NOS

Wat moeten wij nou met Twitter? Deze vraag bereikt mij regelmatig op de nieuwsvloer van de NOS. Soms is de vraagstelling iets platter: Is dat geen flauwekul, dat Twitter? Of ligt het oordeel al klaar: Wat een onzin, Twitter. Een voor een krijgt antwoord. Uitleg over de 140 tekens, maar ook aanmoediging, probeer het zelf maar eens en kijk of het bevalt, of je er wat aan hebt. Veel NOS-collega's twitteren nu, beroepsmatig en/of prive. Tijd dus voor een heuse NOS-notitie over Twitter.

Het was even stil toen de hoorn werd overgedragen aan meneer Pen. Geen stem maar pianospel weerklonk, zo'n twintig seconden lang. En toen zijn bombastische stem: 'Zoals u hoort, ik ben springlevend.' Gevolgd door een vriendelijke lach. Maar lachen deden wij niet, bij NOS Nieuws. Iemand doodverklaren die nog leefde, daar zien we de humor niet van in. Dus gingen we diep door het stof.

Liefdevolle herinneringen, daar gaat het om. Wanneer keek je voor het eerst op zondagavond? Hoe heilig was het in jouw gezin? Zat je echt met dat bord op schoot? Wie is je favoriete presentator? Is er te veel voetbal, of kan het niet op? Vijftig jaar Studio Sport is vooral een aaneenschakeling van emoties. Weinig mensen die bij het befaamde NOS-programma primair denken aan kwaliteitsjournalistiek. Onterecht is dat.