Net terug van een vliegensvlug bezoek aan Nederland. Wat meteen opviel: de totale ijsgekte. Mooi om te zien. En wat een verschil met de koudebeleving van de inwoners van de Britse en Ierse eilanden.

Want ook hier heeft het flink gevroren de afgelopen dagen (zie foto). Het was misschien wel niet de twintig graden vorst zoals in Limburg, maar op sommige plekken daalde het kwik tot 12 graden onder nul. In Dorset bevroor de zee zelfs. Terwijl honderdduizenden Nederlanders het ijs opsnellen, maken de eilanders hier een tegengestelde beweging: naar binnen. In Nederland doen schaatsverkopers goede zaken, in Groot-Brittannië melden warenhuizen als John Lewis dat elektrische dekens over de toonbank vliegen.

Voor de buitenstaander is het bizar die Nederlandse ijspret. Toen we gisteren in alle vroegte vanuit Nederland met de auto vertrokken, was mijn vrouw (een Ierse) verbijsterd dat kinderen om half acht ‘s ochtends bij een temperatuur van min tien buiten met hun slee aan het spelen waren. Mijn schoonmoeder uit Ierland belde ongerust op en vroeg zich af of het niet verstandiger was om binnen te blijven en de terugreis uit te stellen.

Maar goed, ik heb Ieren altijd beschouwd als een mediterraan volk dat op de verkeerde plek in Europa woont. Ierland staat niet bekend als een zonnig land, maar kent dankzij de warme Golfstroom geen extreme koude zoals in Nederland. Toch beschouwen de Ieren plus vier al als Arctisch. Tijdens de kerstperiode, die ik deels in Ierland doorbracht, kwamen we dan ook nauwelijks buiten. In het huis van mijn schoonouders heersten tropische temperaturen, de open haard loeide permanent.

De Britten zijn overigens niet veel anders. Oud en nieuw vierde ik thuis met Engelse vrienden en dat doe je ook vooral binnen. Hier ga je niet zoals in Nederland de straat op om je bibberende buurman de hand te schudden, de straten zijn gewoon leeg als de klok twaalf slaat. Die inwaartse beweging zet zich voort. De temperaturen de afgelopen dagen zijn nog verder gedaald en ik heb het nog nooit zo stil gezien op de doorgaans drukke Londense straten.

Niet iedereen is bang voor de kou overigens. Tot mijn verbazing zag ik in de Engelse kranten foto’s van een paar eenzame schaatsers op bevroren meren. Een paar verdwaalde Hollanders misschien?