau – Berlijn en bereikt onze coupe na zo’n vijftig seconden. De bejaarde Poolse vrouw kiert het uit van plezier en gooit haar armen in de lucht op het moment dat de Green Army door het gangpad langs de coupe dendert.

Van achter mijn laptop gooi ik ook snel een arm de lucht in. Je kunt maar beter lol maken met de Green Army en geen ruzie krijgen met de supporters uit Kroatië.

Anderhalf uur later is Poznan omgedoopt in een grote Ierse en Kroatische pub. Geweldige sfeer op het plein in het centrum van de oude stad. Iets buiten het centrum neem ik op een rustig terrasje een cappuccino en hoor het prachtige gezang van de Ieren vanuit het centrum van de stad door de straten van het oude Poznan galmen.

Voor mij zal de Green Army altijd verbonden blijven met Wim Kieft. Ik kan me herinneren dat ik in 1988 toen ik 25 jaar was de wedstrijd heb gekeken met een hele grote groep mensen, ik dacht bij mijn toenmalige tennisclub in Badhoevedorp. Ik kan de bevrijding nog voelen bij al die mensen met wie ik aan het kijken was toen Kieft dat merkwaardige doelpunt maakte met het hoofd. Hij sloeg zijn kruin tegen de bal, zoals Wim dat kan. En met dat gekke effect rolde de bal in het doel.

Op het terras in Poznan komen die herinneringen terug. Dat is het mooie aan unieke sportmomenten; je koestert de herinneringen, ze blijven je je hele leven bij. Net zoals muziek dat kan doen met eens mens.

Straks op die zwoele zomeravond van zaterdag 17 juni 2012, zo rond tien voor elf, als ‘we’ al gewonnen hebben van de Duitsers en het 0-0 staat tegen de Portugezen, is daar de voorzet van van Persie vanaf de linkerkant. Klaas Jan Huntelaar hangt al in de lucht en raak de bal fantastisch met een omhaal. De bal vliegt onhoudbaar in het Portugese doel. Onze kinderen juichen, het is een bevrijdende treffer! Voor deze nieuwe generatie zal Lissabon, Porto, de Algarve altijd verbonden zijn met Klaas Jan Huntelaar.

De nachttrein van Berlijn via Poznan naar Warschau stopt op het centraal station van de Poolse hoofdstad. Ik word wakker. De trein stinkt naar bier. De Green Army slaapt.