De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Paralympische Spelen: het vuur

vancouver1Vancouver is een prachtige stad. Misschien wel de mooiste van de wereld, aldus een onderzoek uit 2009. Vriendelijk, beschaafd, netjes, het past allemaal bij deze stad.

Het lijkt op een compacte variant van New York. Het is in ieder geval net zo overzichtelijk ingedeeld met lange brede straten. Vancouver lijkt een perfecte stad waar iedereen gelukkig moet zijn. Zelfs als het regent.

Donderdag 11 maart
De stad is weer opgeruimd na de winterspelen van drie weken geleden. Er hangen nog wat billboards, en wat vlaggen. Het is duidelijk: Vancouver is z’n ringen weer kwijt. En het paralympisch logo (de drie traantjes, zoals de sporters het spottend zelf noemen), zie je niet of nauwelijks. Over twee dagen is de opening. Maar het vuur ontbreekt vooralsnog in de stad.

annette-kj1

Annette Roozen en Kees-Jan van der Klooster (foto: Mathilde Dusol)

We zijn met een kleine delegatie. Annette Roozen, de paralympisch atlete van de zomerspelen, is speciale verslaggever. Ingmar Kooper de cameraman, en ondergetekende is chef de tres petit mission. Met drie man proberen we hier in week tijd de Paralympische Spelen te verslaan.  Dat is overzichtelijker dan het lijkt, want het evenement is een stuk kleiner dan z’n grote broer drie weken geleden. Hier zijn slechts 5 sporten, en zo’n duizend atleten. Waarvan 1 Nederlander: zitskieer Kees Jan van der Klooster.

Maar het gezeik is er niet minder om. Hoewel alles vanuit Nederland goed is geregeld, blijkt op locatie er altijd wel iets te missen. En of je nu bij de Olympische of de Paralympische Spelen bent, alles draait in eerste instantie om 1 ding: hebben we de juiste accreditaties? Zonder kaart voor camera, personeel, auto blijven de deuren dicht. En hell no, een kaart is niet voldoende. Het moet wel de juiste kaart zijn, met de juiste lettercombinatie en kleurstelling.

‘Back soon’
We hebben om 10.15 een afspraak bij het Canadese icesledge hockeyteam. DE sport van de Spelen. Rauw, mannelijk, hard tegen hard in kleine priksleetjes op het ijs. Om half negen melden we ons bij het IBC, het zenuwcentrum voor de media tijdens de spelen.

De schoonmaakster begroet ons vriendelijk in een inmens groot en vooral leeg gebouw. Er is hier niemand. Bij de infobalie ligt een bordje: Will be back soon. En ‘soon’  is kennelijk een rekbaar begrip.

We wachten, en bellen ondertussen met de collega’s van de EBU. Die zijn er gelukkig al wel. Ze zitten in de kelder. Een enorme ruimte, met prefab mediakantoortjes. Drie weken geleden was dit de Olympische mierenhoop, met honderden journalisten op een kluitje bijelkaar. Nu is het een woestijn, waar de schoonmakers het zand zelfs aan wegzuigen zijn.

Spijt
De EBU heeft niet al onze kaarten. Een deel is al doorgestuurd naar Whistler. Kan ik zonder die kaart op de venue?. De vriendelijke lach blijkt een keihard nee. Er wordt gebeld, van kastje naar de muur. Maar we krijgen onze zin. Als we maar even wachten. Om 10 uur gaat het kantoor boven open, en wordt het geregeld.

arjan-leeg-ebu2

Verslaggever Arjan Nieuwenhuizen

Een uur later dan gepland komen we op onze afspraak aan. We hebben nog een half uur om alles te doen wat we wilden. En dat lukt. Hoewel ik hierbij nogmaals mijn oprechte excuses maak dat de NOS ploeg zich op ongeoorloofde wijze toegang heeft verschaft tot een bijna lege traningshal.

Het spijt ons zeer dat we het interview met de 5-voudig paralympiere Tod Nicholson niet in de mixed zone hebben gedaan, maar aan de rand van het ijs. En het doe me nog steeds een beetje pijn dat ik tegen de lieve baan-manager heb gelogen dat ik de regels niet kende.

Maar dag een eindigt op deze manier wel met de geruststellende gedachte dat we na een trage start toch weer op schema liggen.

Vuur
We vieren feest vanavond. Annette is jarig, en ik morgen. Op weg naar het restaurant scheurt een brandweerauto met loeiende sirene door de straten. En nog een keer. Het verkeer staat stil, mensen kijken. Waar is de brand? Ook de brandweer auto lijkt de weg kwijt, want daar komt-ie nog een keer.

Als hij net de straat uit is, komt tot grote hilariteit het vuur de hoek om. De Paralympische vlam –op weg naar de opening- wordt midden op straat overgedragen aan de volgende loper.

Gelukkig, er is wat vuur in de stad

Tags: , , ,

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


Geef een reactie