Als ik de microfoon dicht bij de slang houdt waar het drinkwater voor de straathond uit komt, begint hij direct te grommen, bang dat ik zijn water wil afpakken. Ik stap direct terug maar ik begrijp het: straathond zijn in Istanbul is niet gemakkelijk en lange jaren van een hard leven hebben deze hond hard gemaakt, keihard.

Beluister de radioreportage: link

En die hardheid blijft, ook al verblijft de hond nu in een opvangplek in Kemerburgaz, waar hij – net als honderden andere honden – eindelijk een thuis heeft gevonden.

“Istanbul is een stad voor toeristen, niet voor honden”, zegt de Spaanse vrijwilliger Iban, die geregeld naar de opvangplek komt om de honden te verzorgen. Het is wellicht de understatement van de eeuw. In Istanbul rijden miljoenen auto’s rond met mensen aan het stuur die al nauwelijks op andere weggebruikers letten, laat staan op honden.

In de opvangplek lopen veel honden daarom moeilijk, waarschijnlijk zijn ze een keer te dicht bij het wiel van een auto gekomen. In Istanbul worden straathonden ook vaak vergiftigd, omdat inwoners van de stad bang zijn voor de dieren.

“Maar dat is nog niet alles”, zegt Hank Curfs, een Nederlander die in Istanbul woont. Curfs vond op een dag een paar straathonden op de compound waar hij woonde en nam contact op met de Stichting Actie Zwerfhonden (actiezwerfhonden.nl). De Stichting zegde toe voor de honden te zullen zorgen en bracht ze onder bij de opvangplek in Kemerburgaz.

Door de straathonden die hij vond op zijn compound, raakte Curfs betrokken bij het werk van de stichting en kreeg een goed inzicht in de gevaren die hen bedreigen. “De Europese Unie geeft Turkije een subsidie om de hondsdolheid te bestrijden”, vertelt hij. “Een gedeelte daarvan wordt gebruikt om straathonden te castreren. Jammer genoeg krijgen de straathonden niet de nazorg die ze verdienen. Het is ram-ram en daarna worden de honden gedumpt in het bos. Vaak lopen ze daar infecties op en sterven ze een gruwelijke dood.”

Als we na het bezoek aan de opvangplek naar het zogeheten Belgrado-bos gaan, klinkt daar inderdaad op een aantal plekken klaaglijk geblaf. De Europese Unie is naar eigen zeggen mensvriendelijk, maar diervriendelijk is zij zeker niet – de castratiecampagne loopt al enige tijd en voor zover ik weet heeft nog geen enkele Eurocommissaris of Europarlementariër aan de bel getrokken.

De gemeente Istanbul, die de castratiecampagne uitvoert, ziet deze als een militaire campagne of wellicht zelfs een manier om geld te verdienen – liefde voor de dieren is er nauwelijks. In de Turkse media wordt er niet of nauwelijks geprotesteerd tegen het rücksichtslose castreren – in deze stad hebben zoveel mensen het nog zo slecht dat er voor het lot van dieren nauwelijks aandacht is.

Temidden van zoveel onverschilligheid is alleen de opvangplek voor straathonden in Kemerburgaz (die dus mede met Nederlands geld wordt gefinancierd) een lichtje in een universum van duisternis: een paar honderd honden worden er verzorgd. Maar in Istanbul zijn er naar schatting 50.000 straathonden.

Hierbij geef ik de Europese Unie een goed voornemen voor 2008: denk ook eens aan de straathonden als u weer de dialoog met Turkije aangaat.