Overval
Het is gebeurd. Dertien jaar erop voorbereid geweest. En dan gebeurt het echt, en toch eigenlijk niet. Gewapende mannen met bivakmutsen in mijn woonkamer. Aan tafel mijn geliefde. En mijn vriendin Liza. We drinken op de kat die we net begraven hebben. Ik moet die lul straks toch even zeggen dat dit geen leuke geintjes zijn in Rio. Dat is mijn eerste gedachte wanneer ik nummer één zie binnenspringen.
Rood voetbal- shirt, en zilverkleurig pistool. Doe dat achterlijke masker nu maar af, het is leuk geweest. Hij zet zijn zilver ook nog op het hoofd van Liza. Ja hoor, eikel. En dan stormt er nóg zo’n gemaskerde joker met een pistool binnen. Hij loopt op zijn sokken. Zwarte sokken. Foute verkleedpartij. Vooral de derde. Bloot bovenlijf, een verwassen bermuda met siervogels, en daaronder gloednieuwe gymschoenen. Dit kan niet echt zijn: “Jongens, doe nou even normaal. Kom op!” Dit zeg ik hardop.
Maar ze dóén niet normaal. Blijven hun spelletje spelen. Slepen Liza van haar stoel met haar neus op de grond. Binden haar handen vast met tape. Nu ook mijn geliefde. Handen achter zijn rug met van die plastic stripjes die je in de bouw gebruikt. Ik gebruik ze voor alles: kapotte stoelleuning, klapperende kattenbakken. Eenmaal vastgesnoerd krijg je ze niet meer los. Een raar spel. Ik kijk in de gaten van het masker van bloot bovenlijf. Het blijken echte ogen te zijn van een echt mens. Alleen lachen ze niet.
Meespelen
Ik zal maar meespelen: “Ok, schatje. Wat wil je?” “Dollars, godverdomme. Waar zijn je dollars? Schiet op teef, waar zijn ze?” OK, dit ken ik. Geld afgeven. “Rustig, kijk dan moet ik even naar mijn werkkamer lopen. Kom maar mee. Hier is mijn rugzak. En hier mijn portemonnee. Geen dollars. Alleen reals. Ongeveer achthonderd.” Zo klaar. Neem maar mee. En dan opzouten.
Maar nee. Steeds minder droom, steeds meer echt wordt het spel. Ook ik word vastgebonden. Op de grond naast Liza gegooid. De mannen schreeuwen: “Dollars, euro’s, goud. Jullie zijn gringos. Je hebt het geld. De dollars. Het goud. Waar?” De eerste sprieten van het woord ‘roofoverval’ dringen door het dons om mijn hersens. Nu zou ik moeten weten hoe te handelen. Al zo lang heb ik dit scenario in mijn hoofd afgespeeld. Ze schreeuwen tegen mijn geliefde. “’Dollar, euro, goud. Waar is je koffer?” Hij verstaat het niet. Vanaf de grond omhoog praten.
“Schatjes, luister. Hij spreekt geen Portugees.” Dan zie hoe ze mijn geliefde omhoog sjorren en afvoeren. Hoe moet ik handelen? Er zit geen rede in. Geen lijn. Geen stappen die je kunt voorzien. De macht is uit handen. Geef de macht uit handen. Maar ik wil niet. Liza wordt omhoog getrokken. Als ze haar maar niet… Ik word omhoog getrokken. Via de keuken worden we naar buiten gevoerd. Naar buiten, de tuin in? Nee. De trap af naar mijn Italiaanse onderbuurman Alberto. Naar Alberto? Gaan ze hem nu ook…
Gijzelen is het woord. En gegijzeld. We zijn gegijzeld. Alberto ligt gebonden op de vloer. Zijn Braziliaanse vriendin Alina ook. Daar mijn geliefde. Trap tegen mijn schouders. “Op de vloer, teef!” Doen, doen, gewoon gehoorzamen. Geen macht. “Wat willen jullie dan?”
Dollars, euro’s, goud
Ze willen Liza. “De dollars, de euro’s, het goud. Praat, vrouw!” Liza praat. Spreekt zich tegen. Praat opnieuw. Hoe kan ik haar bereiken, hoe kan ik haar seinen? Ze denken dat ik nog 1000 real heb. Ik moet hen die aanwijzen. Maar ik heb ze niet. “Jij gaat mij die nu aanwijzen. En als je ze niet vindt, schiet ik deze door het hoofd van je vriendinnetje, amigueta.” Wie praat er? Wie doet dit? Het voetbalshirt. De nieuwe sportschoenen lopen langs. Ze proppen een sok in mijn mond. Kokhalzen. Waar haal ik 1000 real vandaan? Ze gaan Liza vermoorden als ik niet… Tape om mijn hoofd. Om mijn mond, mijn neus. Tape om mijn voeten. Ik voel mijn handen vrij. Liza ik kan mijn handen een beetje bewegen. Ik kan vrijkomen. Ze gaan je niets doen. Ik hoop dat mijn ogen praten, dat ze me verstaat. Dan een voet op mijn rug. Nee, niet nú! Ze binden mijn handen vast met dat plastic. Strak, te strak, het bloed trekt weg uit mijn handen. Voetstappen om ons heen, door het hele huis, wanneer gaan ze weg? Ze zijn met meer dan drie. Hoeveel? Dit zijn professionals. Ze gaan systematisch te werk. Professionals is goed nieuws. Goed nieuws.
Stilte. Het ademen van vijf gebonden mensen op de grond in een kamer. Dan weer een pistool, met een man: “Verwachten jullie iemand? Vuile honden, verwachten jullie nog iemand?” We schudden nee. Een voor een. Ik schud nee. Maar ik verwacht wel iemand. Mijn cameraman Joe. We moeten nog monteren, en hij heeft de sleutel van mijn huis. Moet ik toch ja zeggen? Met die prop in mijn mond? Ik weet niet hoe laat. Ze schieten hem dood. Als ik nee zeg, als ik ja zeg. Nee, ja, nee heb ik gezegd. Daar zal ik de rest van mijn leven mee moeten leven.
Tijd is vreemd. Hij kruipt en rent. Donder nou op. Hebben jullie nou nog niet genoeg? Ga weg, weg, voordat Joe komt. Soms blijven ze hele nachten. Ik weet het. Ik lees de krant, praat met buren. Liza. En de vriendin van Alberto. Dat zijn vaak de ‘toetjes’. Nee, professioneel. Deze zijn professioneel. Hoe lang nog? Weer terug. Ze zijn weer terug. Het voetbalshirt met een plastic fles. Alcohol. Pure alcohol wordt over Liza uitgegoten. Ze gaan haar in brand steken. ‘Ik steek je in brand’, zegt hij. Daarna niks meer. Ademen. Probeer te ademen.
Schade
“Ik dacht, nou ja, als ik er levend maar gehandicapt uitkom, kan ik nog altijd vrijwilligerswerk doen”, zegt Liza uren later. “Weet je hoe die klootzakken me noemden?”, vraagt de beeldschone jonge en zwarte Alina verontwaardigd. “Tia, tantetje! Mij! Kun je voorstellen?” “Porca puttana”, briest de Italiaanse Alberto. “Eerst mijn Flamengo-shirt aantrekken. En dan die ander op mijn nieuwe sportschoenen die ik de hele tijd zag langslopen. Ik kon hem wel sláán.”
Het is de tijd van schade opnemen, drinken, praten, film terugdraaien. Zijn ze weg, zijn ze niet weg? Hoe komen we uit onze boeien? Kunnen we opstaan, of worden we weer betrapt? Zoals eerder, toen ik als op de vloer om was gerold. Het was Alina die de beslissing nam. Als een briesende Venus rees ze op van de vloer. Ze rukte het tape van haar handen – zij had geen plastic. Rukte het van haar voeten, haar mond, spuugde de sok uit, en scheldend en tierend sneed ze ons met een mes los.
En toen pas begon het. Vijf keer belden we de politie. Vijf keer moesten we het adres drie keer spellen. Eindelijk, 35 minuten na de verrijzenis van Alina, staan ze voor de deur. Met hun pistolen, mitrailleurs, zwaailichten en kogelvrije vesten. Ze willen hem intrappen. Blijven maar aanbellen, terwijl ik hen zie door de intercom en smeek op zijn minst mijn deur heel te laten. “We zijn al een keer beroofd, vanavond.” Eenmaal binnen stormen de troepen door het huis. De commandant loopt gelijk naar het raam, ziet de sloppenwijk tegenover me, en concludeert onmiddellijk dat de bandieten dat ‘daar vandaan’ komen. “We moeten er invallen. We zullen ze pakken”, zegt hij. “Maar u heeft nog niets bekeken. We weten nog niet eens hoe ze binnenkwamen”, hou ik hem voor. “Ah, u moet een muur van zes meter bouwen en pitbulls nemen”, zegt hij meewarig, en tuurt weer naar zijn favela.
Politiediefstal
Ik probeer de politie te volgen door de puinhoop die de huizen van Alberto en mij zijn geworden. Alles overhoop, alles van waarde gestolen. Maar pas op voor politie, weet ik. De enige andere keer dat ik in mijn huis beroofd ben, was het politie. Ze namen mijn laptop en geld mee, “omdat we op zoek zijn naar een bandiet in uw tuin.” Tegen een machinegeweer valt niet te argumenteren. En bij welke politie klaag je politiediefstal aan? De politiemannen kletsen. Lanterfanten, roeren wat in de puinhopen. En ze oreren. Over de plaag van bandieten en de schuld van de Portugezen. “Kijk, u bent Hollands. Ook de Hollanders hebben Brazilië bezet. Maar jullie zijn weggegaan en toen bleven de Portugezen. Dat is de oorzaak van alles. Kijk eens hoe zij er nu aan toe zijn!”
Weg, weg, ik wil dat ze weggaan. Ik kan geen geouwehoer meer horen. En ik kan geen geweer op een slappe bierbuik meer zien. “Heeft u alles opgeschreven? Kunt u nu weg?” “Ah”, zegt de dikste: “Als u wil dat we de inbraak opnemen, kost dat geld”. “Óverval, meneer. Geen inbraak. En geld? Waarom zou ik u moeten betalen?” “Juffrouw, zo is dat hier in Brazilië”, zegt de chef met de Portugezenjeuk. Zwaarwichtig knikkend stemmen de anderen in. Duizend real, ongeveer 500 euro. Dat zou de prijs zijn om hen het werk te laten doen waarvoor ze al betaald worden om het te doen.
“Dank u heren. U kunt nu gaan. Ik ben een beetje blut, weet u. Aangezien ik beroofd ben. Trekt u de deur alstublieft zachtjes dicht?”
Een triest verhaal, goed realistisch (denk en vind ik, in ieder geval) geschreven
Heftig verhaal zeg! Gelukkig is jullie niks ernstigs overkomen, dat is het belangrijkste.
Alweer een indringend verslag. Sterkte..
Wat een vreselijk verhaal. Je kan je dat niet voorstellen dat ze je zo zouden vermoorden voor een paar centen. Om bang van te worden dat in zo’n land de WK en de OLypische spelen gehouden worden.
Heftig.
En heel goed geschreven.
En dat je de politie niet kunt vertrouwen is misschien nog wel erger dan dat er zulke boeven rondlopen.
Of misschien heeft het wel met elkaar te maken.
Hopelijk laat je je leven er in elk geval niet al te zeer door beheersen.
Hoe ontzettend boos kun je worden naar aanleiding van het verhaal van iemand die je niet kent? Best wel boos, merk ik.
Ongelofelijk, want een verschrikking. En nu? Weg uit dat boevenland waar de politie het nog eens dunnetjes over doet zodra de overvallers zijn vertrokken? Ik zou het wel weten…
En sterkte. Vooral sterkte.
Wat een verhaal. Ik moet zeggen dat het fantastisch opgeschreven is. Alsof ik mij in dezelfde woonkamer begeef. Na dertien jaar is het dan toch gebeurd. Nu hopen dat je de volgende dertien jaar wel weer rustig in je woonkamer kunt zitten. Zonder een stel pitbulls die om je heen drentelt.
Allemachtig Marjon, dat hoopt toch echt niemand mee te maken. De super schrik moet er nu wel inzitten. Datgene waar je over hoort, leest, overkomt jezelf en je familie en vrienden.. Hoe is het nu met jullie, wat is de impact, plotseling moet alles er anders uitzien. Ik weet niet hoeveel levens jullie kat er op had zitten, maar die van jullie hing aan een zijden draad en bijna had de kat gezelschap gekregen. Je verhaal is ook zeer goed geschreven, alsof ik even verdiept was in een spannende detective of thriller, jammer genoeg waargebeurd en maar een fractie van alle misdaad en corruptie. Wat een zegen en geluk dat jullie er heelhuids afgekomen zijn, daar kunnen jullie nu op drinken. Mentaal zal het zeker sporen nalaten, sterkte ermee.
Beste, het klinkt bekend, ik ben zelf nooit beroofd in de tijd dat ik in Brazilië woonde, wel vaak gezien en gehoort. Ik wist vaak wie wat ging doen, had wel het voordeel dat in de regio waar ik woonde de weg en de mensen goed kende. Het blijft echter Brazilië en je moet daar 24 uur per dag op je hoede zijn, niet alleen als buitenlander, maar ook als Braziliaan zijnde. Als er ook maar een vermoeden bestaat dat je geld hebt dan loop je een risico.
En ja de politie, geld is macht.
Moedige mensen zijn jullie!!
Beste Marjon,
Wat een vreselijke ervaring. Het is dapper dat je voor ons, nieuwsconsumenten hier in Nederland, verslag wilt doen van het gedoe dáár, in Zuid-Amerika. Zo weet ik tenminste waarover ik mij mag opwinden en mijn hoofd mag schudden. Maar wat helpt het? Wij, die reports willen zien en horen uit voormalige koloniën, kunnen toch niks meer uitrichten om de orde te herstellen. De macht is helaas nog steeds niet aan het proletariaat, maar wel voeren steeds meer proleten machtsspelletjes uit. Met als gevolg dat jij nu een grens moet trekken tussen je hachje en de nobele taak verslag te doen. Kies maar lekker voor jezelf. Ik vind je bijzonder dapper!!
Frans Super
Harderwijk
hou je haaks meissie! heel veel liefs (ook aan Alberto), ook van Paula
Heel heftig! STERKTE!
Beste Marjon,
Ik volg je verslagen al jaren met veel plezier. Je bent een bikkel en een held, met een knoop in mn maag je verhaal gelezen en heel erg opgelucht dat je het er zo goed van af gebracht hebt, je hebt het allemaal goed gedaan.
Sterkte, ook voor je vrienden, en keep up the good work.
Goh! Wat zul je een akelige ‘napret’ hebben gehad! Wat zal Rie zijn geschrokken!!
Groetjes en sterkte, Maria
Prachtig geschreven, het lijkt alsof ik een spannend boek lees. Helaas is het waargebeurd. Heel veel sterkte, maar ik heb er vertrouwen in dat jullie dit samen gaan redden!
En hoe laat gaat de vlucht terug naar Nederland? Wegwezen daar.
Marion, ik volg al jaren met belangstelling jouw geweldige verslaggeving vanuit Z-Amerika. Heel naar dat dit jullie nu overkomen is. Mijn schoonzus is Sao P is uiteindelijk ook gezwicht en heeft nu twee rottweilers.. Veel sterkte. Ik kijk uit naar je volgende column voor het journaal!!
Stertke Marjon! We houden van je. Keep up the good work.
Is toch om gek van te worden, zulke politie. Als het mij was gebeurd, en als de schrik van de overval eenmaal een beetje was gezakt, dan zou ik dáár uiteindelijk nog wel het allerwoedendst om zijn.
Ongetwijfeld zijn er ook genoeg Brazilianen die deze corruptie eigenlijk niet willen accepteren. Is er dan geen enkel perspectief op verbetering?
Verder schrikken pitbulls een bepaald soort favela-gangster-op-sokken misschien wel af, maar het zijn niet echt de meest geschikte verdedigingshonden. Dat zijn herdershonden (bijv. Mechelse herder) die ook als serieuze werk- en politiehonden worden gebruikt. Maar dan moet je er wel heel veel mee trainen, onder deskundige begeleiding.
Overbodig advies misschien voor mevrouw Van Royen, maar in haar plaats zou ik waarschijnlijk eens gaan praten met een specialist in alarmsystemen, camerabewaking e.d. Dat moet wel een bloeiende bedrijfstak zijn in Brazilië.
Je bent altijd al dapper geweest voor je reportages, nu nog sterker. Wow
Warme groet,
Gelukkig is er niemand gewond geraakt. Maar hoezo nu zsm terugkomen naar NL? – Dit kan je in Zoetermeer ook gebeuren !
(http://www.midvliet.nl/index.p.....;Itemid=75)
Hoe dan ook, ik wens Marion, haar vrienden en buren veel sterkte!
Intrigerend en geweldig artikel en wat negatieve ervaring voor marjon en haar naaste en hoop inderdaad dat je ze hier niet iets of wat van overhoud en wens haar veel sterkte.
Toevallig net vorige week de beide films elite squad (tropa de elite) deel 1 en 2 gezien. Begrijp nu helemaal de context en vooral beelvorming wat Marjon moet hebben meegemaakt. Wat een ellende in die favela’s.
Eindelijk haar sensatie verhaal voor elkaar. Als journalist zitten te wachten op een verhaal waar je lezers van zullen genieten. Ik woon al ruim 20 jaar in Brazilie, ga met een gewone bus naar mijn werk, mijn kinderen zitten op gewone Brazilaanse scholen, ja ze zijn wel eens beroofd, maar such is life.
Beste Marjon,
Wat me frappeert aan je verhaal is niet dAt het je overkomt, je bevind je tenslotte vaak in gevaarlijke situaties, maar dat het je thuis aan de keukentafel overkomt. Vreselijk.
Wens jullie sterkte bij de verwerking.
Marjon, thank you for taking the time to tell your story.
Terribly sorry for what you suffered.
Even more sorry for the comments of the readers who actually took the time to write.
So moving is not an option or wish, otherwise Marjon wouldn’t have lived there for 13 years. Criminality is a huge issue in Rio and it is known as the most dangerous city in the country. Yet, Pan American Games in 2007 were performed without major incidents for tourists, athletes or locals. Regardless of personal preference, the city is still one of the most visited by foreigners. Absurd stories like being kidnapped, tortured, raped and then murdered can be found even in New York or Vienna. Statistics? More frequent in some places than in others? For sure, but irrelevant to finding a common solution.
Just hope that Marjon disagrees firmly with most comments and is looking forward to the World Cup and Olympics. Sad to read the surprise of people to believe that Rio is a cosmopolitan city. Simply sad, I expected more from an educated audience.
Tranen in mijn ogen. Heel veel sterkte Marjon. Ik vind je heel heel heel dapper.
Wat een nare ervaring, en ook die politie is als ik het goed lees niet echt veel waard. Hopelijk kunnen jullie dit samen goed verwerken en ik weet niet of je daar blijft maar heel veel sterkte met alles.
Je maakt altijd mooie en inspirerende verslagen en dat deze gebeurtenis je werk niet in de weg zal staan. En ook voor de andere die erbij betrokken zijn geweest heel veel sterkte
Marion dank voor je verhaal en wat moedig dat dit op papier zet en wereldkundig maakt. Ik ben een trouwe volger van je columms.
Beste Marjon,
Heel veel sterkte bij het verwerken van deze nare ervaring! Ook voor je man en vriendin!
Hoi Marjon,
De onoverwinnelijke, altijd op humoristische wijze verslag doen van de meest afschuwelijke toestanden in Zuid amerika, correspondent, werd nu zélf slachtoffer van de gruwel waarover ze zo vaak bericht.
Zolang of kort je nog in dat werelddeel vertoeft Marjon, neem de “raad”ter harte van de” oprechte” politiefiguur, en schaf de gemeenste waakhonden die er maar zijn aan.
Voor nu, cool down, relax, probeer ‘t op allerlei rijtjes te zetten, en, gelukkig dat jullie overleefden.
Dát is wat telt.
Blijf van je laten horen Marjon.
Sterkte!! en liefs.
Veel sterkte! Leuke reportages heb je altijd!
Marion, goed dat jij en de anderen het hebt overleefd! Zou je de daders later terugzien in de achterklep van de politie auto dan blijken het treurige lafaards.
Brazilië heeft per 100.000 inwoners per jaar meer doden door geweld dan landen in conflict zoals Irak en Afghanistan. En wat te denken van het politieke bestuur in Brasilia? Daar laten ze zien hoe je ongestraft voor het grote publiek kunt wegkomen met corruptie. Die politieman in Rio deed niets anders wat ze in Brasilia in het groot doen.
Eens moet dat veranderen. Jouw signaal is daartoe mede de aanzet.
wat een verhaal..laat je er niet door kisten. maar dat is op dit imoment misschien te snel gezegd….kom eerst maar gauw naar nederland. even bijkomen. heelveel sterkte voir jou je vrienden en.je buren
Heel veel succes, Marion. Je boeken en verslagen zijn prima en vol leven. Het is triest genoeg dat dit bij het dagelijks leven in Brazilie hoort, voor jou en heel veel anderen daar. Het is goed dat jij er verslag van doet!
Lieve Marjon…………. pfff, ik weet níet wat ik moet zeggen……….. verschrikkelijk! Heel veel sterkte en ontzettend veel liefs toegewenst…
Hallo Marjon, wat een verhaal! Ik ben al jaren een fan van je verslaggeving en volgens mij ben je wel iemand die tegen een stootje kan. Ik hoop dat je dit ook verdraagt! Sterkte! En wat jammer dat je ermee stopt….! Gr. Sander
en deze waanzinnig goed reporter gooide ze eruit wegens vernieuwingsdrang, das ook walgelijk
Mario, sterkte ! Woon zelf in Sao Paulo. Helaas is dit van alledag in heel Brazilië. Het ergste vind ik niet dat je berooft word, maar dat de politie hier DOOR en DOOR corrupt is en dat de politiek hier NIETS aan doet. Dit land is ziek en de beterschap niet in zicht! Prettige Wereldkampioenschappen en Olympische Spelen. Af en toe denk dat het best wat het land te bieden heeft is die blauwe vogel die dagelijks naar Amsterdam vliegt.
Heftig verhaal zeg! Goed geschreven!
Vreselijke ervaring en dat je de politie dan ook al niet kunt vertrouwen..wat voor wereld is dit?
Ik wens jullie allen sterkte om hiermee te dealen.
Ik gun het niemand vooropgesteld , wat jullie hebben door moeten maken. Alleen vraag ik me altijd af wat het mensen bezielt om naar zulke apenlanden te gaan .
Is het weg , van het gezapig leventje in Nederland, het avontuur, de zucht naar spanning?
Ik weet dat jullie vak erom vraagt midden in zo,n sameleving te zijn , maar is het je dat allemaal waard?
Sterkte verder met jullie toekomst.
P.T
Tja, Latijns-Amerika, hé! De politie is er al net zo erg als het geboefte. Ik zal je andere verhalen gaan lezen in de hoop te ontdekken wat je drijft om daar te gaan werken… vooralsnog ontgaat me dat.
.
Volgens mij niet echt geschrokken als ik de (dappere) reakties naar de rovers lees. Wel mooi beschreven met oog voor details. Het beschrijven dat de politie geld vroeg lijkt me niet echt slim, ze weten toch waar je woont en wie je bent? Na 13 jaar Brasil weet je wat de konsekwenties kunnnen zijn. Alles bij elkaar ??????????????????????????
Verschrikkelijk.
Maar ik ben ook eerlijk gezegd geschrokken over het bericht van NOS dat je stopt aan het eind van dit jaar als een correspondente. Ik hoop dat het geen verkapte ontslag is. Want ik heb enorm genoten van je verslaggeving vanuit Zuid-Amerika.
Je hebt persoonlijkheid! Je hebt starpower! Je bent een toppertje! -:)
We wisten het wel. Tegen beter weten in is ‘Cidade de Deus’ geen heftig verhaal voor alleen een film. Maar wat ben ik opgelucht dat dit goed afliep. Un abrazo Marjon.
sterkte Marjon. Hopenlijk heb je je oorbellen nog wel.
Wat een intens verhaal!! In dat land moet iedereen eraan geloven vroeg of laat! Goed dat jullie er “heel” uit gekomen zijn! Ik volg je altijd op radio en TV. Vind je verhalen altijd indrukwekkend en boeiend. Veel sterkte voor alle vijf!
Ook ik heb 6 jaar in Brazilie gewoond. Dit is de nachtmerrie waarvan je hoopt dat het nooit werkelijkheid wordt. Veel sterkte!
Wat afschuwelijk om te vernemen wat u overkomen is! Ik ken u net als velen van uw goede journalistieke bijdragen voor de televisie, en schrok daarom ook erg toen ik las wat u en uw familie/vrienden overkomen is. Gelukkig kunt u het uiteindelijk allemaal heelhuids navertellen, dat is het allerbelangrijkste (en doet u dat ook nog eens in een zeer scherpe column). En dan die politie…
Veel sterkte toegewenst!!
Beste Marjon,
Blijf daar maar lekker wonen. De politie in ons bananenkoninkrijk aan de Noordzee is niets anders dan een van overheidswege gelegaliseerde en gefinancierde criminele organisatie. Wat dat betreft ben je hier niet beter af. Het leven is daar veel goedkoper, het weer is er veel aangenamer en het land is even corrupt als Nederland. Gelukkig hebben ze daar geen criminele en corrupte monarchie die onze belastingcenten opslurpen. Ook de Euro ellende blijft je bespaard. Blijf waar je bent en geniet van je leven !!
Groetjes en veel sterkte !!
Twee reacties:
1. Ten eerste sluit ik me graag aan bij de vele reacties die Marjon een hart onder de riem steken. En wil ook ik op dit moment en deze plaats vertellen hoe zeer ik van uitgesproken betrokkenheid geniet. Ik vond het indertijd een schok dat ze niet haar NRC correspondentschap continueerde. Hopelijk verdwijnt ze, nu dat aflopen NOS correspondentschap en deze overval samenkomen, niet uit ons leven.
In ieder geval eel sterkte na deze vreselijke ervaring!
2. Daarnaast wil ik mijn afschuw uitspreken over de uiterst vileine reactie van Catharina Attema. Ik had me kunnen voorstellen dat deze respectloze uiting van blijkbaar eigen frustratie was gemodereerd.
Jongens, jeetje. Wat een reacties! Werkelijk, de tranen staan me in de ogen. Dank! Maar echt. Dit is niet ‘bijzonder’. Zoveel mensen maken het mee.
En het heeft alles te maken met de corrupte politie, en overheid. De werkelijkheid is: Voor het WK en de Olympische Spelen die er aan komen, probeert de Braziliaanse overheid de favelas van Rio te ‘pacificeren’. Rio heeft meer 1000 favelas. Er zijn er 24 ‘gepacificeerd’ met heftig politiegeweld.
Drie keer raden waar die favelas liggen? Juist. In de rijke en toeristische Zuid zone. Copacabana, Ipanema, en wijken rond het voetbalstadion Maracaná.
De drugsdealers die de ‘koffieshops’ van Rio hadden in de sloppenwijken, zijn nu zonder emplooy.
En vandaar. Ze hebben zoeken een tak van sport: Het overvallen van huizen.
Gewoon ballon-effect. En de politie blijft even corrupt als altijd.
DAAR ging mijn column over.
xxx
Marjon
Vreselijk, dat er zoveel mensen in dat soort omstandigheden moeten leven. Misschien nog wel het ergst dat je niet op een overheidsinstelling als de politie kan vertrouwen. Wat hebben we het in NL, wat dat betreft, toch makkelijk.. sterkte!
De werkelijkheid is dat je Gringo bent. Voor de favela criminelen, politie en justitie. Er is meer in Brazilië dan Rio alleen. Rio is net als Amsterdam een grote beerput van ellende wat opgehemeld wordt door een stel niet verder kijkende buitenlanders.
Je woont in Brazilie, je weet dat je een constant potentieel doelwit bent en dan ga je uit eigen wil tegen een favela aanwonen. Bad Luck!
Schokkend dat je na 13 jaar nog verbaasd bent over het feit dat de politie daar corrupt is. Noemen we een open deur. Misschien voor de nietwetende Hollander schokkend, maar als je weet hoe het spelletje daar gespeeld wordt is jou column pas schokkend na 13 jaar verblijf.
En ja mijn Braziliaanse vrouw heeft ook een pistool op haar voorhoofd gehad, overval op kantoor met grote vernielingen, losgeld telefoontjes zonder ontvoering. Moorden 2 straten van waar ze woont in Brazilie (en dat is niet in Rio of Sao Paulo).
Het advies van muren en honden. Verbaasd? Kijk eens om je heen. Er zullen in je straat wel meer huizen met muren, alarminstallaties en honden staan.
Je weet wat een gemiddelde agent daar verdient? Dan nog verbaasd dat ze jou als Gringo vragen om 1000 R$? Beetje links sensatie verhaal dit. Valt me een beetje tegen had NOS verslaggevers wel iets hoger ingeschat!
Shit Marion, wat een story. Je leeft, gekke survivor! Kus.
Wat nou, een sensatieverhaal?
Braziliaans realisme zal je bedoelen!
Een prachtig relaas van de juiste vrouw op de juiste plaats, niet gevrijwaard van onheil.
Blijven!
Heeft de eerste uitgever zich al gemeld?
Lieverds, wat fijn dat jullie door deze reakties veel steun krijgen. We hopen dat deze traumatische ervaring snel over is, alhoewel dat nog waarschijnlijk even zal duren. Heel veel sterkte ermee.
Dikke kus van ons
Even een voetnoot t.a.v mevr. Attema, deze Liza was onze dochter.
Dit soort verhalen is schering en inslag in Brazilie. De broer van een (Braziliaanse) vriend van mij is 2 jaar geleden in Fortaleza vermoord voor een Playstation. 2 minderjarige moordenaars. De politie wou ook niets doen behalve als de familie ze betaalde. 1 van de twee moordenaars is later door buurtbewoners omgebracht.
Alleen in de kleinere steden heb je minder van dat gratuite geweld.
Een realistisch verhaal, maar Jos heeft gelijk. Je hebt heel veel geluk gehad dat het 13 jaar niet gebeurde. Bij mij was het bij het eerste touristisch bezoek al raak. En handig om te weten: 1000 real is momenteel nog geen 350 euro.
Sterkte!!!!!!!
Beste Marjon en Marlies,
Heftig dat jullie dit moest overkomen. Een indringend verhaal met een wrang einde met een corrupte politie.
Ik hoop dat jullie deze traumatische ervaring goed kunnen verwerken. Jullie zijn zeker niet de enigen die dit overkomt. Helaas blijft het in Brazilië schering en inslag, zeker met die “gepacificeerde” favelas in de buurt.
Heel veel sterkte. Wij leven met jullie mee.
Abracos, Sander en Jeanne Visser ‘t Hooft
Beste Marjon,
ik vind het echt verschrikkelijk om te lezen dat jou dit is overkomen en vooral dat het gebeurde in je eigen huis. Iedereen weet dat journalist zijn een risicovol vak is in een groot deel van de wereld, maar dat het dan uitgerekend thuis gebeurd in je eigen vertrouwde omgeving is echt verschrikkelijk. Ik volg je verslagen via de weblog en de radio en televisie reportages al jaren en ik hoop echt dat je doorgaat.
Ik heb zelf een aantal Braziliaanse vrienden en een deel daarvan wil vanwege het geweld en de door en door corrupte politie ook weg uit Brazilië. Ze zijn doodsbang om beroofd en/of ontvoerd te worden.
Brazilië is een prachtig land, maar helaas wordt het verpest door politici, politie en bendes. De huidige schoonmaakacties in de favella’s zullen vrees ik weinig uithalen, want er wordt geen goed alternatief aangeboden om geld te verdienen.
Heel veel sterkte met de verwerking!
Marjon heb ik altijd bewonderd om haar moedige gedrag en haar houding ten opzichte van de bevolking. Reeel, kritisch maar ook heel gevoelig voor de onmacht van de gewone man.
Heel veel sterkte wens ik haar want het is en blijft voorlopig een trauma.
Lieve Marjon,
Ik lees graag je geëngageerde nieuwsverhalen met heel veel plezier. Het besluit om te stoppen met je correspondentschap vond ik al bijzonder jammer. Maar dat je dan dit ook nog moet meemaken….echt heftig. Maar godzijdank hebben jij, je vrienden en buren het overleefd. Er zijn mensen voor minder omgelegd.
Heb je deze column ook laten vertalen en publiceren in O Globo? Misschien worden de verantwoordelijke politici eindelijk wakker, misschien ook niet. Maar je mag de hoofdcommandanten, gouverneur en ministers gerust laten merken dat hun anti-misdaadbeleid van geen kanten deugt.
Ik hoop in ieder geval dat je deze nare ervaring snel kan verwerken. En ook dat we je artikelen bij een andere nieuwsorganisatie of uitgeverij mogen blijven bewonderen. Muita força!
Alles is al gezegd…hoe heftig de ervaring en hoe het besef dat het nog wel erg lang zal duren voordat corrupte politieagenten tot het verleden zullen behoren in Brazilie.
Toch zou ik het ook erg jammer vinden als we geen berichten meer van je mogen ontvangen vanuit Rio en andere plaatsen.
Ben zelf een paar jaar geleden in Rio geweest en heb – onder begeleiding weliswaar- een aantal favela’s bezocht. En heb de warmte en de gastvrijheid en de spontaniteit van de mensen gevoeld en ervaren en heb er van genoten! Ik was er ten tijde van het carnaval, een hele volle drukke stad dus, maar vond alleen behulpzame mensen die zelfs twee straten mee verderop liepen om ons de weg te wijzen….we hadden mooie beelden met onze videocamera gemaakt in de Sambadrome, herinnering voor thuis. Maar in het appartement aangekomen bleek mijn man de camera in de taxi te hebben achtergelaten!!!! Hij baalde echt ontzettend.
Door de taxichauffeur hadden we ons op de hoek van de straat van ons logeeradres af laten zetten en het schetste dus enorm onze verbazing toen deze man de volgende morgen bij ons appartement stond om onze camera terug te brengen! Hij had de beelden aan de portier/bewaking laten zien en die herkende ons als zijnde de gasten in zijn appartementencomplex. Ik vraag me af of mijn taxichauffeur in Rotterdam of Amsterdam dat ook zou hebben gedaan.
En natuurlijk is Rio in aanloop naar de alle sportevenementen een andere stad geworden. Gepacificeerde favelas…ja…. Is dat niet ook stelen? Daar kun je nog hele discussies over voeren, maar feit is wel dat met een corrupte politie daar niemand meer veilig is. Dan maken de BoBO’s en FiFa’s ook nog hun eigen regeltjes en wetjes en stellen hoge eisen waardoor de ‘gewone’ man of vrouw geen enkel voordeel zal kunnen behalen van deze enorme evenementen…het werk wat het met zich meebrengt gaat ze de neus voorbij. Wie zou niet ontzettend balen in die positie?!
Het is m.i. een beetje kortzichtig om over hele groepen te praten die niet zouden deugen…de omstandigheden deugen niet en een groepje mensen deugt niet, maar het gros is, net als wij gewoon de dupe.
Marion, ik wens je alle sterkte en nog veel meer goede moed dan je al hebt. En wijsheid in het nemen van een beslissing voor je toekomst, wat die ook moge zijn.
Wat een ontzettend heftig en indringend verhaal en opluchting dat jullie er “goed” uit zijn gekomen. Ik kan het niet laten om ook te schrijven dat schrijfster van dit heftige (haar eigen verhaal dus) het ook weer ergrealistisch, mooi en bijna “luchtig” verwoordt, terwijl de doodsangst er doorheen druipt. Veel sterkte en respect, Dieuwke.
Beste Marjon,
ver-schrik-ke-lijk. Risico van het vak, niet bijzonder, zeg je zelf. Maar ‘such is life’ als reactie heb je niet nodig. Dat bepaal je als slachtoffer toch echt zelf. Bewonderenswaardig dat je op zo’n moment je kalmte bewaart.
Met WK en Spelen voor de deur hebben Braziliaanse criminelen genoeg te sporten, de komende jaren.
Respect, sterkte aan jou en alle betrokkenen.
Sterkte met de verwerking van deze gebeurtenis. Kost vast enige tijd en inspanning.
En – fijn voor agent bierbuik dat er altijd nog kolonisten zijn die je kunt aanwijzen als oorzaak van mentaliteit die geleid heeft tot de overval. Op die manier hoef je je eigen rol in de maatschappij niet onder ogen te zien.
Geachte mevrouw Van Royen,
Mijn waardering voor u is al jarenlang onverminderd groot. U bent een moedige, eigenzinnige vrouw die onder lastige omstandigheden prima werk doet. Wrang te ervaren dat u zowel aan de legale als aan de criminele kant zo meedogenloos bent aangepakt. U heeft in praktische zin niets aan mijn medelijden, maar weet u gewaardeerd.
Ik voel de spanning, want ik keek mee over je schouder. Heftig, fijn dat het relatief goed afgelopen is en vooral: heel erg goed geschreven! Mijn complimenten!
Erg sterk geschreven verhaal, treurig, maar er sterk.
Erg sterk geschreven verhaal, treurig maar sterk
Beste Marjon,
Ten eerste wil ik je complimenteren met je werk en je moed.
Na lezing van je verhaal over de beroving blijf ik zitten met de vraag hoe toegankelijk jullie woning eigenlijk is en waar deze woning is gelegen.
Het is in de latijns-amerikaanse landen toch gebruikelijk dat men de woning beveiligd, zeker de welgestelden en daar horen jullie natuurlijk wel bij. Kan je daar iets over zeggen? Ben benieuwd.
Bedankt voor je geweldige journalistieke werk.
Lieve Marjon,
Ik heb jouw boeken met enorm veel interesse, plezier en bewondering gelezen en ik heb er veel van geleerd! Dank daarvoor. En wat je nu met die overval is overkomen: verschrikkelijk. En wat goed beschreven! Ik wens je alle goeds toe en hoop dat we nog lang van je schrijfsels mogen genieten!
M’n hart begon heel snel te kloppen toen ik het las.
Want je hoeft het woord BRAZILIË maar te veranderen in ZUID AFRIKA, en ik zag het weer helemaal voor me: dat mes op m’n nek. Het gaat nóóit helemaal weg, dat gevoel!
Sterkte
Zolang mevrouw Christine Attema op feestjes met Will Smith rondloopt, en bij Warner Bros. werkt, leeft ze zo beschermd dat ze waarschijnlijk géén idee heeft wat er buiten haar Condominium gebeurd.
Wat een gvd arrogantie!
Triest verhaal. Het WK en de Olympische spelen geven een beeld dat niet klopt en veroorzaken er ook weer ellende mee. En wat erg dat de politie niks doet. En zo corrupt is. Dat is hier onvoorstelbaar. Ik vind het knap zoals je je daar kunt handhaven. Het lijkt me heel moeilijk om te leven met deze toestanden, terwijl je weet hoe het in Nederland gaat.
Wat een treurig verhaal (maar wat prachtig opgeschreven!) Veel sterkte.
Beste Marjon,
Wat een verhaal…en wat een assholes…ontzettend veel sterkte en jammer dat je stopt, want vind je stukken en reportages altijd erg goed.
Succes met alles!