Nieuws is  in mijn ogen  geen wedstrijd om wie het snelste is. Maar snelheid is wel belangrijk, bij een gebeurtenis als gister, het verongelukken van het toestel van Turkish Airlines. In combinatie met zorgvuldigheid en,  bijvoorbeeld, in combinatie met respect voor slachtoffers en betrokkenen.

De manier waarop nieuws bij ons komt laat zien hoe de digitale tijd alles verandert; hoe individuen met mobieltjes de bron zijn die alles in gang zetten.

Ik heb al eerder beschreven wat ons uitgangspunt is:

in 99 procent van de gevallen is er altijd iemand uit het publiek met haar of zijn mobieltje op de plek van een grote nieuwsgebeurtenis. En tegenwoordig belt en smst iedereen, en twittert (mobiele blog) een steeds groter wordende groep mensen.

Dus belde iemand die het toestel zag liggen BNR. Dus kregen wij onmiddellijk een tip binnen (die altijd gecheckt moet worden). En dus gebruikten wij onder meer, naast alle andere bronnen die we aanboren, twitter om een beeld te krijgen van wat er gebeurt. En snel kwam twitter met fotolinks, die we weer in de live-uitzending konden gebruiken.

Wat snelheid betekent las ik vanmorgen in een ander verband, toen bleek dat ziekenhuizen hun eigen rampenplan al in werking zetten op basis van NOS-Teletekst, en niet wachtten op de officiële noodaankondiging.

Ik begrijp op dit punt niets van de discussie die soms gevoerd wordt over nieuwe media (als twitter) versus oude media (als radio en tv en de krant vermoedelijk, maar die schijnt uit het stenen tijdperk te zijn).

Het antwoord is simpel: het is niet de een versus de ander. Twitter is een nieuwe bron, een nieuwe informatiedrager, die wij goed kunnen gebruiken. En van ons mag -onafhankelijk van welk platform dan ook- verwacht worden dat we de gewone check en doublecheck toepassen. Je zou kunnen zeggen dat wij informatie -waar dan ook vandaan, inclusief twitter- ‘witwassen’ en dat, als wij informatie brengen, het klopt, in essentie.

Daar horen ook de foto’s bij en de filmpjes en andere informatie die we van mensen uit het publiek krijgen: User Generated Content.

Vanzelfsprekend komen er vragen over, zoals deze:

,,Ik zie zojuist in de nieuwsuitzending in een informatiebalk onder in beeld staan ’stuur foto’s en videomateriaal ongeluk naar nieuws@nos.nl’. Ik woon vlakbij de plek waar het ongeluk gebeurd is en dacht meteen aan wat de gevolgen van deze oproep kunnen zijn: het kan mensen ertoe aanzetten naar de plek des onheils te gaan om te kijken. Dit zou niet alleen de hulpwerkzaamheden kunnen belemmeren, belangrijker: ik vind het abject om mensen tot dergelijk rampenvoyeurisme te verleiden. Het mag zo zijn dat dit niet de intentie is van NOS, het gaat erom dat dit het effect kan zijn. Men kan op eigen initiatief altijd wel een weg vinden naar de NOS met beeldmateriaal of verhalen, daar is geen oproep voor nodig. Zeker een omroep met de statuur van de NOS zou moeten beseffen dat verslaggeving van een dergelijke ramp professioneel, discreet verslagwerk vereist, niet op spectakel belust amateurisme. Ik vind dat de oproep tot inzending van materiaal onmiddellijk van het beeld verwijderd moet worden, ook uit respect naar de te betreuren slachtoffers.”

Dat is een hele serieuze vraag. Omdat het aanbieden van materiaal op digitale wijze betrekkelijk nieuw is, willen wij mensen wijzen op die mogelijkheid. En eerlijk: we hebben het materiaal ook gewoon nodig om te laten zien en horen wat er is gebeurd, vooral in de eerste fase als wij er nog niet -kunnen- zijn. Mensen willen ook, veel meer dan in het verleden, materiaal delen (foto’s, maar ook opmerkingen op bijvoorbeeld blogs -zie de reacties op de NOS-weblogs).

Wat wij vooral zoeken is informatie mbt de allereerste fase, als onze mensen er nog niet zijn. Van de oproep zelf zal vml geen opjuttende werking uitgaan, omdat hij vraagt naar materiaal dat al gemaakt is.

Maar wij willen wel tegenover iedereen benadrukken (en dat staat ook in de voorwaarden op onze site), dat mensen normaal moeten doen; hulpverlening gaat altijd voor.

Wat me opviel:

* hoeveel mensen simpelweg willen reageren  en hun schrik en medeleven laten blijken

* hoeveel mensen foto’s sturen

* hoezeer internet een massamedium geworden is (bij de NOS: 1,035 miljoen unieke bezoekers met 10 miljoen pageviews. Denk dat andere nieuwssites ook goed bezocht werden en constateerde dat mensen vooral beeld zoeken, vooral video)

* hoe betrokkenheid werkt. Zie bijvoorbeeld deze post:

De wereld op Schiphol stond even stil… – wat gebeurde er op Schiphol?”

Rond 10.25 uur sloot ik de deur van mijn toestel en haalde de aviobrug eraf van het vliegtuig die ik afhandelde als gate-agent op de C-pier. Kort daarop volgde de pushback, alles normaal, mooi optijd vertrokken dacht ik nog, maar halverwege de pushback stopte alles. Mijn toestel stond nu de boel te blokkeren op het platform. Op dat moment kwam het bericht binnen dat er een noodgeval was op Schiphol. Al het verkeer én alle toestellen op het platform stonden ineens stil en moesten stil blijven staan. Alsof de tijd en de wereld stil stonden op Schiphol. Ik kreeg een beetje informatie over wat er 5 minuten geleden gebeurd was. Als passagier wist je van niks en denk je zo te gaan vliegen. Wat gaat er gebeuren? Komt mijn toestel terug naar de gate en stappen de passagiers uit? Wat moet ik ze vertellen? Een kleine 20 minuten later kwam CNN met de eerste berichten en meteen werden alle flatscreens in de terminal overgeschakeld naar een andere zender, zodat de passagier niet veel mee zou krijgen… Een enkeling kon nog wel een blik werpen op één van de schermen. Mobieltjes rinkelden al.

Een klein uur later, kwam er weer beweging op de platformen, nadat er aangekondigd was dat het nog minstens 3 uur zou duren; mijn toestel werd verder achteruit geduwd en kon weg.

Alles stond even stil op de luchthaven (behalve de passagierstromen)… Met rillingen door mn hele lichaam heb ik mijn shift afgemaakt.

Mijn medeleven gaat uit naar alle betrokkenen.

En zo is het, op zo’n dag.

Ook hier.