Het Heilige hart van Ingrid
Ik zal het eerlijk zeggen. Soms dacht ik de afgelopen zes jaar: wat een ‘oen’ was je toch, dat guerrillagebied in te gaan. Je wíst dat je daar ontvoerd kon worden. Ze was er zo voor gewaarschuwd. En toch ging ze. Stom stom stom!! Ik had Ingrid Betancourt vlak daarvoor nog geinterviewd. Niet uitgezonden. Een presidentskandate met 3 procent in de peilingen. Bevlogen mens. Maar wel Don Quichote: vechtend tegen windmolens, en zich daar niet van bewust. In Colombia haalden ze over deze glad pratende diplomatendochter hun schouders op.
Geknakte vrouw
Zes jaar en vijf maanden zat ze vastgeketend in het niets van de jungle. ‘Geen zon, geen hemel, alleen een groen dak’, zei ze zelf. Een vijandige wereld zonder prikkels. Vernederd tot het punt dat ze bijna de wil om te leven verloor. We zagen het op de beelden van die apatische, geknakte vrouw in de jungle. Het leek niet meer dan logisch dat het zo ging.
.
Sacrale gloed
En dan is er die Hollywoodiaanse bevrijdingsactie van het leger. Wie was verbaasd geweest als uit dat vliegtuig is Bogotá een snikkend slachtoffer was gestapt. Onsamenhangende zinnen uitstotend, scheldend op haar beulen? Maar nee. Uit het vliegtuig stapte een bijna sacrale vrouw. De krachtige gloed op haar onopgemaakte gezicht. De eenvoudige sereniteit waarmee ze haar verhaal deed.
‘Huil niet mammá, dat is nu voorbij.’ De blijmoedige die anderen troost. Haar suffige echtenoot kreeg een aai. Maar het was haar vooraanstaande moeder die naast haar mocht staan. Zo richtte ze zich tot de camera’s, haar publiek.
Heilige Hart
Het is dat eerdere beeld van de kalme lijdende. En daaroverheen nu het wonder van vurige vastbijter dat samensmelt tot een volmaakt symbool: de Heilige. Het is de Colombianen niet ontgaan. De landgenoten van García Marquez hebben een nieuwe Heilige. Een volk dat in elke huiskamer er eentje heeft hangen. Een land dat als schutspatroon de ‘Christus van het Heilige Hart’ heeft: een Jezus die zijn bloedende hart aan de wereld toont. Er zit een gemene doornenkrans om dat hart. Maar vanboven komt er een gloedvolle vlam uit.
Privé is openbaar
Precies het hart van Betancourt. Al vijf dagen deelt ze het met de hele wereld. Privé is nu eenmaal openbaar hier, en omgekeerd. In de jungle is haar bevlogenheid op de proef gesteld. Elke dag opnieuw. Ketens om haar hals, om haar enkels. Vernederingen, eenzaamheid, uitputtende dagmarsen. ’Je behoeften doen met een gewapende bewaker in je nek.’ Niets van de luxe waar ze zo aan gewend was. ‘Het is of ik in tijdmachine uit de préhistorie kom’, vertelde ze onderaan de vliegtuigtrap uit de jungle.
Ingrid-effect
Betancourt toont haar nieuwe hart aan de hele wereld. Persconferentie na persconferentie. Openbaar optreden na openbaar optreden. Het bloedt, maar er komt ook een vlam uit. Ze heeft geleden, maar haar denkbeelden zijn bewaard gebleven.
En dat maakt haar ongemeen machtig.
Het ‘Ingrid-effect’ noemen ze het nu in Colombia. Een mengeling van aanbidding en respect. Op dit moment zou ze de nieuwe president van Colombia kunnen zijn, zeggen de peilingen.
Spijt?
‘Heeft u er spijt van dat u naar dat guerrillagebied bent gegaan?’ vroeg een journalist toen ze uit het vliegtuig van haar bevrijding stapte. ‘U wist dat u er het risico ontvoerd te worden.’ Ze moest er lang over nadenken. Toen zei ze, zachtjes: ‘Nee, ik had het opnieuw gedaan.’
Nou, we hebben vanaf komend jaar voor de tour een opvolger gevonden voor Mart Sleets. Mevrouw van Royen, u beschikt namelijk over dezelfde gave om over werkelijk alles vreselijk heroisch te schrijven, waarbij u superlatieven tekort lijkt te komen. Dat dit er vervolgens toe leidt dat uw stukken er niet bepaald leesbaarder van worden maakt u natuurlijk niets uit.
Dat meneer Jorick uw prachtige column niet kan lezen zegt meer over zijn intelectuele capaciteiten (jaja, weer twee moeilijk woorden, meneer Jorick), dan over uw schrijfstijl. Mooi stukje, ga zo door.
Voor de goede orde: intellectuele capaciteiten – er zat een broodkruimel onder de l.
Nou, we hebben voor Wilders ook een opvolger gevonden. Meneer Jorick, u beschikt namelijk over dezelfde gave om op een manier reageren waar we helemaal niets mee opschieten. Dat dit er vervolgens toe leidt dat de sfeer er niet beter op wordt maakt u natuurlijk niets uit.
Goede column hoor!
ik dacht al… waarom is ze zo gek van de farc en idolaat van hugo chavez.
maar het zal wel van de coke en rum zijn. als er 1 don quichote is dan ben jij dat wel marjon
als ik jou verhaal mag geloven dan is ingrid betancourt niet te vertrouwen omdat ze ‘glad’ praat. dan mag ik toch op mijn beurt zeggen dat jij een aanhangster bent van het nationaal-socialisme. want chavez is toch iemand die charismatisch is, alles nationaliseert, zich socialistisch noemt, fervent che chevara en fidel castro aanhanger is(die dictator en eigen rechter spelende baardaap uit cuba ja) en anders-denkenden( open markt economie) raken bij de vleet hun banen kwijt in venezuela. en ja ik ken venezuela zeer goed…mijn vrouw komt er vandaan. het familiebedrijf van haar ouders is genationaliseerd zonder een bolivar vergoeding. is het namelijk ook niet zo dat die “socialistische” aardige hugo een staatsgreep heeft proberen te plegen die enkele doden heeft gekost? Is het niet zo dat venezuela als doorvoerhaven word gebruikt met toestemming van chavez voor cocaine van de farc?
wist je trouwens dat fidel castro een periode van nationale rouw heeft afgekondigd na het overlijden van zijn goede vriend generaal franco..
wist je trouwens dat de bolivar zo sterk gedevalueerd was dat er 3 nullen achter kwamen. een van de fijne gevolgen van zijn “democratie” waardoor er zoveel mensen in de problemen kwamen. ik heb er niets over gehoord rond 1 januari toen de andere munt kwam.
wist je dat chavez droomt van 1 groot latijns-amerika?
wist je dat chavez een vriendschappelijke betrekking met saddam hoessein had? en met kadhaffi?
wist je dat de sociale onvrede nu zelfs bij zijn sloppenwijkaanhangers naar boven komt?
maar dat interesseerd je denk ik niet…je maakt je drukker over het verliezen van de farc de laatste tijd of het bespuiten met gif van de cocavelden door narcoticabestrijders
Ik plaats uw reactie, meneer Gertie. Om te laten zien welke reacties niet bijdragen tot discussie. Veel groeten.
Marjon van Royen
Goed stuk Marjon. Ga zo door!
Groet Annelies
Het artikel is heel goed geschreven.
Alleen mijn vertrouwen in een bepaald soort mensen zakt weg, als ik zie wat voor bekrompen reacties sommige mensen kunnen verzinnen. Er vervelend, vooral als ze zelf geen goed Nederlands kunnen.
Ik hoop dat ik meer van dit soort artikelen kan lezen.
Dit is dus de grootste onzin. Hier in Colombia is mevrouw Betancourt in het geheel niet populair. Haar moeder ging op de knieeen bij Chavez, zo wat volksvijand numero 1 hier.
Ze is nog net niet vergeten, omdat de reddingsactie van haar zo spectaculair was en de Amerikanen daar een boek over hebben geschreven.
Wel is meneer Sarkozy flink op zijn nummer gezet door Alvaro en daar lachen de meeste Colombianen wel stiekem om.