Terug uit Haïti
Anderhalve dag terug uit Haïti. En ik voel het nog steeds. Dat zachte tikje tegen mijn hand. Ogen die recht in de mijne kijken. Niet smekend, maar feitelijk. Kinderen. Nooit volwassenen. Geen volwassene heeft me ooit aangetikt. Alleen kinderen: ‘Heeft u soms wat water?’ ‘Toevallig iets te eten?’ Het gebeurde niet vaak. Maar nog steeds voel ik die korte, droge tikjes. Ze lijken niet meer weg te gaan. Misschien omdat ze de brandplekken vormen van de schaamte dat ik hen achterliet. Natuurlijk, de media-aandacht verslapt. De wereld richt zich weer op andere zaken. Maar daar zijn ze, de Haïtianen, nog steeds. Helden in hun kapotte land. Bezig in al hun waardigheid iets te maken uit niets. Ik moet er iets over vertellen. Nog steeds.
Weeskinderen
Ik zag de lange rijen voor de voedseluitdeling. Mannen, vrouwen en kinderen die urenlang wachtten in de brandende zon. Rustig. Berustend misschien. Maar de humor stierf nooit: ‘Ik ga maar eens terug naar mijn villa’, grijnsde die vrouw in het tentenkamp, toen bleek dat het voedsel ook vandaag niet kwam. Heupwiegend liep ze terug naar het zeiltje waaronder haar eigen kinderen zaten. En ook de 3 kinderen van haar omgekomen buren. Ze trok ze allemaal tegen haar zwarte borsten, suste, lachte, en toen luisterden ze allemaal naar het zingen van de man in de tent ernaast.
Schaduw
Ik zag een tankwagen met water, en de onafzienbare slang mensen met bakjes en emmers ervoor. Alweer stonden de mensen in de blakende zon. Aan het begin van de rij, waar het water de bakjes in ging, werd wat geschreeuwd, geduwd en getrokken.
‘Waarom zetten jullie die mensen in de brandende zon en niet in de schaduw?’ vroeg ik de hulpverleners. Zelfs een getrainde woestijnkameel zou gek worden in zo’n hete rij, bedacht ik. Maar de hulpverleners begrepen het niet. Verbaasd keken ze me aan.
Toen zag ik: alle schaduw werd ingenomen door hun eigen geparkeerde pickups en 4 by 4’s.
Palestijnen-sjaal
En natuurlijk heb ik ook de Amerikanen gezien. De eerste keer dacht ik de militairen een lid van Al Quaida hadden opgepakt. Tussen de mariniers op de legerauto een volledig in Palestijnen-sjaal gewikkeld hoofd, met een grote zonnebril erop. Pas later zag ik hoe de sjaal zichzelf langzaam afwikkelde, en verschenen de bleke contouren van een Amerikaanse soldaat die zich in zijn vermomming tegen stank en stof beschermde.
Ook zag ik de Amerikanen een oudere vrouw rondrijden. Een hele colonne, voor één blanke goeddoener in een bloemetjes broekpak.
‘Gevaarlijk’
Natuurlijk hebben wij nog geen fractie gezien van wat er op Haïti te zien is. Misschien is het toeval, of is onze ploeg op de ‘verkeerde’ plekken geweest. Maar nooit, helemaal nooit in de afgelopen 10 dagen hebben we boze, plunderende, of ‘gevaarlijke’ mensen gezien. Nooit hebben we ons bedreigd gevoeld. Ook niet in het ‘gevaarlijke’ Cité Soleil.
In haar artikel ‘Help: arme sloebers!’ heeft de journalist Linda Polman het over de angst en krampachtigheid waarmee op Haïti hulp wordt verleend. Ik denk dat Polman gelijk heeft.
Zelfrespect
Wij zagen geen ‘arme sloebers’. Wij zagen vrouwen die weer krulspelden inzetten. Meisjes die elkaars haren vlochten. We hoorden hun kokette lachjes als cameraman Dolph ze fotografeerde. We zagen zelfrespect. De marktjes: vrouwen die 3 uien en 1 aardappel verkochten. Mensen die zelfs tussen de varkens van de kapotte haven een handeltje opzetten. Ze hielden hun hand niet op. Niet die roetzwarte houtskoolboer. En ook niet die man met zijn trotse plant op zijn hoofd. Als een wandelende ananas liep hij door de hele stad om –Joost mag weten waar- zijn vracht te bezorgen.
Bedelaar
De enige die bedelaar ik ben tegengekomen was rijk. De blanke eigenaar van het huisje waarin we zaten. Hij had een auto en woonde in een grote villa die niet was geraakt. Voor veel te veel geld mochten wij in één van zijn kleine huurhuisjes. Elke ochtend, middag en avond kwam hij zuigend binnen. Handje contantje geld ophalen. Zeuren dat het niet genoeg was. Jammeren dat ie zulke kosten maakte. Voor de generator (die het meestal niet deed). Voor de internetverbinding (die er niet was). Pas na dagen gaf hij ons een emmer en dweil, zodat we de grond waarop we sliepen schoon konden maken. ‘Ik heb u toch gezegd dat ik iemand kan leveren die dat voor u doet’, zei Benjamin. Hij vertelde hoe hij zijn personeel 100 dollar per maand betaalt. Maar toen we hem voorstelden ons voor 40 dollar met zijn auto ergens naartoe te brengen, weigerde hij gekwetst.
Dát vond ik een beetje enge bedelaar.
Tags: bedelen, Haiti, hulp, ramp
Wederom met een bloedend hart deed u verslag, ditmaal vanuit het getroffen Haiti. Contrasten tussen de getroffen armen en de getroffen rijken waarbij het voor de laatsten wel allemaal meeviel. Die konden nog naar de welgevulde supermarkten terwijl de armen honger leden. Geldt eigenlijk altijd voor elke natuurramp in zowat elk getroffen land maar deze contrasten maken wel mooie plaatjes.
Deze reportages deed me wel erg denken aan de reportages die U in Brazilië draaide…de sloppenwijken in het dal, de mooie villa’s in de heuvels. Verkrachtingen, moorden, prostitutie….de armen hebben het moeilijk, ook in het verder mooie en swingende Brazilië. Mooie plaatsjes maar geen nieuwswaarde.
Uw boodschap is eigenlijk altijd hetzelfde bij Uw reportages; de armen hebben het moeilijk en het contrast met de rijken is groot. Wellicht zult U als argument aanvoeren dat U slechts een verslaggever bent die verslag doet van de werkelijkheid, maar ik stel toch de volgende vraag: wat doet U eraan ? Uw wijze van verslaggeving gaat namelijk ook steeds verder dan dat, U hebt steeds kritiek op mensen die “er” daadwerkelijk “wat” aan willen doen en helpen. Ook nu met dit weblog. U bent zo slim en “betrokken” om te zien dat de mensen in de rijen last hebben van de zon terwijl die (domme?) westerse hulpverleners dat niet inzien. Zij rijden met, waarschijnlijk in Uw ogen alweer een symbool van het rijke westen, met 4×4 en staat er zelfs niet bij stil dat in een (door aardbeving getroffen !) gebied dit geen luxe is maar een noodzaak. Ik denk niet dat je met een “golfje” momenteel overal makkelijk kan komen op Haiti. Ik denk ook dat mensen die uitgedroogd en uitgehongerd zijn wel wat anders aan hun hoofd hebben dan een warme zon die ze hun hele leven al gewend zijn. Misschien bent U het wel die de westerse, rijke airco gewend is en is het voor deze hulpverleners het zoveelste “warme” land waar zij (wel) hulpverlenen en daar schijnt de zon, ja. Vandaar die verbaasde blikken.
U zag geen plunderingen of gevaarlijk mensen. Wellicht ook de reden waarom U toch gekozen hebt om een enge rijke bedelaar nog rijker te maken door een huisje van hem te huren….ver uit de stad en de ellende ?
Maar goed, U hebt het ook moeilijk gehad. Per slot van rekening deed de internetverbinding en de generator (dus de airco) het vaak niet. Een tentje ergens waar de hulpverleners liggen is voor U natuurlijk geen optie. U voelt zich toch beter onder de “inheemse” bevolking.
Misschien moet U zich eens een half jaartje melden bij één of andere hulporganisatie en “in het veld” een beetje ervaring opdoen in plaats van alleen maar verslag/kritiek te doen. Want door Uw manier van verslaggeving met het steeds opgestoken vingertje maar zonder concrete nieuwswaarde, vind ik U eigenlijk een beetje een enge verslaggever.
En daar gaan we weer. Lekker zeiken, zeuren en zanikken en het altijd weer beter weten, he Herg. Lekker vanuit de leunstoel. Misschien moet U zich eens een half jaartje melden bij één of andere psychiater “op de hei” een beetje levenswijsheid opdoen in plaats van alleen maar weer te zeiken, zeuren en zanikken. Want door Uw manier van kankeren met het steeds opgestoken vingertje maar zonder werkelijke inhoud, vind ik U eigenlijk heel erg eng en ontzettend vervelend.
Ergens heb je misschien wel een beetje gelijk Herg, maar je kan het ook anders zien: de meeste nieuwszenders doen dit helemaal niet. Die kijken alleen maar naar de heldendaden van de hulpverleners uit hun land, maar kijken niet naar de andere zaken. Dus alhoewel Marjon niets lijkt te doen, doet ze toch wat. Ik lees het, jij leest het, en met ons velen. Het is voor jou niets nieuws, voor mij ook niet, maar voor een boel andere mensen misschien wel. Verander ik er dan iets aan? Nee, ook niet. Ik heb thuis verantwoordelijkheden, en een stukje van mijn inkomsten gaat dus naar hulporganisaties waarvan ik hoop dat ze wel iets veranderen. Dat hoop ik vanuit mijn luxe leventje hier in het westen zonder dat ik fysiek meehelp. Heb ik een eigen mening? Ja, die heb ik ook en die staat vaak haaks op de hulpverlening. Ik denk dat die mensen er meer bij gebaat waren geweest als ze uberhaupt niet met onze zogenaamde “becshaving” in contact waren geweest. Het maakt het alleen maar ingewikkelder om te leven. Dat zie je aan die “rijke” mensen die om te willen voldoen aan hun status, zich dan zo moeten gedragen.
En zo werkt de hele wereld met verwachtingspatronen. Die kunnen meestal het beste maar zo laag mogelijk zijn, dan vallen dingen niet zo tegen. misschien moet je verslaggeving ook zo proberen te lezen.
PS. Even vergeten je te complimenteren met je mooie reportages, Marjon. En trek je niets aan van dit soort zielige kankerpitten die het nooit goed vinden en zich slechts kunnen wentelen in hun eigen beerput.
Met alle respect “Van Katoen” maar als er eentje zit “te kankeren en te zeiken” ben jij het wel. Leuk voor jou dat je de reportages van “Marjon” zo mooi vindt maar mag ik op mijn beurt kanttekens plaatsen en wel kritiek hebben ? Ik wist niet dat ik jou eerst hierover toestemming moet vragen. Zijn trouwens ook heel constructieve argumenten dat je gebruikt voor iemand die er een andere mening dan de jouwe op nahoud: zielig, kankeraar en zeiker (leven in een beerput). Neen, tegen die logica en argumenten, daar kan ik niet tegenop.
Het zou zo maar kunnen dat Marjon van Royen eigenlijk meer heeft aan constructieve kritiek op haar reportages, dan “mooi, prachtig en ga zo door”. Maar daar doet ze natuurlijk mee wat ze zelf wil.
Nee, beste Tim, beetje tijdverlies jou reactie met (wel) argumentatie. Je had me gewoon beledigend moeten toespreken, pardon, toeroepen, had je in tijd gescheeld.
Laatste was sarcastisch bedoeld, beste Van Katoen, anders denk je misschien nog dat je gelijk hebt.
Je kan niet eens lezen, man. Zo zou volgens jou Marjon de hulpverlening verwijten dat ze in 4×4 rijden, terwijl dat er niet staat. Probeer het nog een keer te lezen misschien snap je het dan, maar dat betwijfel ik. Geef hier het goede antwoord maar dan kunnen we dat checken.
Enige zelfreflectie ontbreekt eveneens (als je tenminste weet wat dat is). Kritiek leveren op mensen die in moeilijke omstandigheden hun werk doen, verwijt jij Marjon. En wat doet meneer zelf? Zanikken en kankeren terwijl hij een beetje verveeld uit zijn neus zit te eten en verder geen klap uitvoert. Nee, dat moeten we serieus nemen.
En dan nog wat. Constructieve kritiek? Kennelijk begrijp ook al niet wat dat inhoud. Eerst allerlei insinuaties opschrijven waar de blog helemaal niet over gaat, dat Marjon haar airco zo zou missen bijvoorbeeld, en dat dan bekritiseren. Je leeft in je eigen gecreëerde waanwereld.
Geachte meneer/mevrouw Herg. Ik schreef mijn blog om u en anderen te informeren over de dingen die ik in Haiti gezien heb. Het kan best zijn dat u kritiek hebt op de wijze waarop ik informeer. Maar houdt u zich daarbij dan aan de feiten.
Overigens is er een verschil tussen informeren en hulpverlenen. Mijn taak is informeren. In uw reactie lijken deze zaken door elkaar te lopen.
Tenslotte wil ik u erop wijzen dat een journalist, wil hij/zij zijn bijdragen in Nederland krijgen, op zijn minst een paar uur per dag stroom nodig heeft, en een internetverbinding.(Van airco was hier dus geen sprake.)
Graag had ik op deze plek een inhoudelijke discussie gezien over het artikel van collega Polman. Helaas zette u de toon voor iets anders.
Ik kan alleen maar zeggen: Jammer van de gemiste kans.
@herg,
Omdat U waarschijnlijk nog nooit wat hebt bereikt in Uw leven spuwt U uw fustratie hier op deze weblog.Ik neem dan ook aan dat U in de kategorie “beroepszeiker”valt,mensen die overal wat over de emmeren hebben.Pak gewoon eens een vliegtuig naar Port au Prince en ga eens een paar dagen de handen uit de mouwen steken,is wat nuttigs doen daar.Want ik denk dat we op zulke reacties niet zitten te wachten.Marjon van Royen zit al jaren in Latijns-Amerika,en haar taak is het om ons als bevolking te informeren.Ik ben het dan ook volledig met haar reactie eens,”een gemiste kans”.En stop met die onzinnige reacties die de plank volledig misslaan want daar moet ik heel nodig van naar de wc…Een mening hebben is ok maar niet op deze manier.
Beste Marjon van Royen. Jammer dat U mijn reactie als een gemiste kans ervaart. U moet begrijpen dat ik het niet zo zie natuurlijk en dit weblog voor mij als nos-kijker een kans is mijn mening over Uw reportage(s) kenbaar te maken. Normaal kan dat niet wanneer U op het tv-scherm verschijnt.
Opvallend vind ik het dat U exact het excuus gebruikt dat ik al vermoedde, alleen verwoord U het iets anders: “verschil tussen informeren en hulpverlenen. Mijn taak is informeren” en ik schreef: “Wellicht zult U als argument aanvoeren dat U slechts een verslaggever bent die verslag doet van de werkelijkheid” Komt op hetzelfde neer en ik deel deze mening niet met U omdat U in mijn ogen namelijk net iets verder gaat dan “slechts” te informeren. U beschrijft namelijk ook hoe en wat hulpverleners naar Uw idee denken, voelen en werken en ook hoe de “welgestelden” op het eiland werken, denken en voelen. En dat is soms op zijn minst tenditieus en naar mijn idee ook het weergeven van Uw werkelijkheid en dat hoeft niet de werkelijkheid te zijn.
Als verslaggever kent U als geen ander de kracht van beeld of in dit geval beeldspraak en vandaar mijn steeds terugkerende “airco” in het verhaal om mijn “punt” te maken. Natuurlijk snap ik ook wel dat Uw omstandigheden ook niet “je dat” waren, maar, aan de andere kant, om het kort door de bocht te zeggen…..dat is ook Uw job.
Maar goed, het is natuurlijk Uw weblog en als ik het goed begijp heb ik nu eigenlijk Uw tijd een beetje verdaan omdat U het eigenlijk over het artikel van Uw collega wil hebben, tenminste zo lees ik het wel. Jammer dat U dat niet in Uw artikel hebt duidelijk gemaakt. Nu heb ik door kritiek op U te geven, blijkbaar een toon gezet en tijd verspeeld.
Het zal dan maar weer bij een monoloog van Uw kant op het tv-scherm moeten blijven dan en dat vind ik oprecht zeer jammer.
@ Van Katoen
Vermis je geen idee hebt wie ik ben, wat ik doe en hoe ik leef, zou ik het op prijsstellen dat je geen “grote woorden” (lees beledigingen) meer over me schrijft. Pot verwijt de ketel speelt toch een beetje door mijn hoofd.
Misschien moet je eens kijken naar het woordgebruik dat Tim, Marjon van Royen en ja, ikzelf in onze reacties gebruiken en dat vergelijken met die van jou. Misschien dat het je dan wel opvalt hoe (fout) je eigenlijk bezig bent. Maar laten we er maar mee ophouden want ik denk dat het nu wel duidelijk is en het geen ruzie tussen 2 reageerders hier moet worden. kortom, wat mij betreft hoef je hier niet op te reageren.
Aangezien Marjon een inhoudelijke reactie waardeert (lees ik uit haar woorden) over het stukje van Linda Polman, even mijn ervaring met de Dominicaanse Republiek en Haiti.
Twee keer geweest, wel wat langer geleden (1990-1992). Maar nicht getrouwd (geweest) met een Dominicaan dus je blijft toch enigszins betrokken en geinteresseerd in Hispaniola.
Angst voor Haiti…ik snap die wel. Maar die wordt kunstmatig omhoog gehouden, ook door de Dominicanen. Wat de reden is? Dat is gissen, maar aangezien veel Dominicanen gebruik (misbruik?) maken van de Haitianen als heel goedkope arbeidskrachten (suikerriet etc) denk ik dat het vooral in die richting gezocht moet worden. Als wij erachter komen hoe schandalig weinig die mensen krijgen, zouden we de Dr immers veel minder aardig vinden en op dit moment moeten we dat omdat het een Amerikaanse sateliet staat is. Steun in ruil voor…. (onder andere keihard drugsbeleid). En ja, dan is Voodoo een welkom geschenk om daarbij te gebruiken, immers de DR is zwaar kerkelijk dus alles wat afwijkt is per definitie eng. Maak de toeristen maar bang. Want Haiti heeft de malaria mug, de DR niet (want muggen stoppen bij de grens, dat weten we allemaal).
Haitianen zelf vond ik een indrukwekkend volk, ze zijn voor een deel geweldig zwart (in vergelijking met de DR waar een groot deel van de bevolking mulat is) wat tegelijk ook beangstigend kan zijn. Ze spreken van origine frans, ook dat is een barriere, en op die eilanden is een kapmes aan je riem de normaalste zaak van de wereld. Tel daar de honger en armoede bij op die die mensen al tientallen jaren kennen en je verwacht een poel van geweld bij zoiets. Dat het uitgebleven is spreekt voor de bevolking. Ook ik moet een deel van mijn vooroordelen terug nemen. Ik ben slechts heel kort over de grens geweest, ik wilde heel graag naar Port au Prince om de cultuur en de geschiedenis maar zo´n beetje iedereen raadde het me af.
Ik heb weinig bewondering voor de rijken in die samenleving. “The American Dream” van groot worden uit niets is voor mij niets waard als je je buren laat doodgaan van honger. Dat was destijds in de DR ook nog aan de hand. Aan de andere kant, kan je het een volk kwalijk nemen dat zo lang niets heeft gehad dat ze als een blok vallen voor de zogenaamde beschaving? Tekenend waren de hutjes van wrakhout en bananenbladeren met….een schotel antenne die ik in 1990 tegen ben gekomen. Die wereld was er toen scheef, ik kan me voorstellen dat de DR nu wat beter is, maar Haiti is dat zeker niet. Medicijnen nam je zelf mee, dat liet je niet aan de Dominicanen over. Tot je met spoed een injectie moet omdat je 41,5 koorts hebt en anders in je kistje naar huis kan. Dokter Laban, een Iranees die in Libanon had gewerkt en Texas U. had gedaan heeft daar mijn leven gered. Met een spuitje van Bayer die ik zelf uit de verpakking mocht halen om me wat veiliger te laten voelen. Angst, natuurlijk.
Ik weet niet of ze het nog steeds doen, of het nog de oude crew is met Jami etc maar als je goede gesprekken wilt hebben over de DR en de ontwikkeling in dat gebied daar dan kan ik je aanraden eens contact op te nemen met de Rumrunners Jeep Safari. Het zijn Canadezen, ze wonen er al een lange tijd en hebben met lokale bevolking meerdere projecten opgezet voor logistiek etc in het noord-westen van de DR (West van Puerto Plata). Ik heb heel veel van ze geleerd over het volk, en hoe er niet bang voor te zijn. Als er iets ontwikkelingswerkers zijn geweest, dan zijn oa zij het. Geen geld aan de bedelende kinderen maar iets te eten en te drinken. Anders koopt hun vader er alleen maar rum van. Maar het is moeilijk om de onschuld in mensen te zien als de verhalen vooraf heel erg zijn en je schofterige behandeling en achter-je-rug-om gedrag van de Europeanen gewend bent.
@miquel
Mijn laatste reactie geldt ook een beetje voor jou. Wel erg makkelijk om iemand die er een andere mening dan die van jou op nahoud, weg te schrijven als “nooit wat gepresteerd”, “gefrustreerd” enz… .
Ga inhoudelijk in op de materie maar hou de beledigingen voor je. Mijn reacties op dit log zijn wat mij betreft kritisch maar ik hou het wel netjes dacht ik. Ik denk dat ik dan ook mag verwachten dat anderen zich daar dan ook aan houden, maar dat is misschien teveel verwacht. Dit is het internet en ik moet meteen aan de conference van Youp denken.
Je stelt dat het haar taak is het om ons als bevolking te informeren. Helemaal mee eens, maar ik ben het dus niet eens met de wijze waarop zij dat doet of heb er een paar kanttekeningen. Mag ik ?
@Marjon van Royen
Mijn verontschuldigingen dat deze reactie ook niet over ‘Help: arme sloebers!’
Mevrouw van Royen,
bij deze wil ik u bedanken voor uw verslaggeving. Het komt niet vaak voor dat journalisten het lef hebben om te zeggen waar het op staat. Dit zeg ik namens mijzelf en een hele horde studenten en hoogleraren van de UVA. Onder andere de studenten die ik ken van sociologie, antropologie en international development studies volgen niet alleen uw nos-uitzendingen (die wat ons betreft veel te kort zijn) maar hebben allen de boeken ‘Italie op een maandag’ en ‘De nacht van de schreeuw’ gelezen. De werkelijheid die u schetst is niet alleen prachtig geillustreerd zodat je er kippenvel van krijgt, het zit ook dicht tegen de ‘feiten’ aan. (Meneer/mevrouw Herg, ik geloof dat geen enkel rationeel persoon zich in uw werkelijkheid kan verplaatsen, ik hoop dan ook dat u de beleefdheid heeft inderdaad niet meer te reageren, blijf alstublieft weg. Zonde dat iedere jan-lul het recht heeft te reageren.)
Ga vooral zo door van Royen,
wij wachten op de volgende blog.
Groeten
Dag mevrouw van Royen,
ik wil u graag een hart onder de riem steken na alle negatieve berichten. U bent een bron van inspiratie voor mij, ben al een tijdje bezig met ontwikkelingshulp met sexueel misbruikte kinderen in Zuid Afrika. Het is juist belangrijk dat er veel verslag word gegeven over problemen bij de hulpverlening omdat er altijd ruimte is voor verbetering. Blijf ons vooral confronteren met dingen die we eigenlijk liever niet willen zien.
Groeten Lindy
Goed, intolerantie tegenover andere ideeën of perspectieven is blijkbaar niet alleen in de rechtse hoek te zoeken. Geenstijl krijgt er zometeen een concurrent bij lijkt het wel: een site waar argumenten geen rol spelen maar gekeken wordt wie het het hardst of het grofste kan roepen. Niet van een nos-site verwacht maar zal wel met de tijdsgeest te maken hebben.
Bedankt mevrouw van Royen, voor uw beschaafde reactie op mijn logs. Iets wat jammer genoeg niet van uw fans gezegd kan worden.
Als ik Melissa goed begrijp, heb ik (in haar ogen) helemaal het recht niet me op deze site te begeven en zeker niet het recht om te reageren of vragen te stellen. Blijkbaar is dat recht alleen maar aan een selecte groep voorbehouden.
Het is toch ook wat dat iedereen tegenwoordig internet heeft in NL. Dat waren nog eens tijden toen ook dat slechts voorbehouden was aan een selecte groep.
Geachte heer/mevrouw Herg. Jammer dat u het zo ziet. Wij willen als NOS júíst een plek zijn waar IEDEREEN vragen kan stellen en reageert.
U heeft alle recht om mijn berichtgeving af te kraken en te bekritiseren.
Alleen zag ik dat graag onderbouwd met argumenten, in plaats van interpretaties. Want alleen zo kan ik er iets van leren.
Beste Marjon van Royen
Blij uw reactie te lezen en eigenlijk van u ook niets anders verwacht. Zoals mijn laatste reactie aangaf verwijt ik u ook helemaal niets, integendeel. Alleen zal u misschien ook begrijpen dat ik er voor pas om constant voor “jan lul”, “gefrustreerd”, “loser” (ja, ik vat het een beetje samen), “beroepszeiker” en ga zo maar door uitgemaakt te worden. Wat dat betreft had ik van een NOS site ook wel wat anders verwacht. Ik had ook liever verder met u verder in discussie getreden maar dat zou door anderen toch maar weer als “gezeik” of weet ik wat ervaren worden en moet ik daar weer op reageren en energie in steken.
Maar zoals al eerder aangegeven is het UW weblog en ervaar ik het in elk geval als positief dat u er een andere mening op nahoud en die ook uit, hierover.
Ik zal uw weblog in elk geval blijven bezoeken maar wat reageren betreft heb ik er momenteel wel even genoeg van.
Mevrouw van Royen is VERSLAGGEEFSTER dus geeft verslag van hetgeen zij ziet/vindt, ze is geen HULPVERLENER… (hoewel naar iemand luisteren is ook al een soort hulpverlenen!!!)
Ik kan me niet voorstellen wat je daar allemaal hebt gezien en meegemaakt. Maar het lijkt me dat je er de komende weken vast van moet bij komen.
Je hebt zover ik het beoordelen vanaf mijn woonkamer hier in Nederland het duidelijk en eerlijk gebracht Doordat jij naar haiti gegaan heb je met je eigen ogen kunnen zien, voelen, ruiken wat daar is gebeurt en kon je ons vertellen hoe de situatie daar was op dat moment. Naar mijn mening heb je dat erg goed gedaan.
Altijd als ik je zie heb jij mijn aandacht omdat jij achtergronden verteld over landen die bijna nooit in het nieuws te zien zijn. Ik ben blij dat dit nu steeds meer gebeurt.
Ga zo door!
(maar neem eerst maar even rustig de tijd om van je haiti ervaring bij te komen)
Wat ik super van je vind is dat we je steeds vaker zien en dat je de landen mexico zuid amerika meer op de kaart zet. Te lang dat we eigenlijk niet wisten wat daar allemaal gebeurt.
Wellicht een beetje een late reactie, maar ja, beter laat dan nooit…
Een heerlijk stuk van Mevrouw Polman, dank voor het plaatsen van deze link. Het is gek om te zien dat zowel media als hulpverleners zich vrijwillig onderdompelen in gemakzucht door Haïti te bestempelen als een staat getroffen door ¨anarchie¨ en ¨plunderingen¨, terwijl deze er daadwerkelijk niet blijken te zijn.
Toch begrijp ik het ook wel. Ik denk dat het in ieder beroepsveld speelt, de macht van collegae. Zodra een meerderheid aan de lunchtafel zegt dat er sprake is van veel stress gelooft één ieder dit ook. Wellicht speelde dit ook in Haïti, waarin een meerderheid van de journalisten elkaar tijdens een biertje (sorry, ik houd het bij één aanname) bevlekten met verhalen over gevaar, geweld en plunderingen.
Ik heb zelf aspiraties om journalist te worden en wilde eigenlijk de volgende vraag deponeren: Hoe zorg je dat je niet wordt geleid door verhalen van de ander, zelfs als hulporganisaties in persverklaringen je bevindingen bevestigen?
Ik hoop dat u, Mevrouw van Royen, maar wellicht ook Mevrouw Polman, de tijd hebben om mijn vraag te beantwoorden.
Met vriendelijke groet,
Tim Stork