Rosie Swale-Pope komt uit Wales en 61 jaar oud. En ze is niet bepaald een dame die haar oude dag achter de geraniums doorbrengt (vooruit, zo oud is 61 ook weer niet). Vandaag kuierde ze haar woonplaats Tenby binnen na een wandeltocht van een dikke 32.000 kilometer rond de planeet.

Op deze blog hebben mijn collega Tim Overdiek en ik het al vaker gehad over de ruime taille van veel Britten (hier, hier en hier). Maar dit is niet alleen een natie van dikkerds. Het stikt hier ook van de sportfanaten die van nogal extreme uitdagingen houden. Swale-Pope behoort zonder twijfel tot de buitencategorie.

In de jaren zeventig zeilde ze al met haar familie de aarde rond en baarde een zoon op de volle oceaan. In de jaren tachtig stak ze in haar eentje de Atlantische Oceaan over en legde ze 3.200 kilometer te paard af door Chili. Vanaf haar 48e begon ze ook marathons te lopen. Niet bepaald een mietje dus.

Maar haar grootste uitdaging kwam nadat haar man zes jaar geleden overleed aan prostaatkanker. Ze besloot een rondje om de planeet te lopen om geld in te zamelen voor een kankerstichting en een weeshuis in Rusland. Met niet meer dan een karretje dat ze als een trekpaard voorttrok, wandelde ze op 2 oktober 2003 de wijde wereld in. Op haar website deed ze geregeld verslag van haar bevindingen.

Bijna vijf jaar later is ze weer terug. Afgelopen middag wandelde ze om 14:13 plaatselijke tijd Tenby binnen. De laatste kilometers gingen niet al te soepel meer. Vanwege een blessure moest ze op krukken lopen. Maar zoals ze zelf zegt: “I have suffered so much more that nothing will stop me now.”

Petje af.