Hoe komt twee meter man binnen in een stadion waar alleen vrouwen welkom zijn? De wedstrijd die Fenerbahce gisteravond speelde in zijn eigen stadion tegen Manisaspor was te leuk om te missen.

De club mocht van de voetbalbond twee wedstrijden lang geen kaarten verkopen als straf voor het gewelddadige gedrag van zijn (voornamelijk mannelijke) supporters eerder deze zomer. Fenerbahce lijkt soms een beetje op Feyenoord. Maar niet gisteravond. Omdat het idee van een leeg stadion maar moeilijk te verkopen was, stond de voetbalbond de club toe de deuren te openen voor alleen vrouwen en kinderen onder twaalf.

Ik wilde daarbij zijn. Opgehouden door het nieuws over een autobom in Ankara, arriveerde ik ruim een half uur na aanvang van de wedstrijd. Alsof mijn kansen om als man binnen te komen niet klein genoeg waren.

Als je een perskaart hebt mag je naar binnen, stelde mijn Turkse producer me gerust. Maar de mannen bij de deur dachten daar anders over. Terwijl boven onze hoofden het gegil van de 48.000 vrouwelijke voetbalsupporters neerdaalde op de stad, duwden de veiligheidsagenten ons bij elke deur vandaan.

Alleen de laatste, op de bovenste verdieping liet zich intimideren door mijn grote gele perskaart en de microfoon van de NOS. We waren binnen. Veel vrouwen, ja. Maar er was ook de verkoper van de nootjes en andere versnaperingen, die verklapte dat ze dit wat hem betreft “veel vaker” mogen doen. Zelden hadden supporters hem zo hongerig aangekeken.

Een van de ochtendkranten spotte zelfs een man die met hoofddoek naar binnen was geslopen. Handig. Voor ons was het na zeven minuten in het kabaal afgelopen. Een official, een man nota bene, vroeg zich stampvoetend af hoe het in godsnaam mogelijk was dat deze twee meter man het stadion was binnengekomen. Wegwezen.

Richting de uitgang keken de vrouwensupporters van Fenerbahce ons met zorg na. Ik had het idee dat ik niet de enige was die deze afloop jammer vond. Maar misschien is het gewoon “typisch mannen” om zo te denken.