Beste vrienden in Nederland,

Ik wil iets vertellen over mijn moeder. M’n moeder had voor de aardbeving een afhaalrestaurantje aan huis. Ze leverde ook maaltijden aan een paar overheidskantoren. Al die kantoren zijn ingestort of om een andere reden niet meer in bedrijf. Daarnaast had mijn moeder een winkeltje in de stad. Op de Marché Tête Boeuf, de koeiekopmarkt. Maar die markt is er ook niet meer. Verwoest, samen met haar winkel. Dus daar heeft ze ook geen inkomsten meer van. Wat ze nu doet is, de voorraden die ze nog had verkopen in de buurt. Maar als die op zijn, dan is het echt over en uit met de handel. Nu zou ze nog wel met haar visum naar Amerika kunnen gaan, om daar spullen in te kopen – dat deed ze vroeger ook - maar de import en export is tegenwoordig ook stuk ingewikkelder dan vroeger. Ik denk dat ze tijdelijk maar iets anders moet doen zodat ze in de tussentijd kan nadenken over hoe ze haar oude business weer kan oppakken.

Dat is trouwens wat een heleboel mensen nu doen. Andere vaardigheden aanspreken omdat dat nu even nodig is. Ik ken een dokter die nu chauffeur is. En een jurist die spullen staat te verkopen. Louter en alleen om te overleven. En ik kan er zelf ook over meepraten natuurlijk. Ik was een jonge ondernemer, bezig met het opbouwen van een eigen videobedrijf. Ik was acteur – ik heb in vier Haïtiaanse films gespeeld. En ik was docent aan een vakopleiding voor videoproductie. En moet je kijken wat ik nu ben: een manusje van alles, iemand die elk klusje moet aanpakken om uit deze rampzalige toestand te komen. Voor mijn familie.

Maar laat ik u ook over een eerste succesje van Genesis vertellen. U weet wel, dat idee van mij om samen met slimme, jonge Haïtianen iets te gaan doen voor dit land. We gaan de leiding van onze voormalige middelbare school helpen om de boel weer op de rit te krijgen. Ik heb nu een lijst van 20 oud-klasgenoten die aan de slag gaan als vrijwilliger. Allereerst gaan we het schoolplein opruimen. En daarbij moet u bedenken dat dat wel net iets anders dan even de bezem erover heen halen. Er moet echt puin geruimd worden. Daarna gaan we tenten opzetten bij wijze van klaslokalen. En dan kan iedereen les gaan geven in een vak waar hij zelf goed in is. Er is nog één probleempje: de regering zal ervoor moeten zorgen dat de daklozen die nu op het schoolplein bivakkeren ergens anders terecht kunnen.

Zo willen we laten zien dat we iets voor elkaar over moeten hebben. Iets soortgelijks is er aan de hand met onze eigen kinderen. Een van de ouders van de school wil haar huis ter beschikking stellen als tijdelijke crèche. Daar zijn we erg blij mee. En nu maar hopen dat onze zoon daar net zo blij mee is… Deze week gaan Stéphanie en ik waarschijnlijk naar de Dominicaanse Republiek om de kinderen op te halen. Ik hoop dat God ons langs al deze obstakels zal leiden. En dat ze zich weer veilig kunnen voelen in dit verwoeste land.

Eén ding zit me nog steeds wel heel erg dwars: dat is dat er zo ontstellend weinig informatie is. Niemand weet eigenlijk precies wat er op 12 januari is gebeurd: hoe groot de schade is, hoeveel mensenlevens er verloren zijn. Maar als je dat allemaal niet weet, hoe wil je dan plannen gaan maken voor de toekomst? Ik heb altijd geleerd dat je het verleden moet kennen om het heden te kunnen begrijpen en dat je het heden moet kennen om je voor te kunnen bereiden op de toekomst. Maar wat zit ik nou filosofisch te doen. Daar tijd heb ik helemaal geen tijd voor.

Tot volgende week. Salut!

Reacties graag (bij voorkeur) in het Engels, zodat Handy Tibert ze zelf ook kan lezen, en eventueel ook kan reageren.