“Ik ben geen held, maar iemand moet het doen”
Beste vrienden in Nederland,
Sorry, maar ik heb niet zo’n goeie week. Ik zeg het maar meteen. Ik ben eigenlijk gewoon ontzettend pissig. En dat komt omdat er hier helemaal niets verandert. Ik erger me aan alles. Maar dat wil ik helemaal niet. Want dan word ik precies zoals iedereen om mij heen: verbitterde mensen die alles van anderen verwachten.
Misschien kunnen ze er niks aan doen hoor, maar ik erger me kapot aan de mensen die doen alsof hun leven in hun tentenkampjes normaal is. Ze staan op, als ze nog wat geld hebben gaan ze boodschappen doen, ze koken hun maaltijd. Kom op zeg. Laatst heeft het een paar nachten geregend. Waarom ging er niemand de straat op om te eisen dat die tenten nou eindelijk eens komen. Deze week waren er weer 4 naschokken. Waarom is er niemand die protesteert tegen de regering, die maar volhardt in haar zwijgen! Niemand vraagt zich hard op af waarom er met die tientallen ngo’s in Haïti nog steeds mensen dood gaan aan de diarree!
Ik heb zelf de afgelopen 3 weken gekeken of ik misschien samen met m’n oude klasgenoten iets kon doen om het schooljaar te redden. Eigenlijk voel ik me daar wel een beetje toe verplicht, want wij hebben allemaal op een goede school gezeten. Ik heb 108 klasgenoten benaderd. Van 2 heb ik een reactie gehad. Twee! Ik wil helemaal geen held zijn of zo. En misschien ben ik ook wel niet de charismatische leider die je voor zoiets nodig hebt, maar iemand moet toch wat gaan doen. Of het in elk geval proberen.
Gisteren was ik met een vriend in de stad. En toen zagen we opeens ergens een lijk liggen. We dachten eerst: zeker nog uit een ingestort gebouw gehaald of zo. Maar nee, hij bleek te zijn doodgeschoten bij een beroving. Daar kon je natuurlijk op wachten. Als mensen geen werk hebben, geen eten om voor hun gezin te zorgen, dan worden het vanzelf criminelen. En daar helpen al die buitenlandse militairen en politieagenten ook niet tegen.
Mensen hebben werk nodig. En hier en daar is dat er ook wel. Bijvoorbeeld via het werkgelegenheidsprogramma van de VN. Maar daar zie je dat oude mechanismes inmiddels ook al weer terugkomen. De Haïtianen die het werk voor de buitenlandse organisaties moeten verdelen, geven die baantjes in de eerste plaats aan hun familie, dan aan hun vriendjes. Precies zoals dat hier altijd is gegaan. En ik wil niet cynisch zijn hoor, maar soms denk ik dat het buitenland net zo opereert, door ervoor te zorgen dat hun eigen geld naar hun eigen ngo’s gaat. Salut!
Beluister het weblog, ingesproken door verslaggever Roel Pauw
Reacties graag (bij voorkeur) in het Engels, zodat Handy Tibert ze zelf ook kan lezen, en eventueel ook kan reageren.
Hej Handy,
Het enige wat ik zeggen kan is: “ik begrijp je”. en jij denkt vast, “waarom? waar haalt die het lef vandaan?” Ik heb een half jaar lang in een conflict gebied gewerkt op de Soedanese-Oegandese-Keniaanse grens. Met verwachtingen ging ik er naar toe, er uiteindelijk achterkomende dat de afgelopen 30 jaar zaken nauwelijks vooruit waren gegaan. En dat in mijn tijd dus ook wel niet het geval zal zijn. Mensen zijn gewoontedieren, vasthouden aan de comfortzone. Vriendjespolitiek is een middel van mijn eingen lijf eerst. En het accepteren van onmenselijke omstandigheden van leven is beter dan er kwaad over worden, want denk vanuit de mensen zelf: wat bereik je er mee? Ben ik niet de enige? Word ik verstoten uit de sociale kring? Doorleven zonder doel. Gewoontes oppakken, binnensmonds klagen en doorgaan. Verandering voor mij, niet door mij.
Succes in Haiti, kop op en door gaan!
Keep on going! Ondanks dat de realiteit probeert jouw wil te kleineren…
“Wees realistisch…eis het onmogelijke…”
en dat is jouw idealen hoog houden…bouw voort op de ruines….bouw over de ruines,…bouw op de ruines….en je zal uiteindelijk boven de ellende komen te staan…en dan zal je hopelijk de zon voelen op je gezicht…elke dag iets positiefs zien…..
hoop dat je hier wat aan hebt….mijn familie woont in Chili en heb net contact gekregen….ondanks dat (ook) zij dakloos zijn…is faith het enige antwooord wat ik jou kan geven..
Een goed voorbeeld van hulp zijn de Jehovah getuigen daar. Die hebben niet alleen hun eigen broeders en zusters geholpen maar stonden open voor alle anderen. De beste getuigenis die ware christenen kunnen geven is het tonen van deze liefde.
Hi Handy,
Unfortunately the world has come to this. And it is changing into a “Me first, forget about the rest” world more and more. That´s not just Haiti unfortunately. People live by example, and the modern world is not about giving to others or helping others. It is about having and not wanting to lose.
All I can say is: stick to your ideals, do what you feel is right in your heart. All small things make a change, it just takes one right person to see and follow your example. One that might be more charismatic (although it is my believe that anybody can be charismatic in their own way). I know this sounds like asking for miracles, and maybe it is, but if we lose ourselves and our own ideals then what are we here for? The world has so much to offer, to us and to our children and our childrens children. We have to do it for them and for ourselves.
Just make sure that you stay healthy as well, because without your example there is basically nothing for others to see.
Keep up the good spirit, and keep on writing here as well. Takes your mind off things a bit.
Dat komt door corruptie en belangenverstrengeling. Die NGO’s zitten daar om via allerhande quasi-legale constructies ONS belastinggeld op te slurpen, en VN-funds te jatten over de bebloede ruggen van de donkere medemens.
Dit is ook precies waarom de VN is opgericht. Ik zeg: de kogel voor allemaal die uitvreters.
Lots of respect Handy for your work.
I was supposed to move to Haiti today to do the damage inspections in the port area on the containers / logistics to get it running again.
For one or other reason this is posponed for a number of days but it all seems to go ahead next week.
Would be interesting to meet you there as we need information to solve te problems, hopefully with the local people getting some work from us.
Regards
Theo de Boer
Inderdaad is het zo als hij beschrijft, de leuke baantjes worden hier verdeeld onder kennissen etc. de kruimels zijn er voor de rest dwz bijvoorbeeld immigranten en als die dat niet willen dan worden ze wel daarop aangesproken.
Helaas zijn er niet veel leuke baantjes in Haiti, dus na de kruimels is er niet zoveel en dat heeft ook weer alles te maken met het economische eenrichtingsverkeer van kolonie naar Europa en van derde wereld naar G20.