Beste vrienden in Nederland,

Deze week ben ik met Gracee naar de dokter geweest. Omdat ze een beetje grieperig was, maar meer nog omdat we bezorgd waren over haar gedrag: ze gedroeg zich als een kind van 2. Huilde om alles, wilde voortdurend bij ons in de buurt zijn en soms begon ze zomaar zonder reden te gillen. We begrepen er niks van. We vonden het maar eng.

Dus afgelopen maandag nam ik haar mee naar onze kinderarts, dr. Bellevue. De eerste verrassing was dat het ziekenhuis waar zij werkt er niet meer stond! Gelukkig was zij zelf ongedeerd, want op de dag van de aardbeving had ze geen dienst. Iemand van de bewaking gaf me het nieuwe adres van dr. Bellevue.

Een tweede verrassing was dat er niemand in de wachtkamer zat. Voorheen had zij een ontzettend drukke praktijk en was je vaak een hele dag kwijt met alleen maar wachten. Als ze al niet werd weggeroepen voor een spoedgeval.

Maar goed, nu konden we dus meteen terecht. We hadden elkaar nog niet gesproken sinds 12 januari, dus dan doe je wat je met iedereen doet die je voor het eerst na de aardbeving weer ziet, en dat is bijpraten. Elkaar condoleren met het verlies van dierbaren. En vooral tegen elkaar uitspreken hoe blij je bent dat je nog leeft!

Nou goed, toen begon ik te vertellen wat er met Gracee aan de hand is. Over haar vreemde gedrag waar we totaal geen vat op hadden. Voordat ik verder kon gaan, onderbrak dr. Bellevue me: ‘Meneer Tibert, maakt u zich vooral geen zorgen. Dit gedrag is volstrekt normaal voor een kind dat zulke afschuwelijke dingen heeft meegemaakt. Uw dochtertje heeft een trauma opgelopen en dat is logisch.’

Fiew, dat was een enorme opluchting. Het hoort erbij, het is normaal. En volgens dr. Bellevue is het ook niet nodig om met haar naar een kinderpsychiater te gaan. Dat is fijn voor Gracee, maar ook voor ons, want psychiaters zijn bijna niet te betalen.

En als laatste verrassing hoefde ik maar de helft van het normale tarief te betalen voor het consult bij dr. Bellevue. Dat is haar manier om de mensen te helpen in deze moeilijke tijden. Maar zelfs dan kunnen een heleboel ouders de dokterskosten niet betalen. Dus wachten ze tot het echt niet meer gaat of zoeken ze hun heil bij de traditionele genezers, zeg maar de medicijnman. En daarom was het zo leeg bij haar in de wachtkamer.

Goed, we weten nu weer zo’n beetje hoe we met Gracee om moeten gaan. Het gekke is dat we dit soort problemen juist bij Karl Handy hadden verwacht. Die is net wat ouder en heeft de aardbeving veel bewuster meegemaakt. Maar hij is het die Gracee nu over haar angsten heen helpt.

De rest van de week ben ik bezig geweest met het zoeken naar werk. Het liefst zou ik m’n televisiewerk weer willen oppakken, maar u weet, m’n hele videostudio is verloren gegaan. En ik heb dus een nieuwe camera nodig, een nieuwe Mac om op te monteren en een stel lampen. Om te beginnen… Maar zien hoe we dat nou weer voor elkaar krijgen.

Dat was het voor nu. Tot volgende week.

Salut!