In Haïti kost alles tijd. Inkopen doen, afdingen, eten koken, kleren wassen, reizen; het kost meer tijd dan je denkt. Je weet nooit wat er gaat gebeuren. Ook zakelijke dingen kosten tijd. De papieren verlengen bijvoorbeeld die aantonen dat de organisatie is ingeschreven bij de Haïtiaanse overheid en geen winstoogmerk heeft.

Dat proces ging voorheen al moeizaam, maar nu de overheidsgebouwen ingestort zijn en vele personeelsleden zijn overleden, wordt het nog ingewikkelder. Bovendien is de geldigheidsduur slechts drie maanden, dus dan begint het proces opnieuw.

Ook trouwen is er niet eenvoudiger op geworden, aangezien vele kerken zijn ingestort. Er is hier geen onderscheid tussen burgerlijk huwelijk en kerkelijke inzegening; er is een enkele ceremonie. Hoewel er nog steeds huwelijken voltrokken worden, is ook dat niet vanzelfsprekend. Jarenlang wordt er steen voor steen aan een huis gebouwd, dat nu in een paar seconden tijd is ingestort en vernield. Hoe men het weer op kan bouwen weet men niet. Het enige dat men weet, is vertrouwen op God, door alle onzekerheid en onvoorziene dingen heen.

Staand bij een waterbron drong het grote verschil tussen het leven in Nederland en Haïti weer extra tot me door. Dingen die wij als heel vanzelfsprekend beschouwen in Nederland, vereisen in Haïti werk, moeite en inzet. De was gaat niet in een machine, maar met de hand. Eten koken gaat veel meer vanuit de basis. Water is beperkt. We hebben geen stromend water in huis. Het water halen we bij een natuurlijke bron, waar dames met ontbloot bovenlijf zich staan te douchen, heren hun motors poetsen en kinderen en volwassenen emmers water komen halen. Het is groen om ons heen. Het begint te regenen en het pad verandert in een glibberige modderbaan. De weg is glad en onzeker, maar het vertrouwen is zeker dat God niemand alleen op weg laat gaan.