Hij heet Abdulnabi (foto). Ik heb hem ontmoet tijdens een vliegensvlugge reis naar Herat, de meest westelijke stad van Afghanistan. Abdulnabi is twaalf jaar. Hij heeft tot en met groep vier op school gezeten. Hij heeft twee zussen en een broer.

Ik was in Herat vanwege het overlijden van een familielid. Nadat de begrafenis en alle andere ceremonies waren afgelopen gingen we naar een gasthuis van de provincie Herat bovenop een berg, net buiten de stad. Vanuit dit gasthuis heb je een geweldige uitzicht op de stad Herat. Het meest valt de citadel van Herat op met haar beroemde torens. De citadel stamt uit de 13e eeuw en heeft heel wat doorstaan. Inmiddels maakt een groot deel van de oude stad, inclusief de citadel, deel uit van de werelderfgoedlijst van UNESCO.

De korte stop bij het provinciale gasthuis was voor mij een mooie gelegenheid om toch nog iets van de stad te kunnen zien. Want ik was maar ongeveer 24 uur in de stad. De volgende ochtend zou ik weer terugvliegen naarKabul. Tijdens een rondwandeling bij het huis gasthuis viel mijn oog op Abdulnabi. Hij was schoenen van iemand aan het poetsen. Hij kwam naar me toe en vroeg of hij ook mijn schoenen kon poetsen. Mijn schoenen waren die ochtend al gepoetst dus het was niet nodig, maar ik was benieuwd naar hem.

Ik gaf hem mijn schoenen en ging naast hem op het kunstgras zitten. Terwijl hij mijn schoenen aan het poetsen was, ging ik een gesprek met hem aan. Ik vroeg hoe hij heette, hoe oud hij was. Hij wist niet precies hoe oud hij was. Hij zei dat’ie tien of twaalf jaar was. Ik ging het voor hem uitrekenen. Ik vroeg of hij ook naar school ging. Hij zei dat hij al een jaar niet meer naar school is gegaan, maar hij heeft wel vier jaar op school gezeten. Nu was het makkelijk rekenen. De meeste kinderen in Afghanistan gaan op hun zevende naar school. Ik zei dat hij twaalf moest zijn (7+4+1=12).

Ik vroeg wat voor werk zijn vader deed. Hij zei dat zij vader een oude man is en niet in staat om te werken. Hij en zijn broer zijn de kostwinners. Zijn broer werkt in de bouw. Hij en zijn broer zijn goed voor ongeveer 300 Afghani per dag; ongeveer vier euro. Zijn eigen bijdrage is ongeveer 40-50 Afghani per dag. Hij verdient zijn geld door schoenen te poetsen. Met het geld steunen Abdulnabi en zijn broer een gezin van negen personen. Zijn broer is getrouwd en heeft vier kinderen. De oudste zus van Abdulnabi is getrouwd. Zij is getrouwd met de broer van Abdulnabi’s schoonzus. Hij vertelde dat het een ruil was tussen de beide families.

Mijn schoenen waren gepoetst en van een glans voorzien. Ik vroeg hem wat ik hem moest geven. Hij zei niets. Ik gaf hem 500 Afghani en zei dat ik trots op hem was dat hij door hard werken zijn gezin onderhoudt. Ik drukte hem verder op het hart dat hij nooit het verkeerde pad op moet gaan. Hij keek me aan en ik zag dat het goed was. Hij pakte zijn spullen en ging heel snel de berg af. Zijn dag zat erop!