Regeringsgriep in Kabul
“Over een uur is er een demonstratie”, hoor ik een aantal jonge mannen om de tafel naast me zeggen. Demonstratie?! Hoezo wordt er gedemonstreerd in Kabul? Ik stel deze vraag niet aan mijn buurmannen. Ik trek al genoeg aandacht door als een meisje in het café van Kabul City Centre, het overdekt winkelcentrum, te zitten. Deze opmerking blijft in mijn hoofd tollen. Ik laat het voor wat het is en duik weer weg achter mijn laptop.
Het is al twee weken dat ik weer terug ben in Afghanistan. In augustus was ik hier voor het eerst na twintig jaar en het was me erg goed bevallen. Deze keer had ik veel twijfels over mijn komst. De eerste keer is alles nieuw. Je vindt alles interessant en je bent constant bezig met het absorberen van nieuwe indrukken.
De tweede keer is het ‘wow’ effect een stuk minder, dacht ik. Nu ben ik bang om het fijne gevoel, dat ik aan dit land had over gehouden, kwijt te raken. Omdat ik mijn vaderland erg koester, wil ik er geen nare ervaringen aan overhouden. Ook wil ik geen slechte herinneringen hebben. Maar de omstandigheden zijn nu anders. Kabul is nu een stuk kouder. Overdag valt het wel mee, maar in de avond is het hier niet uit te houden. Als je verwarming hebt misschien wel, maar ik heb mijn luxe leven achter me gelaten in Nederland en hier leef ik als een gemiddelde Afghaan; een lemen huisje met geen wc en badkamer.
Kou vatten
De verwarming is een groot ijzeren vat waar hout in gebrand wordt. De rook gaat door middel van metalen buizen via een gat in de muur naar buiten. In het Afghaans noemen we dit ´tjarie´. Hier wordt pas na het offerfeest gebruik van gemaakt. Dit omdat er tot die tijd overdag warm is. Het is de moeite niet om dit alleen ´s avonds te stoken.
Deze omstandigheden kunnen voor moeilijkheden zorgen. Zo is de kou soms niet uit te houden. Je kunt makkelijk kou vatten. Om het maar niet te hebben over varkensgriep. En geloof me je wilt echt niet ziek worden in Afghanistan. Vooral niet als je in hele primitieve omstandigheden woont. Om mijn dagelijkse sleur te ontvluchten ga ik naar het City Centre. Hier kan ik me even wanen in de luxe van het Westen.
Tot zover kan ik het uithouden in Kabul. Zo nerveus als ik eerst was, zo blij ben ik, nu ik hier ben. Het gevoel dat ik van dit land krijg, krijg ik nergens anders. Toch tref ik Kabul deze keer in andere omstandigheden aan dan de eerste keer. Er hangt een gespannen sfeer in de lucht.
Mexicaanse griep
De scholen en universiteiten zijn al vier weken vrij. Kinderen en jongeren brengen hun dagen doelloos door. Volgens de overheid is er een vergrote kans op Mexicaanse griep, daarom moet iedereen zoveel mogelijk binnen zitten. Maar Afghanen hebben hier een eigen mening over. Zij hebben het over regeringsgriep. Omdat de verkiezingen op een fiasco zijn uitgelopen, acht de overheid de kans op demonstraties groot. Hier gaat er een belletje bij mij rinkelen. De jongens in het City Centre hadden het hier over! Maar er is niemand de straat opgegaan.
Ook vandaag, de dag waarop Hamid Karzai beëdigd wordt heerst er veel angst. Bijna alle straten in Kabul zijn afgesloten en niemand mag eigenlijk de deur uit. De straten zijn uitgestorven als ik vanuit mijn raam naar buiten kijk. Ik moet aan Iran denken. Daar is het volk massaal de straat opgegaan tegen Ahmadinedjad. Waar is deze recalcitrantie bij het Afghaans volk?
Na veel rondvraag begrijp ik dat het deze mensen moe zijn van ellende. Ze hebben geen puf voor ongeregeldheden. Bovendien zijn mensen bezig met overleven. Nu de winter er aankomt is er voor veel mensen de vraag of ze de volgende dag wel halen. Ondertussen houdt Karzai met zijn inauguratierede het volk weer voor de gek.
Sahar Jahish vluchtte als 5-jarige met haar ouders naar Nederland. Nu is ze 25 jaar en afgestudeerd als journalist. Ze doet verslag van haar tweede bezoek aan Afghanistan.
Ik hou van jouw blog, het is fijn te weten dat je je er weer goed voelt. Succes met de koude dagen en geniet van eide qurban en hopelijk tot snel weer.
Groetjes Rangina
Dag Sahar,
Fijn dat je terug bent in je geboorteland.
Je artikel gaat over zoveel zaken tegelijk dat je als lezer de draad kwijt raakt. Waar gaat het nu om? Om je ervaringen tijdens je tweede reis? Demonstraties waar je mee begint en amper op terugkomt? Of de arme huizen in Kabul?
Het zou beter zijn om 1 thema te kiezen.
Succes nog daar!
Beste Sahar,
Nu houd je twee media voor de gek. Dit artikel is bijna precies hetzelfde als wat je voor de wereldomroep schrijft. Hoewel je je af en toe tegenspreekt. (Sorry, maar ik ben wel kritisch waar degene die jouw stukjes plaatsen misschien geen tijd hebben om te lezen wat jij voor wie schrijft)
Nogmaals mijn advies: lees je goed in voordat je aan iets begint.
En schrijf niet om in de smaak te vallen bij mensen. Durf de waarheid te zeggen. Ik denk dat dat een belangrijke eigenschap is voor een journalist. Ook ik ben in City Centre geweest, samen met mijn nichtje en mijn vriendin. Zoals jij beschrijft dat je opvalt als vrouw zijnde is niet waar. Mensen daar inmiddels gewend dat de burqas weg zijn en vrouwen, ook alleen ergens naartoe gaan. En de vrouwen die met mij meewaren, zaten een uur alleen in het restaurantje in the City Centre. Niemand die raar opkeek. Maar misschien zat jij daar in een minirokje?
In dat geval trek je zelfs in nederland bekijks..
Succes met je loopbaan en ik wens je veel kennis van zaken toe!
Wat wil je ons vertellen beste sahar!!!!!!??????
beste Sahar
je hebt over luxe leven in het westen. jij bent een jornalist lees ik en geen politicus net als ik. nou mocht je willen weten hoe het komt, dat er geen verwarming daar te bekennen is, moet je bij jezelf het volgende afvragen. waardoor komt dat? antwoord: door het oorlog, en nu zou je moeten zich afvragen, door wie? nou door landen met macht zoals de VS en Rusland. die willen afghanistan gewoon gebruiken om steeds meer grond in de wereldkaart te krijgen. het maakt hun geen moer uit, hoe ze dat bereiken als ze het maar bereiken. zou het moljoenen afghanse levens kosten, dan so be it. Amerika wil gewoon zich daar bevestigen, dan zit hij lekker dicht bij landen, zoals China, Iran, Rusland en India, die toch Amerika niet mogen en Amerika hun niet. Nou zoals er wordt beweerd, dat de VS de cruptie in Afghanistan laten steving aanpakken, deugd ook voor geen meter. VS’s doel is, mocht je dat niet uithallen van mijn redenering ‘ kost wat het kost zich in Afghanistan bevestigen’. want als er Afghanistan veilig is, moet de VS het land uit. Nou dat wil de VS niet. bij de eerste regering van Karzei, heeft de VS de Warlords gewoon laten als ministers enzov. benomen, die goed zijn in het verruimen van eigen bankrekeningen in het buitenland. Die zitten trouwens nog steeds aan die posten, die mogen ook van de VS in die posten blijven. jou opmerkingen over verwarming is ook misplaatst en flauw, want als je bij iemand langs gaat, die het minder heeft dan jou, ga je ook niet zeggen, oh wat hebben julie niks en wij alles.
graag mocht je willen, even hierop reageren.
Beste Hamid,
Een echte Afghaan ben je in iedere geval wel.
Want anders loop je niet zo uit je nek te lullen. How about getting a life?
Kadir Abdullah had ooit in de Volkskrant geschreven, ‘mensen die zelf geen lucifer durven aan te steken, komen op de dam en roepen, dood aan Amerika’. Hetzelfde geldt voor jou. Het erge er aan is, dat je nog durft te beweren dat je de geschiedenis kent. Hole vatten klinken het hardst.
Beste Jair,
Ik snap uw punt niet volkomen. De dingen waar u het over hebt, weet ik maar al te goed. Ik weet waarom de meeste Afghanen geen verwarming hebben. Wat verwacht je anders van een land dat decennia lang oorlog heeft gekend.
Daarnaast blijkt nergens uit mijn stuk dat ik neerkijk op mensen omdat ze het minder hebben dan ik. (En geloof me, ik heb het echt niet breed) Sterker nog ik heb bewonderdering voor de mensen die voortleven op basis van hoop en niets anders.