Beste vrienden in Nederland,

Ik zal u wat vertellen: deze week had ik eindelijk weer eens het gevoel een ‘gewone’ vader te zijn: ik breng mijn vrouw naar haar werk, de kindertjes naar school. Ik haal ze weer op. Net als vroeger. En tegelijkertijd: het is grenzeloos vermoeiend. Ik begin ze een beetje te begrijpen, die jonge, sterke mannen die de hele dag maar een beetje voor hun deur blijven rondhangen. Potje domino, kaartje leggen. Je wordt moe van Haïti. Ja, je wordt er doodmoe van. Alles wat simpel lijkt, is een gevecht.

Maar aan de andere kant: soms vallen dingen ook wel weer mee. Deze week moest ik mijn autoverzekering verlengen. Ik had me al voorbereid op een lange dag van wachten om dat stukje papier te scoren. Maar nee, ik kon meteen afrekenen en voilà, mijn verzekeringsbewijs. Ik was stomverbaasd, want ik was nog nooit zo goed en zo snel geholpen in een overheidskantoor. Het is te hopen dat het zo blijft, maar het lijkt erop dat de aardbeving hier een klein wondertje van verandering teweeg heeft gebracht.

Totale chaos

Dus ik dacht, ik ga ook maar even m’n rijbewijs verlengen. Wat denkt u? Totale chaos. Terwijl dit kantoor altijd een schoolvoorbeeld was van onberispelijke service! Het kostte me echt een hele dag en zonder een racketeur was het al helemaal niet gelukt. O ja racketeur, dat moet ik natuurlijk uitleggen. Want die heb je waarschijnlijk niet in Nederland.

Nou, een racketeur, of trafficant of maître chanteur zoals ze ook wel worden genoemd, dat zijn van die mannetjes die je tegenkomt in overheidskantoren. Ze kunnen regelen dat je sneller geholpen wordt. Ze kunnen je aan formulieren en documenten helpen. Echt of nep, maakt niet uit. En dat tegen betaling uiteraard. Ze kunnen je zelfs je eigen officiële overlijdensakte bezorgen zodat je je levensverzekering kunt cashen. Dat is toch bijna niet te geloven!

Ik ben dus niet echt opgeschoten deze week. Ik wilde het liefst zoveel mogelijk regelen in verband met mijn reis naar New York, maar dr. Nancy schreef me dat Bill Clinton niet eerder beschikbaar zal zijn dan 14 mei. Dus dat geeft mij weer wat meer lucht. En dat is maar goed ook, want dan kan ik de presentatie van het Genesis-project nog wat verder voorbereiden. Ik denk dat ik maar één keer zo’n kans krijg, dus die mag ik absoluut niet verprutsen.

De afgelopen twee weken is er trouwens bijna geen brandstof meer te krijgen in Haïti. Overal in de stad is er tekort aan benzine. De officiële prijs is nog steeds 1,30 voor een liter benzine, alleen er is geen pomp waar je nog iets kunt krijgen. Dus ben je aangewezen op de zwarte markt en daar betaal je nu ruim 3 dollar voor een liter benzine. En dat is een serieus probleem want 80 procent van de energiebehoefte van Haïti zit ‘m in benzine. Ik heb het zelf natuurlijk nodig voor m’n auto. Maar er draaien ook honderden, misschien wel duizenden generatoren op. Ik snap eigenlijk niet dat er niemand is die hiertegen protesteert. Zelfs de ngo’s kunnen nauwelijks aan brandstof te komen om hun ding te doen.

Nog een laatste dingetje: de regering wil mensen die in daklozenkampen zitten verplaatsen. Zoals de mensen die op het terrein van mijn vroegere school wonen. Maar nou is de regering begonnen met het verhuizen van de mensen die op de golfclub van Port-au-Prince bivakkeren. Dat snap ik niet. Waarom zou je niet eerst de terreinen van de scholen ontruimen zodat de lessen daar weer kunnen beginnen? Ok, de golfclub dat is een groot kamp met 50.000 daklozen, maar ik zou toch voorrang geven aan de school.

Tot zover dit bericht vanuit het land waarin ik moet vechten om te overleven, maar waar ik ook ontzettend veel van houd. Tot volgende week. Salut!