En oh ja, ik wil de komende maanden niemand horen klagen over een half uurtje vertraging met de trein. Dat is natuurlijk peanuts in vergelijking met mijn vertraging van een volle week.

Maar ik moet ook niet te dramatisch doen. Ik krijg hier gratis eten en drinken. De tent waarin ik slaap is lekker verwarmd. En vrijwel altijd schijnt hier een stevig zonnetje, waardoor ik nog veel bruiner (of roder) thuis kom dan de gemiddelde wintersporter.

Bovendien kan ik mij wel heel erg boos gaan maken, er verandert toch niets aan mijn situatie. Ik heb me er maar bij neer te leggen. Ik moet geduldig blijven. En die kunst beheersen militairen toevallig als de beste.

Wachten
Het leven van een militair bestaat namelijk voor een groot deel uit wachten. Wachten op de helikopter. Wachten op het vliegtuig. Wachten op het eten. Wachten op instructies. Wachten op een auto. Wachten tot het droog wordt. Wachten op… vaak weten ze niet eens waar ze op moeten wachten. Maar je hoort ze er vrijwel nooit over klagen. Ze zakken onderuit om even te rusten of komen de tijd door met een kaartspelletje of wat geklets met collega’s.

Wel is er hier in Afghanistan een bepaald soort humor ontstaan rond dat wachten. Zo hebben militairen de fictieve luchtvaartmaatschappij Maybe Airlines bedacht. Want je weet hier nooit zeker of je (helikopter)vlucht doorgaat. Bijna dagelijks worden er vluchten afgezegd, vaak op het allerlaatste moment.

Maar klagen doen ze hier dus niet. En ik probeer me daaraan aan te passen. Gelukkig mag ik van de militairen in mijn tent boeken en films lenen tegen de verveling. En verder moet ik wachten. Niet klagen, maar wachten.