Het was maandag rond kwart voor tien toen ik werd gebeld of het goed met me ging. Ik was verbaasd deze vraag te horen, want het ging natuurlijk goed met me. Er werd me verteld dat in en rondom het ministerie van financiēn een aanslag was gepleegd. Ik wist meteen dat het niet om een zelfmoordaanslag met een met explosieven volgestopte auto ging.

Een aanslag met een auto geeft een gigantisch geluid wat je door de hele stad kunt horen. Ik hing op en begon vrienden en familie te bellen. Het bellen van vrienden en familie is een automatisme geworden. Iedereen belt met elkaar op zo’n moment waardoor alle mobiele netwerken overbelast raken. Ik was in eerste instantie onbereikbaar voor familie en zij waren meteen erg geschrokken. Het duurde even voordat ik weer bereikbaar was.

Om het ‘thuisfront’ in Nederland op de hoogte te houden twitter ik sinds een aantal weken . Dat is maandag erg handig gebleken. Ik heb toen ook meteen naar Nederland gebeld al was het vroeg in de ochtend. Dit om te voorkomen dat mijn ouders het nieuws via de media zouden doorkrijgen als ze in de ochtend opstaan. Dit alles is voor me een soort draaiboek geworden dat ik uit de kast haal op het moment dat er iets aan de hand is.

De aanslagen in Kabul deden erg denken aan de strategie van de terroristen begin dit jaar in Kabul, ongeveer op dezelfde plaats. Ook toen was een groep terroristen tot aan de tand bewapend een aantal gebouwen binnengedrongen. In februari van dit jaar drongen een aantal gewapende mannen het ministerie van justitie binnen waar ze een bloedbad hebben aangericht. En nu klommen ze tegenover hetzelfde ministerie op het dak van het eerste overdekte winkelcentrum om van daaruit met raketten en automatische geweren te vuren op de nabij gelegen Serena Hotel, de centrale bank, het ministerie van justitie, het ministerie van financiēn en het presidentieel paleis. Op het moment van de aanslag was president Karzai bezig met het beëdigen van 14 nieuwe ministers, onder wie de ministers van binnenlandse zaken en defensie.

Het winkelcentrum waar de terroristen zich hadden verschanst is zo goed als afgebrand. ‘Froshgah’ zoals het winkelcentrum heette was een icoon van de stad. Het werd in de jaren 80 gebouwd. Ik kan me nog herinneren dat wij daar ooit een radio casette speler hebben gekocht. Dat was eind jaren 80. In mijn jeugd liep elke dag langs het Froshgah als ik naar school ging. Ooggetuigen meldden dat de Talibanstrijders niemand in dit gebouw hebben vermoord. Bij binnenkomst waarschuwden zij iedereen om te vertrekken. Dat verklaart mede het relatief lage aantal doden.

In totaal vielen er vijf doden waaronder drie politieagenten. In het nabij gelegen mininsterie van financiēn zat een aantal van mijn collega’s de hele dag vast. Zij konden pas laat op de dag geēvacueerd worden. Gelukkig was niemand gewond geraakt.