Voor de moskee om de hoek staat sinds gisteren een Hummer van het Afghaanse leger. De avond ervoor was hij er nog niet. Kennelijk is in de loop van zondagavond besloten om de veiligheidsmaatregelen op te voeren na de bloedige aanslag van zaterdagochtend. Eerlijk gezegd vind ik dat er lang over gedaan is om dat besluit te nemen.

Zondagochtend was ‘onze’ buurt een aantal uren hermetisch afgesloten. Alleen verplaatsing per benenwagen was mogelijk. Maar dat had niets met de aanslag van doen. Het had allemaal te maken met de plechtige opening van een ziekenhuis dat door de Chinezen betaald is. President Karzai was het uiteraard aan zijn positie verplicht om het traditionele lint door te knippen. En voor de president als kandidaat voor zijn  eigen opvolging was het ook niet slecht.

Misschien heeft die Hummer en nog meer van dat soort machtsvertoon ook alleen maar een psychologische functie. Geen mens die een zelfmoordernaar ervan weerhoudt om zich pal voor het wapentuig en moskee naar het paradijs met de zeventig maagden te lanceren.

Hij heeft wel een martiale uitstraling, die Hummer. Een Amerikaans gehelmde soldaat in de geschutstoren bestrijkt met zijn mitrailleur het aanpalende kruispunt. Zo te zien een niet te onderschatten gevarengebied, maar dat heeft meer te maken met het Afghaanse rijgedrag dan met de wetsovertredingen van de Taliban.  Er staat zelfs bij tijd en wijle een politieman midden op straat zonder dat mij duidelijk wordt wie zich wat dan ook van hem aantrekt. Eén conclusie dringt zich in ieder geval op : Afghanistan heeft een handhavingsprobleem. 

Hoe dan ook, de handel en wandel op de brede straat met z’n talloze winkeltjes en straatkooplieden gaat gewoon door. En het verkeer blijft even chaotisch. Soms lijkt het of een auto zich plotseling losmaakt uit het verkeer en recht op de Hummer afkoerst, het liefst luid toeterend. Het laat de soldaat Siberisch koud.

Camera
Maar o wee als we met camera’s in de buurt komen. Dan is er plotseling alarm en begint hij heftig te zwaaien. Het is het ouwe liedje : journalisten willen graag in beeld brengen wat er gebeurt, militairen houden daar niet van. De cameramannen kijken de andere kant op en concentreren zich geheel op de duidelijk westerse persoon die kwasi ongeïnteresseerd aan het militaire voertuig voorbij slentert. Dat ben ik dus. Als ik het hoofd wend, omdat ik niet net kan doen of het militaire voertuig er helemaal niet staat, kijk ik recht in de loop van het boordkanon. Zo smal en zo dodelijk. De soldaat is nog altijd zwaaiende.

Als ik voorbij ben, gaan we hem keurig om toestemming vragen. En hebben alle begrip als het nee is. We hebben wat we hebben wilde. Alleen, met toestemming had het wat fraaier gekund.

Moedig maar niet echt dapper maak ik zelf ook nog een fototootje vanaf de overkant. Haastig, je weet maar nooit. Ik heb wel de Hummer, maar weinig moskee. Kortom, mislukt als persfotograaf, constateer ik mismoedig. Volgens cameraman Eric Feijten had ik het best nog een keer kunnen proberen. “Je weet zeker dat ze niet metéén schieten.”

PS.
Hartelijk dank voor de reacties en correcties. Natuurlijk – oh mea culpa – de Russische invastie was in 1979 en de terugtrekking in 1989. 
PF