Olympisch kampioen verliezen – no more
Ik wreef vanochtend nog maar eens goed in mijn ogen toen ik de krant opensloeg. Ja, het stond er toch echt. Groot-Brittannië staat derde op de Olympische medaillespiegel, na de grootmachten China en Amerika. Voor een land dat doorgaans uitblinkt in verliezen, een opmerkelijke prestatie.
Ik heb altijd wonderlijk gevonden dat een natie die de geboorteplaats is van zoveel verschillende sporten, altijd ondermaats presteert. Begrijp me niet verkeerd: dit land is volslagen sportgek. Er zijn hier talloze professionele sporten waarmee je heel erg rijk kan worden en die te volgen zijn via een stuk of tien sportkanalen.
Maar als het gaat om de grote landentoernooien, laat Not-So-Great-Britain het meestal afweten. Mijn Engelse vrienden hebben het nog steeds over het wereldkampioenschap voetbal van 1966 alsof het gisteren is – ook waren ze zelf toen nog niet geboren. Het is dan ook een van de weinige grote prestaties uit de Britse sportgeschiedenis. Natuurlijk wint een Brit wel eens wat in de wat minder populaire sporten, maar meestal steekt Het Grote Falen erboven uit.
Neem oktober vorig jaar. Rusland versloeg het voetbalelftal van Engeland met 2-1 (Engeland zou er niet in slagen zich te plaatsen voor het EK), een paar dagen later verloor Engeland de WK-rugbyfinale van Zuid-Afrika en weer een dag later liet Lewis Hamilton de niet de missen wereldtitel in de Formule 1 uit de handen glippen.
But loser no more. Afgelopen weekend ontketenden de Britten een ware goudjacht. Zaterdag: vier keer goud. Zondag: vier keer goud. Dinsdag: vier keer goud. In totaal hebben de Britten 37 medailles verzameld, waarvan 16 gouden. De Britten kunnen het zelf nauwelijks geloven, getuige de grote verhalen op de voorpagina’s van alle kranten (hier, hier en hier).
Doorgaans presteert Groot-Brittannië ruwweg op het niveau van Nederland. Bij de Spelen in Athene eindigden de Britten acht plaatsen boven ons met negen gouden medailles (en vier voor Nederland). In 2000 en 1996 presteerde Nederland weer beter dan ‘Team GB’. Met name Atlanta 1996 was dramatisch voor de Britten: ze wonnen welgeteld één gouden medaille.
Voor Londen, dat de volgende zomerspelen organiseert, is de buitengewone prestatie in China een flinke opsteker. De hoofdstad maakte zich al een beetje zorgen na de spectaculaire opening van de Spelen in Beijing. Was dat nog wel te evenaren? Londen 2012 leek al op voorhand gedeklasseerd te zijn tot een tweederangs korfbaltoernooi. (Al gelooft Charlie Brooker in zijn hilarische Guardian-column dat het voorbeeld van China eenvoudig te volgen is.) Maar dankzij de goede prestaties kunnen de Britten komende zondag met opgeheven hoofd de Olympische vlag overnemen.
Ze hadden beter vier jaar kunnen wachten met die medaille jacht, nu staat er straks nog meer druk op. Ze steken er ook heel veel geld in, geloof ik (in ieder geval betreft het baanwielrennen).
Daar heb je helemaal gelijk in. De Britten leggen de lat vaak erg hoog (zie Andy Murray, die na een succesje al gebombardeerd werd tot toekomstig Wimbledon-kampioen), maar dit geeft wel een goed gevoel natuurlijk. Het succes komt niet uit de lucht vallen, want de Britten hebben inderdaad veel geld gestoken in de Olympische sporten. Tien jaar geleden werd besloten een deel van de inkomsten van de nationale loterij te investeren in de sport, en dan met name het baanwielrennen (11,6 miljoen pond), het zeilen (10,9 miljoen) en het roeien (12,8 miljoen). En laat dit nu net de sporten zien die het overgrote deel van de gouden medailles binnenhalen.
Zeer geestig die column van Charlie Brooker! Met de Britse humor is al een eerste onderscheid met 2008 te verwachten.
Zorgelijk is de tendens dat ook hier lijkt te gelden dat wie het meeste geld heeft het meeste wint. Het is alleszins te huldigen dat er meer gesport wordt, maar moeten we niet veel meer de prestaties van alle deelnemers leren waarderen in plaats van (vrijwel) alleen die van de medaillewinnaars van het eigen land? Anders vergaat het de spelen als het Songfestival.
@ Maurits: Het valt inderdaad niet te ontkennen dat geld een belangrijke rol speelt bij het behalen van Olympisch succes. Maar in het geval van de Britten moet ik wel de kanttekening plaatsen dat sporten lange tijd helemaal geen steun van de overheid heeft gekregen. En zo gebeurt het dat alleen commercieel aantrekkelijke sporten als rugby en voetbal floreren, maar dat de rest op een houtje moet bijten. De Britse regering heeft nu voor de makkelijk optie gekozen door loterijgelden te steken in de sport (en dat scheelt ze weer belastinggeld). De overheid staat overigens niet alleen succes op grote toernooien voor ogen, maar hoopt ook dat het Olympische succes jongeren stimuleert om meer te gaan sporten. Dat is ook hard nodig want Groot-Brittannië is na Amerika de dikste natie ter wereld.
Die laatste zin waag ik te betwijfelen, aangezien de Maltezers (en tot mijn schaamte moet ik bekennen, ook sommige Nederlanders die daar wonen) met afstand de hoogste Body Mass Index van de EU hebben:
http://news.bbc.co.uk/2/hi/health/6148456.stm
Het staatje laat zien dat het het Verenigd Koninkrijk pas op de 10e plaats komt. Tenzij er in minder dan twee jaar van alles veranderd is, maar dat lijkt me niet waarschijnlijk.
- Peter
Hoi Arjen,
Let even op spelling en typen:
1 verliezer in het Engels is ‘loser’ niet ‘looser’ (veelgemaakte fout ‘to lose’ vs. ‘to loosen’). Tenminste, tenzij dit een woordgrapje is, maar dan snap ik hem niet.
2 prestataties zijn altijd buitengewoon.
groeten! Daniel
@ Daniel. Je hebt gelijk wat je eerste opmerking betreft, is een slordige fout. Dank voor je alertheid.
Met je tweede opmerking ben ik het niet eens. Prestaties zijn niet altijd buitengewoon, je kan namelijk ook slecht/ondermaats/verrassend/naar verwachting/enzovoorts presteren.
@ Peter: Het kan zijn dat dat verouderde statistieken zijn, maar het kan ook zijn dat de Europese statistieken van 2006 die in het BBC-verhaal worden gebruikt, anders zijn opgesteld. Ik ga af op cijfers die de Britse autoriteiten zelf hanteren. Een rapport van het Ministerie van Gezondheid uit oktober 2007 stelt dat de Britten officieel de dikste inwoners van Europa zijn. De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESE) concludeerde al in oktober 2006 dat de Britten de Grieken gepasseerd waren als dikste inwoners van Europa. De Britten lijken hun Europese medeburgers in bijna alle categorieën te verslaan. Britse jongeren zijn de diksten, Britse vrouwen zijn de diksten. Alleen de Britse mannen vinden hun meerdere in de Maltezers, maar over het geheel genomen zijn de Britten de dikste natie van Europa. Deze cijfers zijn van verschillende bronnen afkomstig, dus ik acht het bewijs vrij sterk. Maar dat was niet mijn punt. Wat ik vooral wilde laten zien is dat de Britten (net zoals de meeste Europese landen) worstelen met een zwaarlijvigheidsepidemie. De regering hoopt dat de Olympische Spelen jongeren stimuleert meer te bewegen en zo het probleem met overgewicht te verkleinen.
Het is weer jammer dat er nergens melding wordt gemaakt van de totale medaille score van de EU. Het blijkt namelijk dat de EU het hoogste aantal medailles heeft verzamels van alle andere deelnemers aan de Olympische spelen. 286 in totaal waarvan 79 gouden medailles. Een prestatie om als Europa trost op te zijn. China met 1.3 miljarrd inwoners lijkt daarbij een beginner
@ Arjen
Sorry Arjen, ben misschien in mijn flauwheid wat onduidelijk geweest.
Ook in mijn tweede punt gaat het wel degelijk om een fout, namelijk een schrijffout: prestataties in plaats van prestaties. Eng he, hoe je daar overheen kan lezen?
Daniel
& Daniel
Verrek! Glad gemist. Is aangepast.