Wat de buitenlandse media over Haïti schrijven, houd ik niet allemaal bij.  Zo nu en dan krijg ik een artikel onder ogen, vaak bol van negatieve statistieken over dit bijzondere land hier in de Caribische Zee. Nog maar zo weinig procent puin geruimd, zoveel procent stijging in misdaad, etc. Een van de artikels beweerde dat Port-au-Prince er nu nog net zo bij ligt als een maand na de aardbeving.

Er wordt gewerkt. Er wordt hard gewerkt. De aardbeving van 12 januari heeft veel verwoesting veroorzaakt, meer dan wie dan ook zich kan voorstellen. Puin ruimen kost tijd, opbouwen kost tijd, maar het gebeurt! Er wordt gewerkt. De straten zijn vol trucks met ladingen zand, stenen, cement, etc. Gebouwen worden opgeknapt, gerepareerd, herbouwd, terwijl elders de restanten van verwoeste gebouwen verwijderd worden. Jawel, er wordt gewerkt.

Vandaag nog zei iemand tegen me: “Ik mag dan niet rijk zijn, en ik weet dat rijkdom me geen respect koopt, maar voor mij is respect heel belangrijk.” Ik sluit me volledig bij hem aan. Laten we asjeblieft met respect over Haïti schrijven, praten. Het is zo eenvoudig om iemand te veroordelen, het is zo eenvoudig om een conclusie te trekken. Maar de werkelijkheid is dat het allemaal niet zo eenvoudig is. Het is niet eenvoudig, maar ook niet onmogelijk! Er wordt echt wel gewerkt. Alleen hebben we als buitenlanders zo vaak de neiging om te denken dat wij het beter weten. We willen niet luisteren naar wat de inwoners te zeggen hebben, de mensen die hun land beter kennen dan geen ander. We doen het liever op de manier waarvan wij denken dat die goed is. Dan werkt het niet.

Vorige week was ik in het Noorden en Noordoosten van Haïti. Daar geen sporen van de aardbeving. Maar ook daar genoeg uitdagingen en problemen. Ik was er om namens de Micha Campagne een seminar te geven, als een van de drie sprekers. De Micha Campagne is opgericht om landen/regeringsleiders te herinneren aan de belofte die ze gemaakt hebben bij het opstellen van de millenniumdoelen in 2000, om te helpen armoede terug te dringen, om de betrokkenheid van christenen in de samenleving te vergroten, om lobbyen te stimuleren, etc.

Het is behoorlijk dubbel om het te hebben over millenniumdoelen, in een land dat misschien alleen nog maar verder van het behalen daarvan is verwijderd dit jaar. Wat we doen tijdens die seminars is samen met kerkelijke leiders nadenken over wat zij kunnen doen in hun kerken en dorpen, in de samenleving, om armoede terug te dringen, om bij te dragen aan het behalen van millenniumdoelen, om de daad bij het Woord te voegen, om te lobbyen bij de overheid. Gebruik maken van de kennis van de inwoners, luisteren. Wat kan ik zelf doen? Niet met de vinger wijzen naar een overheid die haar verantwoordelijkheid niet neemt of naar iets of iemand anders, maar mijn verantwoordelijkheid nemen. Wat kan ik doen? Heel veel, als we samenwerken. Samen staan we sterk!