De prins is koning. Koning van het geduld. Noodgedwongen geduld welteverstaan. Want met een mama die nog lang niet lijkt te zijn uitgeteld, ziet het er naar uit dat zoonlief Charles een buitengewoon duurzaam record aan het vestigen is.
Het record van een troonpretendent die zo graag wil, en best mag, maar niet kan omdat de troon nog steeds bezet is. Prins Charles moet, zoals-ie al zo lang keurig doet, wachten tot koningin Elizabeth II door hogere machten van haar taak wordt ontheven. Zo gaat dat op dit eiland.
(Luister naar deze column:) Audio
Enige troost was, tot gister althans, dat een van zijn voorgangers ook zo ongekend lang in het voorportaal van de vorstelijke macht vertoefde. Edward de Zevende moest 59 jaar en 74 dagen wachten totdat zijn moeder, koningin Victoria, omviel. Wel, Edwards record uit 1901 is nu uit de boeken geschrapt. Want vanaf morgenochtend bij het ontwaken telt Charles de kroonprins 59 jaar en 75 dagen.
En met mama, een kwieke dame van 81, gaat het, dankuwel, uitstekend. Hoe uitstekend? Ha, ook zij is sinds kort recordhoudster. Betovergrootmoeder Victoria werd door haar van de troon gestoten als de oudste, regerende vorstin. Dus Charlie, eat your heart out.
Niet dat het hem echt wat doet, want de prins van Wales heeft het druk genoeg. Druk met bijvoorbeeld boycotten, zo bleek gister. Volgens de organisatie Free Tibet laat prins Charles zich deze zomer bewust niet zien bij de Olympische Spelen in Peking. Politiek signaal: Tibet.
Charles heeft een warme vriendschap met de Dalai Lama, geestelijk leider in ballingschap, en nu dus gaat de prins een stapje verder door Peking straks in de zomer te negeren. Vanwege Tibet. Saillant feitje, hij was nog niet eens officieel uitgenodigd. Maar dat hoeft dus niet meer.
Hoe de prins denkt over de communistische regeringsleiders, beschreef hij ooit in zijn dagboek. Zijn woorden: Afzichtelijke, wassen beelden. Kortom, de relatie was al wat gebrouilleerd.
Of ze Charles zullen missen, straks bij het ontsteken van de Olympische vlam, valt te bezien. Want zijn zus Anne is er wel, als lid van het Brits Olympisch comite. En broertje Edward gaat ook gewoon naar Peking. Dus wellicht krijgt-ie spijt, prins Charles, die straks ten tijde van de openingsceremonie welgeteld 59 jaar en 267 dagen kroonprins is.
Mwah, toch wel degelijk een record om mee thuis te komen. Of misschien maar beter niet.
Zal een Britse koning(in) nooit uit zichzelf terugtreden? Mogen ze dit?
Bij je blog over Kate’s verjaardag meldde je nog expliciet dat ‘je het hier las, maar een dag te laat’. Perfect op tijd nu!
Ze mag best uit zichzelf terugtreden, geen wet die dat verbiedt, maar Elizabeth heeft beloofd dat ze tot haar dood blijft regeren. Ze ziet haar rol als een goddelijke taak, heeft ze ooit letterlijk gezegd. Dus abdicatie, zoals in Nederland wel gebruikelijk is, komt normaliter niet voor in het Verenigd Koninkrijk.
Hoewel jouw bijdrage deze ochtend op radio 1 nogal onvriendelijk was jegens prins Charles, kan ik niets als bewondering opvatten voor zijn standpunt om niet aanwezig te willen zijn op de olympische spelen. Ik ben zo iemand die juist teleurgesteld is dat niet méér protest tegen China zichtbaar is. Zijn we echt zo ver gezonken dat handelsbelangen boven principes staan?
Lang leve prins Charles, en ik hoop dat hij ooit koning mag worden…
(eigenlijk ben ik niet eens vóór monarchiëen)
Tim, hoewel ik het dus op dit punt niet eens ben met jou, vind ik wel dat je een goeie correspondent bent.
Vriendelijke groet, M.L.
@ ML. Twee weken geleden was premier Gordon Brown op bezoek in China, met in zijn kielzog vijftig toonaangevende zakenlieden. Vooraf beloofde Brown dat hij de Chinese regering zou aanspreken op de mensenrechten, maar in dezelfde adem benadrukte hij dat het vooral een handelsmissie betrof. Tijdens een persconferentie met de president lachte Brown wat schaapachtig naar een (Chinese) vragenstelster die wilde weten of de premier naar de Spelen zou komen. Ja hoor, lachte Brown, als ik uitgenodigd word tenminste. Kortom, dat sluit aardig aan op jouw perceptie van de politieke stellingname van vandaag de dag.