De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Paralympische Spelen: de drempel

Vijf dagen in Canada

We voelen ons allebei schuldig als we voor de glazen winkelpui staan. Niet dat we iets verkeerds doen, maar het is een raar gevoel van schaamte dat ons overvalt. We zijn nu vijf lange dagen aan het werk in Canada, en de vermoeidheid heeft zich vastgezet in de spieren. Toch stappen we de drempel over.

Vandaag waren we bij Kees Jan op bezoek in het Paralympisch dorp. In het dorp zelf mag niet gefilmd worden, maar in het huis wel. Daar houdt KJ een hartstochtelijk pleidooi om iets minder voor gehandicapten te doen. Het is goed voor mensen met een beperking als ze zelf de deur open doen, of die moeilijke drempel nemen, aldus onze enige winterparalympier.

Hij laat ons filmpjes zien van de dingen die hij doet in de sneeuw. De 33-jarige Zeeuw kent geen angst, springt onwaarschijnlijk ver met z’n zitski, en racet met 115 kilometer per uur downhill. Het is indrukwekkend om te zien, en geeft ons gelijk een beetje hoop op een medaille de komende dagen hier. Want daar zijn we hier toch voor!

Lichaam

Cameraman Ingmar draagt de hele dag een kilo of 20 met zich mee.

Aan het werk!

Aan het werk!

Sneeuwheuveltje op en af. Dan ligt-ie weer eens op de grond voor een mooi plaatje, de andere keer skiet-ie onverschrokken met de pro’s de zwarte piste af. Terwijl hij zelf net een jaar ski-ervaring heeft. Respect hoor! Maar het lichaam begint nu wel een beetje zeer te doen.

Mijn dagen zijn vooral lang. In de vroege ochtenduren probeer ik deze column te schrijven, en spot ik zoveel mogelijk het materiaal van de dag daarvoor. Dat scheelt straks weer als we thuis zijn. Dan moet het programma namelijk in een kleine drie dagen in elkaar worden gezet.  15 uur werken op een dag is geen uitzondering.

Maar we klagen niet. Zeker niet tussen een kleine duizend atleten die, met een beperking, alles op alles zetten om hier op hun grootste evenement te excelleren.

Pijn

Het is mooi om te zien dat deze sporters zich niks proberen aan te trekken van beperkingen die er wellicht voor ze zijn. De sky is the limit, en niet de drempel waar ze toevallig voor staan.

Ik weet inmiddels niet meer zo zeker of ik zo blij ben dat ik de drempel ben overgestapt. Het meisje dat me onder handen neemt, komt van de Filipijnen. Met het accent op pijnen, volgens mij. Ook Ingmar, die naast me zit, schreeuwt het af en toe uit.

We zitten bij My Foot.

My Foot

My Foot

Een voetzoolbank middenin Whistler. Alle vermoeidheid wordt uit onze voetjes geperst, als een sinaasappel in een blender. Buiten lopen mensen voorbij die hier nooit naar binnen zullen gaan. Bij gebrek aan voeten.

Ook Annette is niet mee. “Ik heb 1 voet, dus ik wil voor de helft van de prijs”, grapt ze. Maar dat zit er niet in. De Filipijnse meisjes hebben kennelijk goed naar Kees Jan geluisterd. “Maak geen uitzondering voor iemand die toevallig een beperking heeft. Maak er geen verwendicapte van.”

En ik denk dat KJ gelijk heeft.

Tags: , , , ,

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


2 reacties op “Paralympische Spelen: de drempel”

  1. dat zijn een hoop mooie ervaringen. Ik moet er niet aan denken dat je de hele tijd met 20 kilo moet sjouwen en dat je dan ook nog niets eens mag filmen. Gelukkig dat je dan op e kamer wel mocht filmen.

  2. Lijkt me wel echt super mooi daar!

Geef een reactie