Beste vrienden in Nederland,

zoals je misschien weet, heb ik twee kinderen. Eén van 6 en één van 4. Een week na de aardbeving hebben we ze naar familie in de Dominicaanse Republiek gebracht. Ik mis ze natuurlijk verschrikkelijk.

Maar ik kan hun afwezigheid verdragen als ik iedere dag die kinderen door de straten van Port-au-Prince zie rennen. Op blote voeten soms, bedelend om eten, ze lopen erbij alsof er op deze aarde niemand meer is om ze te helpen. Dan hebben mijn kinderen natuurlijk geluk.

Op dit moment probeert de Haïtiaanse regering het schooljaar te redden, tenminste dat is het plan. Les geven in tenten, psychologische hulp voor de zwaarst getroffen kinderen, nieuwe schoolprogramma’s etc. Ik moet het nog zien.

We willen onze eigen kinderen inschrijven voor Spaanse les. Want misschien blijven ze nog wel veel langer in de Dominicaanse Republiek dan we nu denken. En daar spreekt men Spaans. Dus in de tussentijd moeten ze maar zoveel mogelijk naar Spaanstalige tekenfilms kijken.

Weet je wat nou zo gek is? Ik begin nu pas goed te voelen wat de gevolgen van de aardbeving zijn. En ik denk dat dat komt doordat het land nu weer langzaam overgaat tot de orde van de dag. De afgelopen maand wist je gewoon niet beter: er is geen stroom, er is geen water, te weinig voedsel, geen werk, het leven van een hond ja.

Maar als sommige dingen het weer blijken te doen, dan merk je pas wat je mist. Wij hebben bijvoorbeeld weer 3 uur elektriciteit per dag. En nu kunnen we weer tv kijken. Vroeger hadden we 31 kanalen, en nu nog maar 3. En die drie kanalen sturen meestal alleen maar het signaal door van een of andere buitenlandse zender, dat ze zelf via de satelliet binnen krijgen. Of – en dat is helemaal treurige tv – ze zenden de berichten van de regering uit. Die machteloze regering van ons die niet in staat is om ook maar het begin van een oplossing te vinden voor het kleinste probleem.

Uit eten
Had ik trouwens al gezegd dat ik bijna elke dag uit eten ga? Lekker luxe man. Dat zal ik uitleggen. Het gas dat ik zou moeten kopen om m’n potje op te koken is te duur. Dus ik moet wel op straat eten of in een klein restaurantje. En bovendien heb ik ook helemaal geen tijd om zelf boodschappen te doen en eten te maken. Ik ben echt de hele dag bezig met het zoeken naar werk en het oplossen van duizend andere probleempjes.

Op straat word ik nogal eens herkend als acteur en regisseur en mensen vragen me dan wanneer ik mijn volgende film uit ga brengen. Wanneer komt de film over deze tragedie? Maar niemand vraagt wanneer de bioscopen in Port-au-Prince weer eens open gaan, want die waren al lang voor 12 januari. Door tekorten en faillissementen.

Ik ben wel een acteur. Ik ben acteur in de wederopbouw van ons land. WEDEROPBOUW, dat woord hoor ik echt dag en nacht. Uit de mond van de vice-president van de Dominicaanse Republiek, van de premier van Jamaica, de premier van Canada, en zelfs Nicolas Sarkozy. De allereerste Franse president die ons land in die ruim 200 jaar onafhankelijkheid heeft bezocht. En dan komen daar natuurlijk nog de bekende Hollywood sterren: Angelina Jolie, Sean Penn, Ricky Martin, John Travolta en zijn zendelingen van de scientology, Bill Clinton, Ban Ki Moon en wie is er niet geweest om z’n eigen reputatie een beetje glans te geven.

De vraag die ik me dan telkens stel is: schieten die mensen onder een lakentje liggen te creperen in een tentenkamp daar iets mee op? I don’t think so.

Beluister de weblog, ingesproken door verslaggever Roel Pauw