De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Paralympische Spelen: Rain and tears

regenDe weg van Whistler naar Vancouver is adembenemend mooi. De sea to sky highway voert ons langs prachtige meren, en magnifieke eeuwenoude bergketens. De sfeer in de auto wordt er aanzienlijk beter van. Dat heeft vooral te maken met de zon, die nog net even aan het einde van de dag langs de bergtoppen piept. Op de radio, Aphrodite’s Child met “Rain and tears”.

Het vat de dag vooralsnog goed samen, regen en tranen. Bij de eerste wedstrijd van Kees Jan regent het pijpenstelen.  Dramatisch voor de sneeuw, en slecht voor ons humeur. De wedstrijd gaat gelukkig wel door. Kees Jan wordt 17e. Dat is niet goed, maar de reuzenslalom is dan ook niet de discipline waar hij voor gekomen is. Dat is donderdag de downhill. Kees Jan is meer van het rammen, zonder al te veel bochtjes.

Drama

Ergens in de achterhoede van de wedstrijd finisht Leonardo Martinez. De Argentijnse zitskieer is ruim anderhalve minuut langzamer dan de winnaar. Maar hij komt juichend over de streep. Z’n coach vliegt ‘m om de nek, en de fans op de tribune dansen de regendruppels van hun poncho’s. Tranen van geluk vloeien er. Wat een drama voor de sport, denk ik.

Leonardo moet er namelijk onwaarschijnlijk de schurft in hebben, de piste vervloeken, schelden op het weer. Hij moet z’n coach ontslaan, z’n fanclub opheffen, en een 9 tot 5 baan gaan zoeken in Buenos Aires. Dat moet-ie doen. Maar nee, hij is blij dat-ie zonder kleerscheuren beneden is gekomen. Wat een aanfluiting voor de topsport. Om te huilen. En Leonardo is niet de enige hoor. Er zijn hier meer atleten te vinden die op een serieus sportevenement niks te zoeken hebben.

Logo

Het logo van de Paralympische Spelen zijn drie gekleurde strepen. logo3In het begin waren het 5 gekleurde traantjes, toen 3. En nu is het ge-evolueerd in 3 gekleurde traantjes die wat uitgelopen zijn. Geen Olympische ringen, tot ergernis van de sporters en onbegrip van een hoop bestuurders. Het Internationale Paralympisch Comite wil graag zelfstandig zijn, en dus heeft het zich nadrukkelijk losgemaakt van het Olympische deel. Maar de vraag is of dat zo verstandig is geweest.

Het kost in ieder geval een hoop geld. Direct na de sluiting van de Olympische Spelen wordt in 10 dagen tijd de stad omgekat. Alle ringen eraf, de traantjes erop. De passen, de jassen, de souvenirs, alles moet aangepast worden. Er zal wel een diepere politieke gedachte achter zitten. Maar die ontgaat me dan even. Ik vind het vooral gedoe.

Mosterd

Die periode tussen de twee Spelen is ook eigenlijk te lang. De Paralympiers worden op die manier een beetje de mosterd na de maaltijd. Ik zou zeggen, maak van de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen, tegelijk de openingsceremonie van de Paralympische Spelen. De sporters groeten elkaar op hun weg naar binnen en naar buiten, en het publiek kan een makkelijke doorstart maken naar een nieuw sportevenement als ze dat willen.

Nog beter zou zijn als de atleten met een beperking hun wedstrijden kunnen afwerken tijdens de Olympische Spelen. Maar dan moet er wel drastisch gesaneerd worden in de Paralympische Sport. Er zijn nu nog teveel  Leonardo’s die meekrabbelen.  Maar er is vast nog wel een hellinkje in Buenos Aires te vinden waar hij met veel plezier vanaf kan glijden.

Jerommekes

We zijn bijna bij de Thunderbird Arena. We gaan kijken bij het ice sledge hockey. icesledge2Dat is spektakel, heb ik me laten vertellen. Topsport van de bovenste plank, waar Jerommekes op priksleetjes elkaar van het ijs af proberen te smijten. Elkaar op de bek slaan als ze dat nodig vinden. Hier gaat het niet om het meedoen: puck off!! Deze kerels willen winnen, zelfs ten koste van hun gebit.

Honderden mensen zijn op weg naar het ijshockeystadion. De sfeer is uitgelaten, zoals het hoort bij een sportwedstrijd. Go Canada Go!. Voor we de parkeergarage indraaien haalt Demis Roussos op de radio nog eens flink uit. Rain and tears, are the same.

And in the sun, you’ve got to play the game.

Tags: , ,

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


2 reacties op “Paralympische Spelen: Rain and tears”

  1. Tim zegt: 18-03-10 om 16:43

    Bah, wat een vreselijk moderne kijk op de spelen. Beetje verwend zeker?

    “Geïnspireerd door de initiatieven bedacht Pierre de Coubertin in 1890 dat een grootschalige herrijzenis van de Olympische Spelen mogelijk was. De Coubertin was voor de bevordering van een harmonieuze lichamelijke en geestelijke opvoeding van de jeugd en de versterking van de vriendschapsbanden tussen de volkeren, overtuigd als hij was dat de sportieve krachtmeting edelmoedigheid en ridderlijkheid bij de atleet zou aankweken, alsmede respect voor de prestatie van de tegenstander.

    De officiële slogan van de olympische beweging is citius, altius, fortius (Latijn voor “sneller, hoger, sterker”). De idealen van Pierre de Coubertin worden het best weerspiegeld in het olympische credo: “het belangrijkst bij de Olympische Spelen is niet de overwinning, maar de deelname, zoals ook in het leven niet de overwinning, maar het streven naar een doel het belangrijkst is. Het belangrijkst is niet, om veroverd te hebben, maar om goed gevochten te hebben.”

    En nu weet ik best dat dan niet alle beste atleten mee kunnen doen, dat ieder land maar X afgevaardigden kunnen sturen etc, maar dat is dan jammer. Daar is kwalificatie voor. Het streven van een sporter is altijd verbetering van jezelf, en wat is dan een grotere inspiratiebron dan de Spelen?

    Ik weet nog dat wij juichend voor de TV zaten toen de Jamaicaanse bob voor het eerst die helling afkwam. Ik weet nog voor wie wij het hardst juichden bij het schansspringen met Eddy de Eagle en Konijnenberg.

    Jij kan het niet, dus veroordeel iemand niet. Ook voor die Argentijn is het regen en tranen. Respecteer het zoals de Coubertin het bedoelde en vergeet het snel als je dat wilt. Maar dit is een slappe, commerciele en verwende reactie. Een perfecte afspiegeling van hoe er tegenwoordig in onze maatschappij met mensen wordt omgegaan. Ben je niet goed genoeg, dan ben je niets. Bah!

  2. Ik vind het schandalig hoeveel zendtijd aan de Paralympische Spelen word besteed. Persoonlijk vind ik de inspanningen van de atleten bij de Paralympische Spelen meer nivo hebben dan bij de normale spelen. Iedere burger KAN en mag sporten, de gehandicapte moet een extra inspanning leveren. De opening en sluiting van de normale spelen kosten duizenden euro en worden uitgebreid onder de aandacht gebracht. Maar de Paralympische Spelen werden nauwelijks genoemd !!

Geef een reactie