Het Britse wetboek, dat teruggaat tot 1215 (zie links), oogt soms als een museumstuk. Al bladerend door de duizenden pagina’s moet je niet verbaasd opkijken als je enigszins merkwaardige regels tegenkomt. Mijn persoonlijke top vijf van raarste wetten.

1. In de stad York is het volkomen legaal een Schot te doden als hij pijl en boog draagt.

2. Als een walvis dood aanspoelt aan de Britse kust, dan is het hoofd van de walvis het wettelijke eigendom van de koning. De koningin maakt aanspraak op de staart van het dier, indien ze de botten nodig heeft voor het maken van een korset.

3. Zelfstandige boeren hebben het recht hun schapenkudde over de London Bridge te leiden, zonder tol te hoeven betalen (London Bridge is tegenwoordig een drukke autoweg).

4. Het is verboden om in de parlementsgebouwen van Westminster te overlijden (Britten vinden dit volgens een opiniepeiling de meest idiote wet ooit).

5. In Londen is het verboden een taxi te stoppen als je de pest hebt.

Ook wel aardig: het is hoogverraad als je een postzegel met daarop de afbeelding van de koningin ondersteboven op een brief plakt. Maar deze wet schijnt een ‘urban myth’ te zijn die braaf in alle lijstjes van mafste wetten verschijnt. Volgens wikipedia is het nergens in het wetboek terug te vinden. Voor wat uitgebreidere lijstjes van archaïsche wetten zie hier en hier.

De Britse regering is sinds midden jaren zestig al bezig met een grote opruimactie om overbodige wetten uit voorbijgaande eeuwen te schrappen. Sinds 1965 zijn er meer dan 2.000 verdwenen. De paar die overblijven hebben doorgaans geen functie, al zit er bij sommige oude wetten een addertje onder het gras.

Daar kwamen het Andrew en Gail Wallbank achter toen ze eerder deze maand een rekening van 189.986 pond op hun deurmat kregen van hun plaatselijke kerk. Of het echtpaar wilde opdraaien voor de reparatie van de kerk. De kerk kon dit eisen door een beroep te doen op de zogeheten Chancel Tax (letterlijk: koorbelasting – en met ‘koor’ bedoelen we het bouwkundige gedeelte van een kerk).

In de Middeleeuwen waren de kapelanen verantwoordelijk voor herstelwerkzaamheden aan de kerk en mochten daarvoor een bijdrage vragen aan hun parochianen. Toen koning Hendrik VIII in 1534 brak met Rome en alle bezittingen van de katholieke kerk afnam, bleef de Chancel Tax gewoon bestaan, alleen nu mochten de nieuwe eigenaren van de (voorheen katholieke) 5.200 kerken en abdijen die belasting heffen. In haar huidige vorm is de koorbelasting van toepassing op iedereen die woont op het land dat voorheen bij een kerk of abdij hoorde.

Het merkwaardige is dat de Britse regering meerdere malen gevraagd is de wet te schrappen, maar dat tot nu heeft geweigerd te doen. Veel kerken en abdijen moeten dringend gerepareerd worden, maar hebben vaak niet de honderdduizenden ponden die het kost. De verleiding is dus groot om een beroep te doen op de archaïsche wet, vandaar dus de rekening die de Wallbanks mochten ontvangen. Als de kerk haar eis doordrukt, ziet het echtpaar zich genoodzaakt het huis te verkopen. Voor de kerken is de Chancel Tax misschien een godsgeschenk, voor de huizenbezitters een regelrechte vloek.