‘God trek me uit de modder!’
Beste vrienden in Nederland,
Ik ben deze week met m’n zoontje Karl Handy naar het strand geweest. Het was er heerlijk want in deze tijd van het jaar is het overdag ontzettend heet in de stad. En ’s nachts regent het heel veel.
De plek waar we naartoe gingen heet ‘Obama beach’, prachtige naam. Helemaal nieuw aangelegd met een mooi zandstrand en een goed restaurant. Er waren op dat moment ook een heleboel Braziliaanse VN-militairen. Die hadden het ook enorm naar hun zin zo te zien. Samba muziek erbij, hartstikke gezellig. Maar onderweg had ik in de auto gehoord dat er een flinke schietpartij was geweest in Cité Soleil. Nou geloof me, daar in die sloppenwijk is het absoluut geen beachparty.
Nou heb ik er op zich natuurlijk geen problemen mee dat VN soldaten die voor orde en veiligheid in de stad moeten zorgen ook hun pleziertjes hebben, maar toch schuurt het een beetje als je bedenkt dat er nog dagelijks gewone mensen doodgaan omdat ze verstoken blijven van hulp.
De nationale dag van de Haïtiaanse vlag was voor tegenstanders van de regering trouwens aanleiding om de straat op te gaan en te demonstreren tegen de president. Het schijnt dat Preval het parlement gaat vragen om nog langer te mogen aanblijven als president. Misschien is dat nog niet eens zo’n slecht idee – dat weet ik eigenlijk helemaal niet – maar op het moment kan ik maar heel weinig verdragen als het om politiek gaat. Eerlijk gezegd, probeer ik het nieuws zelfs te ontlopen. Maar aan de andere kant vind ik wel dat ik op de hoogte moet blijven van wat er aan de hand is in mijn land, maar vaak word ik zo woest over het nieuws dat ik hoor dat ik me maar beter kan concentreren op mijn gezin en op mijn eigen toekomst. In Haïti kun je je heel makkelijk verloren voelen, maar als je zoals ik een beetje snapt wat er allemaal aan de hand is hier, dan kun je helemaal gek worden. Het idee dat ik niks wezenlijks kan veranderen is killing.
Ik raak steeds meer gefrustreerd over hoe mijn leven er nu uitziet. Ik heb dat nooit gehad: ik heb altijd geloofd dat je er met hard werken wel weer uitkomt. Maar ik ben dat vertrouwen een beetje kwijt aan het raken. Ik bid tot God dat Hij me weer uit de modder omhoog trekt. En als ik modder zeg, dan weet ik waar ik het over heb: het regent elke dag in Port-au-Prince. Daardoor lijken de dagen korter en de nachten langer. Vooral voor de mensen in de tentenkampen. Steeds meer mensen gaan uit pure ellende weer terug naar hun kapotte huizen.
Ik zet er maar een punt achter, want het wordt meer van hetzelfde zo. Elk land heeft zo zijn problemen, maar in Haïti zijn de mensen zelf het probleem met hun mentaliteit en hun gewoontes. De wederopbouw moet bij onszelf beginnen. God moet ons daar maar eens flink bij helpen.
Dat was het voor nu. Tot volgende week. Salut!
Beluister het weblog, ingesproken door verslaggever Roel Pauw
Hi Handy
With all due respect to your religion, I am afraid that the best part of your blog is this time somewhere just past the middle.
If you don´t take care of yourself and your family, you won´t be strong enough to support others. So take care of yourself and your close ones first, believe in yourself, and just add the God part as a bit of flavour on the cake. No one is helped if you fail to support your family (and by that yourself).
They need a strong Handy, not a desperate one.
Good luck there.
De mensen in Haiti zijn het probleem?
Nee, die *** Fransen die het land economisch kapot hebben gemaakt door het met enorme herstelbetalingen op te zadelen na de geslaagde slavenopstand.
Anders was Haiti een soort van Jamaica of Trinidad geweest, naar Europese maatstaven misschien een ontzettende puinhoop, maar geen totaal gefaalde staat zoals Liberia of Somalie…
Beste Handy , Ik denk dat God niet veel mag uitrichten in Haïti , want helaas staat het geloof niet op gelijk voet met eerlijke werkmotivatie , alleen met bidden schijnt de Heer in ons midden zo lijkt het . Het is duidelijk dat de – uit hemel en op aarde gevallen geest – die onderlinge haat zaait , tussen de mensen meer vrees oproept dan God , word het geen tijd dat God eens naar beneden komt zodat de mensen konden ophouden met hun onmachtige frustraties ? Duidelijk werk aan de evangelische winkel , en geld speelt geen heilige rol , evenals bestuur , bestuurlijke macht (welke meestal gebaseerd staat op inkomsten en dus geld) betekenen in deze situatie erg weinig , gerechtigheid is het recht dat iedereen deze ramp moet kunnen overkomen , de overheid moet in gerechtigheid mensen moed inspreken , en psychisch bijstand geven , en niet belemmeren goed werk te doen .
Het had veel eerder moeten gebeuren , maar de (inter)nationale hulptroepen hadden voor zeker een aantal mensen een opbouwwerk moeten aangeven , om volksgezondheid als opdracht in hun eigen handen te geven en aldus de plaatselijke mannen (knechten) uit hun zak betalen zodat dezen die onderkomens juist zelf kunnen organiseren . Aan de hand van de resultaten ( door vrouwen beoordeeld dmv een door de hulporganisatie – geheim beschikbaar te houden buget of andere soort nl; die van een spirituele dankbaarheid ) en mogen deze knechten van het volk in hun eigenwaarde en in hun eigen hulp behoefte op gepaste wijze beloont . Mannen moeten meedoen , vrouwen mogen kiezen of ze willen helpen ..
God is constant bezig met het testen van de goedheid van de mensen.(zie ook verhaal van Job) Volgens mij kun je God nergens mee vergelijken. Een compleet volk wordt opgeofferd, enkel om de goedheid van de mens te testen. Daar gaat het om bij God. IK denk dat God er niets aan heeft om alles altijd maar goed te laten verlopen, want dat schept geen kennis voor hem omtrent de goedheid van de mensen. En dat is heel belangrijk voor God want hij(ik zeg maar hij voor het gemak) heeft ons naar zijn eigen beeld geschapen, behalve dan het stoffelijke wat hij niet heeft.
Herstel; het verhaal van Job ging alleen over het blijven geloven in God ondanks alle tegenslag.