Een pinguin die niet met journalisten sprak
Ex-president Nestor Kirchner van Argentinie was niet alleen een chagerijnige man, hij was een nachtmerrie voor journalisten. Het is hem gelukt om tijdens zijn vierjarige presidentschap niet een keer een persconferentie te geven. Hij vond dat onbelangrijk en vervelend.
Hoezeer we ook probeerden als buitenlandse correspondenten tenminste een keer een gesprek met hem los te peuteren, hij haalde er onverschillig zijn schouders over op. En hij was niet alleen bot tegenover de binnenlandse en buitenlandse media. Ook staatshoofden en regeringsleiders moesten het ontgelden.
Hij beledigde de toenmalige president van Zuid-Afrika, Thabo Mbeki, door hem uren te laten wachten op het vliegveld. Mbeki liet tenslotte de motoren van het regeringsvliegtuig weer starten en vertrok zonder ook maar uit te stappen. Kirchner schoffeerde ook onze eigen koningin Beatrix door tijdens het staatsbezoek niet op te komen dagen bij de zogenaamde contraprestatie, een uitvoering van het Nationaal Ballet in het beroemde Teatro Colon van Buenos Aires.
Nestor Kirchner won met het laagste percentage ooit de presidentsverkiezingen in 2003 omdat zijn tegenkandidaat, Carlos Menem, zich terugtrok bij de tweede ronde.
Wat hem grote waardering opleverde was het feit dat hij direct bij zijn aantreden een van zijn verkiezingsbeloftes waarmaakte: het afschaffen van de amnestieregelingen voor de militairen die in Argentinie huishielden tijdens de ‘Vuile Oorlog’. Met de wind van de wereldeconomie in de rug lukte het hem ook om het land uit het diepe dal van een enorme economische recessie te trekken.
Door die successen kon hij heel stevig de teugels in handen nemen van de Peronistische beweging en daarmee het voortbestaan garanderen van wat wel de ‘Kirchner dynastie’ werd genoemd. Nestor Kirchner had weliswaar de volledige politieke macht, werd ook wel door een deel van de bevolking gewaardeerd, maar is nooit echt populair geworden. Hij mocht zelf maar een termijn president zijn en liet zich daarom opvolgen door zijn vrouw Cristina.
Vriend en vijand waren het erover eens dat hij op de achtergrond de dienst bleef uitmaken. Het plan was dat hij op zijn beurt Cristina weer zou opvolgen bij de verkiezingen in 2011. Die mooi bedachte opvolgingscyclus van de dynastie is nu ruw verstoord. Door het wegvallen van Nestor Kirchner is de belangrijkste politieke beweging, de Peronisten, voorlopig stuurloos. Daarmee gaat het land voor de zoveelste keer in de recente geschiedenis onzekere tijden tegemoet.
Beste man,
Ik heb 100 keer liever een politiek leider die waarmaakt wat hij belooft, rechtvaardig is en ook nog de economie uit het slop weet te trekken, met als keerzijde dat hij wellicht chagerijnig is, de etiquette anderhalf keer mist, dan een clown die naar de poppen danst van de internationale elite. Ook het niet opdraven voor journalisten is eerder een zege dan een verlies. Het is maar theater en daarom was hij misschien ook niet bij het uitje. Kan ook zijn omdat de man blijkbaar niet zo vreselijk blij was met die ‘vuile oorlog’, die onze oranjes met terugwerkende kracht hebben goedgekeurd.
M.i. bent u gewoon beledigd omdat u uw werk overwaardeert. Het gaat dus om uw ego en niet om deze politiek leider.
In tegenstelling tot wat in Nederland vaak wordt gedacht, houdt de militaire dictatuur de gemiddelde Argentijn echt niet elke dag bezig. De populariteit van Kirchner (peilingen voorafgaand aan de laatste verkiezingen gaven aan dat hij met 66% gewonnen zou hebben als hij kandidaat was geweest, hoezo niet echt populair?) had hij dan ook veel meer te danken aan zijn beleid om de goedkoop geprivatiseerde ex-staatsbedrijven opnieuw te nationaliseren, zoals de spoorwegen en zware industrie.
De bijnaam “pinguin” uit de titel had hij overigens te danken aan de combinatie van zijn nogal groot uitgevallen neus en de provincie waar hij jarenlang gouverneur was, een van de meeste zuidelijke van Argentinie met aan de kust veel pinguins. Misschien ter verduidelijking…