We zijn weer een stapje in de goede richting. In de richting van het verkopen van onze woning. Na (slechts?) twee gesprekken en het doorlezen van ontvangen informatie hebben we gisteren mondeling opdracht verstrekt aan een lokale NVM Makelaar om ons huis te gaan verkopen.
Wat ons aansprak in de aanpak van juist dit makelaarskantoor, is de wijze van presenteren en de strategie die gekozen is om ons huis te promoten. Naast de presentatie van onze woning via de ‘nieuwe’ media wordt juist ook op de ‘oude’ makelaarsmethode energie gestoken in het onder de aandacht krijgen van onze woning op de lokale huizenmarkt. Dus via het eigen netwerk van het kantoor, (raam)advertenties en publicatie op het reclamebord op het station van Heerhugowaard.
Daarnaast hebben we natuurlijk ook gesproken over de vraag- en verkoopprijs. Door een zeer duidelijke uitleg en een heldere onderbouwing van ‘onze’ verkoopmakelaar, hebben we een goed beeld gekregen van wat ons huis waard is. En wat de crisis heeft aangericht op de huizenmarkt. De woning is, ten opzichte van vorig jaar, flink in prijs gezakt. En dat is natuurlijk nooit leuk. Maar ja, we moeten natuurlijk wel realistisch blijven, het gaat gewoon wat minder goed met de prijzen. Eén voordeel: als we straks een huis kunnen gaan aankopen geldt het hetzelfde. Dan profiteren we zogenaamd weer van de prijsdaling. Per saldo schieten wij er niets mee op.
Maar niet getreurd over de dingen die nog komen gaan en waar wij toch niet zoveel invloed op uit kunnen oefenen. Op naar de verkoopfase van onze woning. We vallen met onze neus in de figuurlijke boter: eind maart Open Huizendag. Dus vòòr het maken van de fotoreportage in en om huis, kan nu het opruimen beginnen. Met name de buitenboel kan wel een opfrisbeurtje gebruiken, zo vlak na de winter. Dat betekent de hogedrukreiniger van stal halen en het terras ontdoen van de grijze laag die jaarlijks achterblijft als de sneeuw weer is vertrokken. Helaas heeft de tuin wel wat geleden onder de vorstperiode. Gister nog even een nieuwe thermostaat unit in de douchemengkraan geschroefd, en er zijn nog twee thermopane ramen lek, zo constateerde onze verkopend makelaar tijdens een eerdere de rondgang door ons huis. Dus komende tijd zijn we bezig wat ‘open eindjes’ af te ronden.
De lente biedt zich aan. ‘s Ochtends vroeg worden we alweer gewekt door het gezang van merels en gepiep van koolmeesjes die in de boomgaard leven behorend bij de naastgelegen monumentale boerderij. Een waterig zonnetje schijnt via het keukenraam op de eettafel tijdens het ontbijt. En als het straks zomer is, zie ik alweer uit naar het eerste kopje koffie wat ik zal drinken op het terras naast het huis.
Zolang het nog kan zal ik van deze stek genieten. Want wat is het een mooie plek om te wonen.