Wij zijn Chris (30) en Aysegül (27) en wonen momenteel nog met ons 2 jarig dochtertje in een stadswoning in het centrum van Den Haag. Een prachtige nieuwbouwwoning met veel ruimte, veel licht (want twee balkons op het zuid-westen, en woonkamer op 1e verdieping samen met de open keuken) alle voorzieningen binnen loopafstand. We vonden het huis geweldig en hebben dan ook 3,5 jaar geleden de nodige investeringen in gedaan. Toentertijd volledig casco opgeleverd gekregen, dus er moest een keuken inkomen, een badkamer en een toilet. De gehele woning was kaal beton. Flink in de woning geïnvesteerd; we hadden toen het idee dat we er nog wel zo’n 10 jaar zouden blijven wonen.
Maar toen we al vrij snel gezinsuitbreiding kregen bleek het toch te kriebelen hoor. Een woning met een tuin leek ons heerlijk voor de kleine, maar toch wilden we niet gelijk verhuizen. We hadden immers een hoop geld in onze woning gestoken. Totdat we merkten dat onze dochter het echt heerlijk vind om buiten te zijn en anders haar energie bijna niet kwijt kan, gingen we er echt voor. Sinds 2010 hebben wij vrijwel elke avond gezocht naar een nieuwe woning, op sites zoals Funda en Jaap. Meerdere woningen in de buurt passeerden de revue, die was te duur, die was te klein, die was slecht onderhouden. Dan dachten we dat we een leuke woning hadden gevonden, gingen we de woning bezichtigen en toen bleek dat de makelaar wel heel creatief was geweest in zijn bewoording van de woning.
“Vrijstaande woning” betekende vaak: er zit een kier tussen het huis dat aangeboden wordt en die van de buren. Ruime tuin op het zuiden stond synoniem voor “aan de tuin is helemaal niks gedaan en is gewoon leeg”, Goed onderhouden woning” betekende: houtrot is netjes weggewerkt met houtrotvuller… We konden helemaal niks vinden naar onze smaak of binnen het budget. Toen we dat merkten hebben we expliciet besloten om onze eigen woning nog niet in de markt te zetten. Want stel dat de woning wel snel verkocht zou zijn, dan zouden we gedwongen worden om ook snel een woning te kopen. En terwijl we, als we met zijn tweeën waren geweest, misschien wel tijdelijk iets zouden hebben kunnen huren of bij familie tijdelijk zouden kunnen logeren, met een kind wilden we daar niet aan. Dan maar een tijdje dubbele lasten voor lief nemen.
Zo kwam het dat we op een goede dag besloten om out-of-the-box te denken. We wonen nu in Den Haag, we werken in Den Haag, we hebben vrienden in Den Haag en Aysegüls familie woont er. Maar ons droomhuis is er dus niet. Wat nu, dachten we, als we eens buiten de randstad gingen kijken? We breidden ons zoekgebied uit tot eigenlijk volledig Noord- en Zuid-Holland met een lichte focus op het gebied rond Alkmaar. Niet geheel ontoevallig, want dat is waar Chris vandaan komt.
Na wat omzwervingen zijn we uiteindelijk in Oudorp terecht gekomen. Een klein dorpje onder de rook van Alkmaar waar we binnen fietsafstand van alle gemakken zitten, maar waar de sfeer op straat nog lekker dorps is. Daar dan vonden we dus ons plekje. Een mooie twee-onder-een-kap met voor- en achtertuin. Een klein straatje in het dorpscentrum, scholen voor de kleine meid op wandelafstand. Eerlijk is eerlijk, er is wel behoorlijk wat kluswerk nodig in het huis maar gelukkig is inmiddels het grootste gedeelte van het klussen afgerond. Onze woning in Den Haag staat inmiddels te koop sinds eind november. We wonen er nog wel, maar dat zal niet zo heel lang meer duren. We willen in de zomer wel echt kunnen genieten van onze nieuwe woning mét tuin.
Maar een gek gevoel is het wel hoor, om weg te moeten uit Den Haag. Om de woning waar je zoveel energie en geld in hebt gestoken, waar je dochter haar eerste stapjes heeft gezegd te moeten verkopen. In latere blogs hopen we jullie meer te kunnen vertellen over het verkoopproces en natuurlijk hopen we net zoals velen hier dat de woning toch relatief snel zal verkopen.