Afgelopen week hadden we het weer druk met ons nieuwe huis. We hadden een kijkdag.
De brief die in de brievenbus lag gaf een duidelijke beschrijving over de voorwaarden waaronder we de woning mochten bezichtigen. Geen hakken aan maar wel schoenen die vies mogen worden en het liefst een jas waar bij het niet erg is als deze beschadigd.
Natuurlijk regende het die dag verschrikkelijk hard, dus ik had mezelf in een broek gehesen met uiterst charmante kaplaarzen en Bouke in zijn schitterende oude jas. En zo gingen we, Jut en Jul op pad naar het gezamenlijk paleis. Ik zei onderweg tegen Bouke: “lekkere eerste indruk krijg je zo van de buren!” Gelukkig zitten we allemaal in het zelfde schuitje.
Eenmaal aangekomen staan er twee dames in werkkleding ons op te wachten met de zin waar iedereen op zit te wachten: ”Welkom. Helaas moeten jullie door de modder richting de woning.” sja, we zijn nu toch al kletsnat een beetje modder kan dan ook geen kwaad meer!
We kregen een helm en een veiligheidsvest (die overigens geweldig goed bij mijn broek paste) en gekleed als “bouwtoeristen” banjerden we naar het huis!
Vol verwachting ga je het huis binnen, eigenlijk verwacht dat het al is zoals je het in gedachten hebt, maar er wordt natuurlijk nog steeds gebouwd.
Toen we het zagen moesten we dan ook echt wel even wennen! Je staat in een grote kale betonnen ruimte en denkt: ”Ohh, dit is ons huis.”
Je fiets er geregeld langs maar er in staan is toch heel wat anders. Tijdens onze rondleiding wordt er driftig op los gemetseld door de harde werkers die ons nieuwe thuis in elkaar zetten.
We lopen meerdere rondjes en elke keer valt wel weer iets anders op! Wat een heerlijk huis gaat dit worden. Ik krijg nu toch wel een beetje kriebels om te beginnen er een thuis van te maken, onze meubels erin te zetten en samen nieuwe herinneringen te maken!
Natuurlijk ontmoet je op zo’n dag ook de buren en tja… de buurman zegt meteen “goh zeg, wist je dat het blauwe vestje ongelovelijk goed bij je kleding past??!” Hahaha Gelukkig lopen we er allemaal gek bij, zo valt het helemaal niet op hoe idioot we eruit zien!
Na de rondjes en het blijven hangen en stiekem alvast wat dromen over de inrichting van het nieuwe stulpje wordt het tijd dat we gaan. We zijn namelijk nog maar met zijn tweeen overgebleven , alle buren zijn al lang en breed naar huis. Vreemd hoe het eerst gek voelt om er binnen te staan en het nu dan alweer gek voelt om weer weg te gaan. Voor we gaan bespreken we met de aannemer nog het een en ander met betrekking tot onze wensen.
Eenmaal terug in mijn huis denken we er allebei nog is even over na. Het voelt fijn dat ik nu echt zin krijg in mijn eigen woning, waar we elke dag met zijn tweeen kunnen zijn! Toch is het jammer dat er voorlopig nog een stemmetje in mijn hoofd rond blijft hangen die me eraan blijgt herinneren dat bij Bouk zijn huis nog steeds een bord in de tuin staat, waar we graag een ENORME verkocht sticker op willen plakken! We hopen nog steeds op een belletje van de makelaar waarin hij mededeelt dat er mensen zijn die het wel zien zitten het huis te kopen.
Mensen die net als wij in het midden van een kamer kunnen staan en zich de rest van hun leven kunnen inbeelden!