Herinnert U het zich nog? Een aantal jaren geleden was er een grote strijd in Turkije over het gevangenissysteem. De autoriten wilden het oude systeem van de gigantische slaapzalen afschaffen en vervangen door cellen met slechts enkele gedetineerden. Politieke groeperingen die de dienst uitmaakten op die slaapzalen, reageerden met een bezetting van een aantal gevangenissen. Toen de autoriteiten daar een einde aan maakten, leidde dat tot een bloedbad. Hoe staat de vlag er bij in de nieuwe gevangenissen?Ik vroeg dat aan Zafer Kirac, die een interessant project heeft ontwikkeld voor de nieuwe gevangenissen. ,,Een groot probleem is nu dat de gevangenen nog niet echt een sociaal leven hebben”, vertelde hij in het radioprogramma dat ik sinds enige tijd in Istanbul presenteer. Om dat isolement te doorbreken gingen Kirac en een aantal anderen naar de gevangenis in Tekirdag om daar schilderles te geven. ,,Natuurlijk ging het om veel meer”, vertelde hij op het radioprogramma – het project was een manier om gevangenen bij elkaar te laten zijn. Het gaat beter, aldus Zafer, maar de autoriteiten wantrouwen nog steeds samenscholingen van gevangenen en zijn dus nog steeds huiverig om gedetineerden echt een sociaal leven te geven.  Verwonderlijk is dat niet - met huivering denken veel overheidsfunctionarissen terug aan de tijd van de grote slaapzalen, toen groepen als de extreem-linkse DHKP/C het zo ongeveer voor het zeggen hadden in een aantal gevangenissen – nieuwe gedetineerden in zulke gevangenis kregen een ideologische training, of ze dat wilden of niet.

Het ’schilderproject’, dat mede met geld van het Nederlandse consulaat-generaal tot stand is gebracht, is zo succesvol dat het bepaald niet is uitgesloten dat het overal in Turkije zal worden uitgevoerd in de ‘nieuwe’gevangenissen (instellingen van het zogeheten F-type). Het is een goede stap op weg naar een op Europese leest geschoold gevangenissysteem, waar gedetineerden een humaan leven hebben.

PS: Door griep en een verhuizing was ik even off-line. Twee opmerkingen. Een: ik was te gast in een bekend tv-programma in Turkije van de journalist Fatih Altayli. Trouwe lezer Hamza van dit weblog gaf mij een compliment voor mijn Turks, waardoor dank. Het is geloof ik de eerste keer dat Hamza ooit iets positiefs over mij zei dus ter onderstreping van dit moment van historische importantie zal ik Fatih Altayli een dankemail sturen. Ten tweede: vanuit Hilversum begrijp ik dat de twee lesbische zorgouders van de Turkse kinderen zijn bedreigd (zie eerdere weblogs). Dat is een treurige zaak en een teken te meer van hoe de omgangssvormen in Nederland zijn geërodeerd. Vanuit Hilversum begreep ik ook dat de rechter niet heeft bepaald dat de kinderen terugmoeten naar de dames maar slechts dat de kinderen door zorgouders in Nederland moeten worden opgevangen. De dames zullen die verzorging niet op zich nemen, begrijp ik ook. In mijn berichtgeving ging ik uit van wat de Turkse media stelden (en gaf ook als bron steeds de Turkse media) maar het is goed dit te melden.