Het was een onschuldige tweet, deze ochtend. “Heb een echte zondagskrant nodig om wakker te kunnen worden, dus ga naar de boekwinkel op de hoek. (Leeft Jade Goody nog?)” Vrijwel onmiddellijk kwamen reacties binnen op mijn scherm. Jade is dood. Uurtje geleden bekend gemaakt. Minuten later kreeg ik tips met meer achtergronden. Twitter, de digitale roeptoeter, had zijn werk weer uitmuntend gedaan.

‘t Blijft een raar fenomeen, Twitter. Ik doe het sinds oktober 2007, aanvankelijk uit nieuwsgierigheid. Is het een hype, is het een onmisbare schakel in sociale netwerken, kunnen we er ons journalistiek voordeel mee doen, typeert het de interactieve onnozelheid die op internet de meest wezenloze vormen kan aannemen, of zal het langzaam maar zeker wegsterven voordat de volgende ‘must know, must do, must participate’-technologie zich onherroepelijk zal aandienen?

(Ik ga niet uitleggen wat Twitter is. Wie dat wil weten, zoekt snel zelf maar. Hier bijvoorbeeld.)

Ben er nog niet uit wat de antwoorden zijn op bovenstaande vragen. Het interesseert mij voor geen meter dat iemand een kop koffie drinkt in de restauratie op perron 5. Maar ik stel het wel op prijs dat hij tijdens het drinken van die kop koffie iets bijzonders leest, ziet of hoort en me kort en vakkundig op de hoogte brengt. Het irriteert me dat iemand in 140 tekens stompzinnige opmerkingen maakt om de stompzinnigheid, maar het fascineert me tegelijkertijd hoe iemand  ook krachtdadig een gedachte formuleert die me aan het denken zet.

Sinds het NOS Journaal van Achtuur een item wijdde aan Twitter, heeft menig collega (zoals het hoort) uit nieuwsgierigheid een eigen Twitter-account aangemaakt. Gewoon zelf even proberen, met elkaar giebelen om de eerste updates, de wederzijdse onnozelheid en dan: De vragen. Wat kunnen wij er nou mee? En met wij, bedoel ik NOS Nieuws. Worden wij er journalistiek beter van? Slechter misschien? Kortom, is het een bedreiging of een aanwinst? Beiden, denk ik.

Als je het negeert, mis je een extra bron die potentieel nieuws aanbiedt, die je net even iets sneller kan maken dan de concurrent, of die je wakker schudt omdat je vanuit een soort tunnelvisie blijft terugvallen op conventionele garingstechnieken.  Twitter is bij Breaking News een handzaam middel, zoals Hans Laroes een tijdje terug al vaststelde met als voornaamste conclusie ‘dat sneller niet altijd beter is’. Dus bij goed, verstandig en gedoseerd gebruik is Twitter onmiskenbaar een opstapje naar completere (en dus betere) journalistiek.

Het zou immers arrogant zijn om te denken dat NOS Nieuws het zelf wel af kan. Ja, maar hoe dan? Die vraag blijft rondzingen op onze nieuwsvloer. Wel, het voorbeeld van de vliegtuigcrash (snel foto’s, snel ooggetuigen, snel een beter beeld) ligt voor de hand natuurlijk, zoals ook andere Breaking News-gebeurtenissen supersnel aan de buitenwereld werden gemeld.

Maar graag refereer ik aan de reactie van een Twitteraar die over een bepaald nieuwsverhaal wel iets meer wist te melden. Snel in contact gebracht met betrokken verslaggever. Twitter als parkeergarage voor Deep Throat.

Een andere Twitteraar kwam met een geweldig idee voor onze nieuwe website. Niet alleen dat idee ingestoken, maar hem ook gevraagd om zijn Curriculum Vitae toe te mailen. Twitter als rijkgevulde poel van talent.

Een Twitteraar kwam zich beklagen over een verslag dat was gedreven door sensatiezucht, vond ze. Was ik het niet mee eens, en door te citeren uit het uitzendrapport van de dienstdoende eindredacteur kon ik uitleggen dat het een buitengewoon slappe nieuwsdag was geweest. Vandaar het item. Twitter als plek voor transparantie.

Persconferentie over Ikea-dreiging op donderdagavond was niet live op televisie, maar wel te zien op ons digitale kanaal en onze website. Dat twitter ik even, waarna mensen inschakelen of, nog beter, mijn bericht doortwitteren. Twitter als echo”ende roeptoeter, en daar wordt NOS Nieuws (‘anytime, anywhere, anyhow’) alleen maar beter van.

Die ervaringen waren voldoende om onlangs eens rustig na te denken en op te schrijven hoe wij als NOS Nieuws moeten inspelen op en omgaan met Twitter. Je moet zoiets wel organiseren omdat het gaat om journalistieke investering op langere termijn, niet om snel en hijgerig profiteren voordat een nieuwe ‘flavour of the day’ passeert waar digitale koplopers zich in verliezen. Later deze week gaan Roeland Stekelenburg van Nieuwe Media en ik er verder over brainstormen, en we staan open voor tips en opmerkingen. Dus hieronder graag, in dankbaarheid aanvaard, niet alleen wat u vindt maar ook en vooral, wat u weet.

Of volg me op Twitter.com/overdiek. Zal u niet lastig vallen met een tweet dat ik nu die krant ga kopen op de hoek. Maar ik beloof niks.