Door Anne Saenen – Londen

In een zwarte cape sta ik aan de rand van het podium. Ook heb ik een ‘professors’-muts op met de kwast keurig boven mijn linker wenkbrauw, zoals het hoort. Eigenlijk vind ik dat dat hoedje me wel kek staat. Alleen hierom zou ik mijn graduation ceremony voor het behalen van mijn bachelor geschiedenis aan The School for Oriental and African Studies (SOAS) niet willen missen.

Voor me staat barones Kennedy, een mevrouw met allerlei eretitels. Zij draagt ook een rode cape en heeft een pofhoed op. Als mijn naam zo geroepen wordt, moet ik het podium op, zodat de barones mij kan feliciteren. Zojuist heeft ze een inspirerende speech gehouden. Over toekomst, over idealen en inspiratie. Mooie woorden allemaal, maar mijn studietijd aan SOAS heb ik natuurlijk niet enkel beleefd als een vrolijke episode uit Beverly Hills 90210.
Eén van de woorden die de barones in haar speech vergat was ‘frustratie’. Frustratie over mijn beslissing om weer te gaan studeren. Vaak moest ik mezelf eraan helpen herinneren dat ik dit écht zélf wilde, als ik tot diep in de nacht zat te leren of als ik met het tempo van de wereldrecordhouder sneltypen de laatste 1000 woorden van mijn essay schreef om de deadline te halen. Was ik maar eerder begonnen.

Frustratie over de middeleeuwse bureaucratie waardoor we in het eerste jaar uren in de rij moesten staan om je collegegeld met een cheque (don’t even ask) te betalen. Frustratie als de printers in de school het weer eens op de meest onmogelijke momenten begaven, zodat ik vlak voor de essaydeadline wanhopig op het knopje van de lift stond te rammen, om vervolgens de trap maar te nemen en er op de derde verdieping achter te komen dat het faculteitskantoor om exact één over vier was gesloten. En, nee, inleveren via internet is niet mogelijk.

Dan zijn er nog de dingen die SOAS zo uniek maakten en er ervoor zullen zorgen dat ik met plezier zal terugkijken op mijn studietijd. Zoals de dagen dat ik me voornam hard te studeren in de universiteitsbibliotheek. Maar op weg van de ingang naar mijn plek kwam ik vaak zoveel klasgenoten en bekenden tegen dat het loopje van ongeveer 2 minuten uitmondde in een koffiepauze van een uur, een lange lunch met aansluitend diner in het goedkoopste eethuisje vlakbij de school. De heftige discussies, gevoerd in de universiteitsbar, over corruptie en wereldvrede. Waarin klasgenoten dingen riepen zoals: “Weg met de Wereldbank!” en “Multinationals zijn smerig!”. Iets waarop veel mensen instemmend knikten, waarna de toehoorders naar de computerruimte renden om op te zoeken waar de discussie eigenlijk over ging.

En dan is er nog de verscheidenheid van de studenten aan SOAS: van hippies, die oriëntaalse dansjes doen op het grasveld voor de school, tot traditioneel gelovigen in klederdracht. Toch bestaat er een sterk ‘wij’-gevoel onder de studenten. Elke buitenstaander wordt gemeten aan de ‘SOAS maatstaf’: als je de universiteit kent of er zelfs hebt gestudeerd dan behoor je tot de incrowd. Heb je nooit van SOAS gehoord, ben je erg uncool.

Zoveel leuke en minder leuke ervaringen rijker, loop ik over het podium om de barones een handje te geven. Na drie jaar studie zal mijn rol in deze ceremonie hooguit 20 seconden duren. En het enige waar ik me op dat moment echt druk over kan maken is het struikelen over de rode loper.

Deze zomer bloggen jonge NOS’ers van over de hele wereld voor ons. Anne Saenen studeerde African Studies & History aan The School for Oriental and African Studies in Londen en loopt stage bij NOS-correspondent Arjen van der Horst.