Waar was jij toen je hoorde dat Michael Jackson dood was? Ik was op de redactie van het Boliviaanse televisiestation ATB. Het was zeven uur  ‘s avonds en de opwinding was groot. Redacteuren gingen spontaan moonwalken, anderen gingen meteen aan het werk om het nieuws zo snel mogelijk in de avonduitzending te krijgen. Eigenlijk net als het bij ons zou gaan.

Afgelopen week mocht ik vijf dagen meelopen met de journalisten van ATB voor een programma van omroep Llink. ATB is een commercieel televisiestation dat bekend staat als één van de meest betrouwbare en neutrale zenders in Bolivia. Maar wat zegt dat, in een maatschappij die zo tot het bot verdeeld is? Je bent hier of vóór president Evo Morales, óf tegen.

Zelfs als journalist is het (bijna) onmogelijk om niet partij te kiezen. In dit land van ruim acht miljoen inwoners, zijn er vele tientallen televisiezenders, radiozenders en kranten. Maar geen persbureau waar al het nieuws op een neutrale manier bij elkaar gebracht wordt. Voor hun nieuws moeten de ATB-journalisten het hebben van hun contacten. En die hebben allemaal een eigen agenda. Ik probeer er deze week achter te komen hoe de journalisten van ATB zich in dit geweld staande houden.

Politiek verslaggever Gustavo wordt vaak niet eens gebeld als er een persconferenties is in het presidentiële paleis. Want de voormalige coca-boer en indianenleider Evo Morales wil alleen nog zijn eigen staatszender Canal7 en de internationale pers bedienen. Hij noemt de Boliviaanse journalisten leugenaars.

Maar in de week dat wij met Gustavo meelopen, mag hij ineens toch naar binnen. Er is groot nieuws. Een ruzie met buurland Peru escaleert meer en meer. Een paar dagen eerder zijn in Peru hevige confrontaties geweest tussen de indianen en de politie waarbij 17 doden zijn gevallen, en volgens Peru zit Bolivia achter die indianenopstand. Op zijn beurt heeft Evo Morales Peru van ‘genocide’ beschuldigd, en de Peruaanse president Alan Garcia ‘de slechtste president ooit’ genoemd.

Gustavo hoopt voor het eerst sinds januari weer eens een vraag te kunnen stellen aan de president. Maar Evo Morales blijkt de pers alleen bij elkaar te hebben geroepen om vier wetten te presenteren die hij graag door het weerbarstige congres wil loodsen. Er is geen tijd voor vragen. Heel frustrerend, zegt Gustavo, maar hij kan niet veel meer doen dan een onderwerpje over die vier wetten maken. En even naar enkele parlementariërs toe om hun reactie te halen op de problemen met Peru.

Obligate reacties, want de politieke voorstanders van Evo schelden gewoon mee, en de tegenstanders wijzen op het belang van de vriendschap tussen beide landen. Het is wel lastig journalistiek bedrijven, zo, zegt ook Gustavo. ATB heeft geen geld voor een redactie die achter het nieuws kan aanjagen en zich kan verdiepen in de achtergronden.Email en internet? Ik heb hem er nauwelijks gebruik van zien maken. Gustavo is zo volledig afhankelijk van waar zijn contacten toevallig mee aankomen. Ik benijd hem niet.

Binnenkort deel twee: op stap met stadsverslaggever Claudio