Daar wordt papa heel verdrietig van
U kent ze wel. Vaders die hun kinderen vanaf de zijlijn toeschreeuwen. Moeders die hun voetballende zoons een euro beloven als ze scoren. Overijverige ouders die hun (vaak zeer jonge) kinderen tot het uiterste drijven, zijn een bekend fenomeen langs de sportvelden. In Nederland bestrijden we het met SIRE-spotjes. In Groot-Brittannië gaan ze iets rigoureuzer te werk.
Als ik zulke fanatieke ouders zie, moet ik altijd terugdenken aan de klassieke aflevering van Jiskefet waarin een iets te ambitiueze voetbalvader genadeloos werd neergezet. Lachen natuurlijk, maar het is tegelijkertijd vlijmscherpe maatschappijkritiek. Jonge kinderen zo opjagen kan niet gezond zijn. En dat vond de Engelse voetbalbond ook: de Football Association heeft vanaf deze week alle voetbalcompetities voor kinderen onder de acht jaar verboden.
Voetbal voor kleine kinderen moet om het spel gaan, niet om het winnen. Dus schaffen we competities helemaal maar af, zegt Trevor Brooking van de FA:
Tja.
Hoe valt dat in het land van de bookies en wedkantoren? Groot-Brittannië is nu eenmaal een seculiere natie waar competitie tot religie is verheven. Niet elke voetbalvader of -moeder is overtuigd van het competitieverbod:
Een domme maatregel, zeggen de ouders. Competitie is goed voor hun zelfvertrouwen. Verliezen en winnen is een onderdeel van het leven, dat kun je niet vroeg genoeg leren. Ja, zo klinkt het nog vrij nobel. Maar wellicht dat eigenbelang een rol speelt. Want wie weet, een voetbaltalentje in je gezin is een garantie voor een zorgeloze toekomst. En dat werd gisteren maar eens te meer duidelijk….
Mag dat zomaar, zo’n youtube filmpje van Jiskefet op de NOS-site?
Het verbieden van competities lost niks op. De scheidsrechter zou wat mij betreft wel de wedstrijd mogen staken als ouders niet normaal doen. Met een automatische nederlaag als gevolg. Misschien leren ze zich dan gedragen.
Ivo, dat is een goede vraag waarop ik zelf niet het antwoord weet. Ik heb de vraag doorgepasst aan onze experts in Hilversum. Zolang ik geen defintief antwoord heb, haal ik het embedde filmpje ervan af, maar de link laat ik wel staan.
Ik vind het onderwerp van het bovenstaande artikel een vreemde keuze, aangezien er vanuit Groot-Brittannië ook écht belangrijk nieuws te melden is:
http://www.timesonline.co.uk/t.....641082.ece
http://littlegreenfootballs.co.....The_Return
Of wordt aan dat belangrijke onderwerp binnenkort aandacht besteed?
Voetballers, acteurs, de mooiste baby, beauty queens, tennissers (en -sters!) het is klassiek wat ouders aan terreur kunnen opleggen. Het opgeleverde succes (in sommige gevallen) wordt opgepikt en overgenomen door andere ouders die het gevaar niet zien. En ten meerdere eer en glorie van wat? Dit los je echt niet op met een competieverbod. Ga met die lui praten!
Steeds meer hoor ik dit soort betutteling vanuit Engeland. Nederland is overigens ook goed op weg. Maar kan ondertussen niet eens meer fatsoenlijk onderwijs garanderen…
Laat de kinderen de kinderen, geef ze de discipline en de lol die ze hard nodig hebben en laat het verder aan hen over.
Wij voetbalden vroeger op een veldje om de hoek, dat was leuk. Ik begon met voetballen toen ik 7 was (mocht nog niet toen) en mijn ouders kwamen wegens drukte in de winkels zelden kijken. Maar als ze er wel waren, dan was ik nerveus maar wel heel trots, ik heb mijn vader nog nooit meer horen roepen dan “kom op Tim”.
Nu ben ik zelf vader, sport is anders geworden. Ik heb zelf semi-topsport gedaan rond mijn 17-22ste. Atletiek…. omdat de voetbal toen al verloederde. Later ook tennis maar zie boven. Alle truuks om te winnen komen uit de kast, het heeft niets meer met “sportief” te maken, zelfs niet in de 7e klasse van de tenniscompetitie.
Dus mijn zoon sport. Hij is licht gehandicapped maar heeft afgelopen jaar toch in de 1ste klasse in Amsterdam bij de F pupillen op doel gestaan, gespeeld tegen Blauw Wit, AFC etc etc. Leuke ervaring voor hem maar voor mij al snel duidelijk dat het niet zijn ding was (en niet het mijne). Leiders op dat niveau zijn keihard tegen jongetjes van 7-8. Ik vind dat niet normaal en ik ben blij dat hij het niet meer speelt, al was het voor hemzelf wel een teleurstelling dat hij niet meer selectie was dit jaar. Zijn droom, maar ik hou zijn droom wel in leven door hem te motiveren lekker te blijven voetballen en als hij zijn plezier blijft houden, en zijn handicap later misschien wat minder een “handicap” is (als hij uitgegroeid is en zijn spieren sterker worden) dat we dan wel verder zien.
Soms is het de droom van de ouder, in mijn geval niet want ik zou hem liever op Judo zien omdat dat beter voor zijn coordinatie is (op dit moment nog). Maar het gaat om het plezier dat HIJ in zijn sport moet hebben. Als ouders dat in blijven zien, moeten “competities” gewoon kunnen. Het is onze taak het te relativeren, dat mogen we niet vergeten.
& Ivo
Nog even uitgezocht hoe dat precies zit met het Youtube-filmpje… Ook al staat het op Youtube, ik moet aannemen dat het niet de VPRO is geweest die het fragment op de website heeft gezet. Dat betekent dat ik het alleen op mijn blog mag embedden als ik toestemming heb van de VPRO. Die heb ik niet (en ga ik ook niet vragen). Wat ik wel mag, is doorlinken naar het desbetreffende filmpje op Youtube en de link dat ik dan ook staan.