Beste vrienden in Nederland,

Ik ben moe. M’n lijf is moe. M’n geest is moe. Te veel stress, te veel problemen om me heen. Het zijn niet alleen mijn eigen sores die me uitputten, maar het komt ook ook door de ellende die je elke dag om je heen hoort en ziet. Als je de hele dag naar de verhalen op de radio luistert of mensen spreekt op straat, dan kom je er niet echt toe om je gedachten een beetje rust te geven. Maar ik weet dat er een dag komt dat het allemaal anders zal zijn. En ik bid tot God dat mijn kinderen ooit in blijdschap en vrede zullen kunnen leven.

Er zijn mensen die denken dat die dag van verlossing na de verkiezingen zal aanbreken. De nieuwe president van Haïti zal niets minder zijn dan een soort Messias! Jaja, de nieuwe president. We zijn weer een stapje dichterbij: de kiescommissie heeft eindelijk de kandidatenlijst vastgesteld. En Wyclef Jean staat er niet op. Voor mij is dat geen verrassing, maar voor een heleboel andere mensen wel. Gelukkig zijn er geen ongeregeldheden uitgebroken na het bekendmaken van de lijst. Wyclef heeft zijn achterban ook opgeroepen om kalm te blijven. Dat is heel netjes van hem. Het laatste nieuws is trouwens dat hij zijn uitsluiting gaat aanvechten bij de kiescommissie.

Maar ik blijf erbij dat hij niet klaar is om Haïti te regeren. Hij heeft het land altijd alleen maar gezien met buitenlandse ogen. Als je hier leeft en de pijn aan den lijve ondervindt is heel wat anders dan de ellende van mensen te zien op tv. Als hij wel op de lijst komt, dan zal hij waarschijnlijk de volgende president van Haïti zijn, want mensen stemmen op grond van hun gevoel. Ze kiezen hem, eigenlijk om geen andere reden dan dat hij ‘Wyclef’ is. Hij heeft leuke liedjes geschreven, hij schijnt geld te hebben en hij heeft de vlag van Haïti overal in de wereld geplant. Maar of hij een goed doordacht programma heeft of over de juiste kwaliteiten beschikt om dit land te besturen, vragen de meeste mensen zich niet af. Ze hebben ook niet de opleiding gehad om daar iets zinnigs van te kunnen vinden.

Vanaf het allereerste moment dat Haïti in puin werd gelegd door de aardbeving hebben de bestuurders van dit land en soms ook buitenlandse regeringsleiders redenen gezocht en gevonden om de dingen maar uit te stellen. En nu zijn de verkiezingen het excuus voor de traagheid waarmee de wederopbouw verloopt. Zo op het oog lijkt de situatie voor de kampbewoners er iets op vooruit te zijn gegaan. Maar dat is schijn: het enige verschil is dat de tentenkampen nu beter zijn georganiseerd. In elk kamp is inmiddels een medische post, een school, een kerk, een watertank en meer van dat soort voorzieningen. Onbedoeld worden de mensen daardoor aangemoedigd om helemaal nooit meer weg te gaan. Bijna 65 procent van de mensen in Port-au-Prince die sinds 12 januari in een tent hebben gewoond, doet dat nog steeds. En van de resterende 35 procent heeft maar 3 procent een nieuwe, veilige woning gekregen van de regering of van een NGO. Veel mensen zijn dus teruggegaan naar hun oude huis, dat nog steeds voor een groot deel in puin ligt. Levensgevaarlijk!

Maar goed, verkiezingen, 28 november! Laten we ons daar de komende tijd maar eens op concentreren. Dat was het voor nu. Tot volgende week.

Salut!