Een klein weerloos jongetje in Haïti
Een jongetje van ergens tussen de één en twee jaar oud. Niemand weet het precies. Niemand weet zelfs hoe hij heet. Daarom hebben ze hem C’est la vie genoemd. Zo is het leven. Tenminste, zo kan het leven zijn, als je een klein weerloos jongetje bent in een kamp voor daklozen in Haïti. Het zit zo: dit jochie is door een bewoonster van het kamp ‘gekaapt, gestolen, meegenomen’ hoe je het ook maar noemen wilt. Misschien had hij geen ouders, maar ook dat is niet bekend. In elk geval belandde hij in de tent van een vrouw die met dat kind onder haar arm bij het distributiepunt een extra portie voedsel kon scoren. Waar het kind zelf overduidelijk niet van heeft meegeprofiteerd: hij kwam zwaar ondervoed, meer dood dan levend in het SOS kinderdorp terecht. Andere kampbewoners hadden de Haïtiaanse autoriteiten getipt. Langzaam maar zeker komt het jongetje weer op krachten met een soort astronautenvoedsel.
De verhalen die je hoort gaan je door merg en been en één ding is wel duidelijk: kinderen zijn ongelooflijk kwetsbaar. Voor verwaarlozing, voor misbruik, voor kinderhandel. In het kinderdorp zijn ze veilig. Krijgen ze fatsoenlijk te eten, genieten ze onderwijs, kunnen ze naar de psycholoog als dat nodig is. Om te praten over wat hun is overkomen. Maar uiteindelijk is het de bedoeling dat ook deze kinderen weer naar huis gaan. En naar huis, betekent in veel gevallen: terug naar je krot in een sloppenwijk. Terug naar een tentenkamp zonder voorzieningen. Want één ding moet je niet vergeten: veel kinderen die voor weeskind doorgaan hebben gewoon nog ergens een vader en moeder. Maar hun ouders hebben van pure ellende soms geen andere keus dan ze te droppen bij een weeshuis. Of erger nog: om ze gewoon de straat op te schoppen.
Iets dergelijks overkwam 33 weeskinderen die werden gekidnapt door een groep Amerikaanse missionarissen. Bij de grens met de Dominicaanse Republiek werden ze tegengehouden. De kinderen hadden geen geldige papieren. De regering maakte er een groot nummer van: zo ga je niet met onze kinderen om. Wat niet iedereen weet is dat deze kinderen helemaal geen weeskinderen waren. Sterker nog: hun ouders hadden ze zelf aan de Amerikaanse zendelingen meegegeven. Omdat ze wisten dat er in Haïti geen toekomst voor hen was. Nu zijn de meesten weer terug. Eén ouderpaar heb ik opgezocht. Het was een vreemd schimmenspel, want er was geen elektriciteit. De ouders legden het allemaal nog een keer uit: de rottende lijken in de straat, dat de kinderen daar ziek van werden, dat je sowieso niet wilt dat je kinderen in zo’n hel groot worden. Maar vreemd genoeg zijn ze nu ook weer blij dat de kinderen terug zijn. Natuurlijk, ze houden van hun kinderen. Ze houden zelfs zo veel van ze, dat ze ze meegeven aan volslagen vreemden die misschien wel de sleutel van het paradijs in hun binnenzak hebben zitten.
Nu staan ze er weer alleen voor. Natuurlijk, we gaan ze helpen. We moeten ze helpen. SOS kinderdorpen heeft daar ook wel ideeën over. Net als veel andere NGO’s. Maar iets in mij zegt dat deze ouders in hun donkere varkenshok – want dat is het – er over een jaar, over vijf jaar, over twintig jaar niet beter voor zullen staan dan nu. En dan is de opwinding over een mislukte kidnapactie of over het verzaken van de ouderlijke plichten allang weer vergeten.
En dit is nog lang niet alles wat er allemaal in de wereld gebeurt… Er is nog veel meer leed in de wereld wat wij niet eens weten, maar beseffen we ook dat het onze eigen schuld is…?
Wat er op Haïti gaande is is hartverscheurend. Daarbij vind ik het zeer eenzijdige berichtgeving inzake de kwestie met de zendelingen … en weer gaat de kerk de mist in denkt menigeen nu. Waar ik niemand over hoor is de duistere kant van dit eiland. Voodoo met alles wat daarbij hoort (misbruik kinderen) is dagelijkse praktijk, net als in Afrika. Daar hoor en lees je niets over. Maar o wee wanneer christenen iets ondernemen. Vraag is of zij werkelijk hebben geweten dat die kinderen gewoon ouders hadden, zaten er geen slinkse handelaren tussen hetgeen tegenwoordig ook gemeengoed is? Denken dat je met een weeshuis van doen hebt maar ondertussen raak je verstrikt in een mensenhandelkwestie. Nee NOS, dit bericht vind ik echt te eenzijdig. Verder gewoon top dat iedereen zo begaan is met die ellende.
Prachtige instelling de SOS kinderdorpen in Haiti, maar de kinderen zouden daar moeten kunnen blijven,tot ze klaar zijn voor de maatschappij.
Wat een triest verhaal is dit eigenlijk. En er is zoveel geld opgehaald in de wereld daar zouden toch zeker deze kinderen beter van moeten kunnen worden. Ik hoop echt dat er nu voor deze kinderen en hun ouders een betere toekomst komt. Niet over een paar jaar maar dit jaar nog.
Daar zou ook de politiek, alle hulporg. de VN meer dan hun best voor moeten doen
ze moet met dat geld dat word opgehaald ook die mensen helpen niet een kind 1 keer eten geven en dan op straat schoppen en de rest in je zak douwen dalijk rijd er weer 1 in zn mercedes die de kinderen/ouderen niet intreseerd als al t geld naar daar gaat kan iedereen een nieuw tent of iets krijg . deze werled is niet te vertrouwen we worden nog is gehersenspoeld door de overheid en media dit gaat totaal de verkeerde kan op
01
Pluim voor iedereen die werkelijk iets doet, commentaar is makkelijk te geven, maar geld of hulp ter plaatse is vaak zoveel moeilijker. En loop daar maar eens rond in die ellende, flink iemand die daarin overeind kan blijven. Nogmaals hulde voor alle hulpverleners!!
Wat een afschuwelijk verhaal, maar in deze tijd sta ik niks meer verbaasd over. Kinderen worden overal voor gebruikt en misbruikt als het de volwassenen uitkomt,ik vind het een schande.Ouders die hun kinderen weggeven of verlaten in tijden van oorlogen en rampen doen dat uit pure wanhoop denk ik alleen het lost het probleem niet op. Het probleem zal wereldwijd opgelost worden als wij met z’n allen in het rijke westen bereid zijn om met elkaar te delen. Niet alleen geld geven als er een ramp gebeurt, maar structurele hulp!
En wanneer zien we eens de resultaten van het gedoneerde geld aan Haiti??
Je ziet niks,en je hoort niks hierover.
Ik ben bang dat dit weer verdonkermaand wordt,en de arme mensen weer het nakijken heeft,zoals altijd.Dit gebeurd ook met de regelmaat in de Afrikaanse landen.
Ik vind dit alles zo erg vooral voor de kinderen,die een trauma eraan oover houden.Overigens ook de volwassenen aldaar.
@Bernard Visser
Dat “o wee als christenen iets ondernemen” kan ik niet helemaal plaatsen: op dit moment zijn er tientallen christelijke organisaties keihard aan het werk om Haïti en de Haïtianen er weer bovenop te helpen. En daarvoor krijgen ze alle credits die ze verdienen. Wat die zendelingen betreft: misschien hebben ze geweten dat de ouders van deze kinderen nog in leven waren, misschien ook niet. Duidelijk is in elk geval wel de ouders hun kinderen vrijwillig hebben afgestaan, al is het woord ‘vrijwillig’ in de context van het Haïti van nu misschien ook wel misplaatst. Wat dit verhaal vooral laat zien is dat de hopeloze ellende waarin veel Haïtianen nu verkeren mensen tot daden brengt die in ‘vredestijd’ absoluut verwerpelijk zouden zijn, maar die onder de gegeven omstandigheden op zijn minst verklaarbaar zijn. Laat ook gezegd zijn dat deze ramp mensen heeft geïnspireerd tot daden van hoge moraliteit. Dat zijn mensen als de acteur Sean Penn die een eigen charitatieve instelling heeft die actief is in een van de grootse tentenkampen in de stad. Dat is iemand als Angelina Jolie die met een dikke portemonnee het SOS kinderdorp is komen opzoeken. Dat zijn talloze, veelal anonieme hulpverleners – christenen of niet – die bij het zien van al dat menselijke leed niet stil willen bijven zitten.
Sorry, was niet mijn bedoeling om de zakelijke website door te geven,
neem nooit deel aan reacties, maar dit was inderdaad een van de vele
hemelschrijende gevallen van kinderleed.Was in 1983 op Haiti en toen al
getuige van de schrijnende armoe.Laten we hopen dat het eens , al is het maar een klein beetje, een waardig bestaan zal krijgen.
[quote @anoniem]
En dit is nog lang niet alles wat er allemaal in de wereld gebeurt… Er is nog veel meer leed in de wereld wat wij niet eens weten, maar beseffen we ook dat het onze eigen schuld is…?
[/quote]
Wat vreselijk dat jij hieraan schuld hebt, ik zou me in jouw geval helemaal doodschamen!
Als nederlander ben ik er erg trots op dat wij ons steentje bijdragen om de boel weer een beetje draaiend te krijgen in Haitie.
hylaten we daar leeft nog er gaan elke dag 1000000 kinderen dood zonder water
Het is zoals Marjolijn zei, comentaar geven is niet moelijk heb een vriend die daar ook werkt en het is echt geen lachertje. Ik vind het ontzettend erg voor iedereen die daar ter plaatse is. En heb dan ook veel bewondering voor de hulpverleners die toch ondanks alle tegenwerkingen van regeringen ect. hulp blijven bieden.