Mussolini werkte voor de Britse geheime dienst
De Britten verwijzen met graagte naar de Tweede Wereldoorlog. Het is hun moment suprême uit de twintigste eeuw, de overwinning van Goed over Kwaad. Het is geen verrassing dat de Britten deels hun identiteit baseren op hun strijd tegen het fascisme. Bij moeilijke gebeurtenissen, zoals bij de aanslagen op de Londense metro in 2005 (maar ook bij voetbalwedstrijden), hebben de Britse media het al snel over de Blitz-mentaliteit. Mijn Engelse vrienden herinneren er mij nog steeds fijntjes aan dat wij, Nederlanders, ons wel heel makkelijk overgaven aan het fascistische monster. Nu blijkt dat Londen zelf heeft bijgedragen aan de schepping van dat monster.
We hebben het nu niet over de appeasement politiek van Neville Chamberlain, die in 1938 een verdrag sloot met Hitler. Nee, het gaat om die andere fascistische leider: Benito Mussolini. Uit onderzoek van Peter Martland blijkt dat Mussolini tijdens de Eerste Wereldoorlog werkte voor MI5. De Britse historicus stuitte tijdens zijn onderzoek naar de Conservatieve politicus Samuel Hoare op niet eerder vertoonde documenten. Hoare was tijdens de Eerste Wereldoorlog chef van Britse geheime dienst in Rome en gaf leiding aan 40 Britse spionnen.
Het was een moeilijke fase in de Eerste Wereldoorlog voor de geallieerden. De Russen hadden zich teruggetrokken na de communistische revolutie in 1917 en de Italianen, bondgenoten van de Britten en Fransen, hadden een gevoelige nederlaag geleden tegen de Duitsers bij de Slag van Caporetto. In Italië gingen er steeds luidere stemmen op om de oorlog te staken. Vanaf dat moment pompte MI5 veel geld in de Britse propaganda-activiteiten in Italië.
Uit de stukken die Martland ontdekte, blijkt dat de spionnenchef Hoare in 1917 en 1918 Mussolini inhuurde voor 100 pond per week. Dat was voor die tijd een enorm bedrag. Omgerekend naar de huidige maatstaven zou dat 6400 euro per week zijn. Mussolini was dan ook een waardevolle medewerker. Mussolini gaf in die jaren leiding aan de krant Il Popolo d’Italia, die zich richtte op fabrieksarbeiders. De steun van de fabriekarbeiders was belangrijk, omdat zonder hun werk de oorlogsindustrie in Italië in elkaar zou klappen. Via zijn krant pleitte Mussolini hartstochtelijk voor de Italiaanse betrokkenheid in de Eerste Wereldoorlog.
Hier een zeldzame opname van Mussolini waarin hij Engels spreekt. Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
Mussolini deed meer dan alleen propaganda. Met Britse hulp zette hij knokploegen in die Milaanse vredesdemonstranten in elkaar sloegen. Het was een sinistere voorbode van de Zwarthemden, de fascistische paramilitaire organisatie die Mussolini tijdens zijn dictatuur gebruikte. De Britse financiële steun gaf ook de politieke carrière van Mussolini een duwtje in de rug. Na de oorlog richtte hij de Nationale Fascistische Partij op, die in 1922 de macht zou grijpen. Mussolini regeerde over Italië tot 1943.
Mussolini gebruikte mogelijk niet al het Britse geld voor propaganda en politieke activiteiten. “Ik heb er geen keihard bewijs voor, maar Mussolini was een fervent rokkenjager en ik vermoed dat hij veel van het Britse geld uitgaf aan zijn maîtresses”, zegt Martland in een interview met The Guardian.
Nee, dat geloof ik niet. Zal het waar kunnen zijn? Tja, als je kijkt naar het Italie van heden. Nee, dat kan toch niet! Zal, zal, Berlusconi op de loonlijst van MI5 staan?
Als je het in de historische context plaatst, is het helemaal niet zo vreemd. De fascistische beweging had zich in die tijd nog nauwelijks en werd niet gezien als een gevaar. De Britten zagen de communistische revolutie van 1917 als een veel groter gevaar. Zij waren bang dat pacifistische en communistische bewegingen de overhand zouden krijgen in Italië en dat daarmee ook een einde kwam aan de Italiaanse oorlogsdeelname aan geallieerde zijde.
Mussolini was ideaal voor de Britten. Oorspronkelijk kwam hij uit de rode hoek, maar hij raakte gedesillusioneerd met het socialistische gedachtegoed. Zijn krant had desalniettemin als doelgroep de arbeidersklasse en het was voor de Britten belangrijk via de krant het Italiaanse enthousiasme voor de oorlog onder die groep hoog te houden. Mussolini bleek een gewillige medewerker (maar hij werd er dan ook flink voor betaald).
Ter kennisgeving aangenomen, maar ik weet eigenlijk niet wat ik ermee moet op dit moment.
Ja, ik zou kunnen opmerken dat ook bij ‘spontaan’ opkomende macht uit het volk er doorgaans wel een vinger inzit van de zittende macht, al dan niet uit dezelfde regio. Die proberen immers altijd hun macht te houden; als dat niet op de voorgrond kan, dan wel op de achtergrond.
Dat waren toch Pinochet en Sadam die op de loonlijst van CIA/ MI5 stonden