Beste vrienden in Nederland,

Iedereen wist dat het ging gebeuren. En nu is het wel heel dicht bij: in korte tijd zijn er drie tropische stormen vlak langs onze grenzen voorbij komen waaien. Vanaf mei regent het al af en toe een beetje, maar nu plenst het hard en langdurig. De duizenden mensen in de kampen lijken eraan gewend te zijn, maar voor de hulporganisaties zou dit een ‘wake up call’ moeten zijn om te beginnen met hun preventieprogramma’s. Een volgende keer kan het raak zijn.

Maar zoals altijd hebben de non-governmental organizations, de NGO’s, en de overheid meer nodig dan een waarschuwing: die komen pas in beweging als het bewijs dat er wat aan de hand er al ligt. En dan kunnen ze proberen de boel weer te fixen. Wanneer leren ze nou eens dat voorkomen beter is dan genezen?! En moet je horen wat het excuus is dat ze publiekelijk aanvoeren om hun laksheid te rechtvaardigen: ‘Haïti is niet het enige land waar mensen voor langere tijd in een tent moeten wonen. Kijk maar naar Italië, na de aardbeving in L’Aquila.’ Dat zei een woordvoerder van de regering. Kan het triester?

In de straten en de getto’s van Port-au-Prince is het trouwens erg stil. Heel griezelig. Want zulke kalmte is in mijn land meestal een voorbode van een grote problemen. Het is alweer even geleden dat de mensen de straat op zijn gegaan om te protesteren. Ze geven president Preval even een pauze. De aandacht voor de verkiezingen is trouwens sowieso weer behoorlijk verslapt. Het is ook nog ver weg natuurlijk. Maar als de campagne volgende maand losbarst, dan zal weer alles in stelling worden gebracht. Verkiezingen in Haïti zijn doorgaans geen lichtend voorbeeld voor de democratische wereld. De kandidaten zullen weer bakken met geld uitgeven. Niet eens hun eigen geld. Mensen vragen zich ook af waarom er in vredesnaam zo veel kandidaten moeten zijn. Wat ze niet weten, is dat sommige mensen zich alleen maar kandidaat stellen om er beter van te worden.

Het kost je natuurlijk in eerste instantie ook wel wat, je moet een beetje investeren, maar het loont absoluut de moeite. Dit jaar krijgt elke kandidaat 120.000 euro (6 miljoen Gourdes) van de overheid om aan de verkiezingscampagne mee te kunnen doen. De vorige keer was dat maar 20.000. Nu dus zes keer zoveel! Allemaal belastinggeld. Zijn ze wel helemaal lekker? De kandidaten die nu al weten dat ze eigenlijk kansloos zijn, besteden maar een klein beetje van dat geld aan hun campagne en steken de rest gewoon in hun eigen zak. Leg dat maar eens uit, als je weet dat er nog steeds mensen creperen in tentenkampen, honger lijden in de getto’s en wegkwijnen op het platteland.

Nu zou ik natuurlijk kunnen protesteren tegen al die verkwisting van gemeenschapsgeld, maar dat is niet zonder risico’s. Want er eten een heleboel mensen mee uit die ruif. Tijdens de verkiezingen zijn er allerlei baantjes en contractjes in de wacht te slepen. En het is niet illegaal om voor iemand te werken van wie je weet dat hij zijn geld misschien niet helemaal netjes heeft verdiend. Er is ook niemand die dit soort ethische vragen stelt. Het kan ze gewoon geen *** schelen. ‘Zo is het altijd gegaan in Haïti.’ Dat is wat je te horen zult krijgen. Laten we hopen dat de beste kandidaat zal winnen en dat hij de broodnodige verandering teweeg zal brengen in dit land.

Mijn dochter gaat trouwens vandaag weer naar school. De regering had weliswaar bedacht dat dit cursusjaar pas op 3 oktober zou beginnen, maar de school waar Gracee naar toe gaat, heeft dat besluit naast zich neer gelegd. Ik ben er wel blij mee, want ze heeft al genoeg moeten missen. Het kost me wel weer een maand schoolgeld extra, maar dat moet dan maar. Onderwijs is alles. Mijn zoon gaat wel pas over een maand naar school, dus daar kan ik dan weer een beetje op besparen. 

Dat was het voor nu. Tot volgende week. Salut!