En wij maar denken dat Herman van Rompuy een grijze muis is. Want wie is Catherine Ashton? Niet alleen op het Europese continent stellen ze die vraag, ook de gewone Brit krabt zich achter de oren.

Type op google de woorden “profile” en “Catherine Ashton” in en je komt niet veel tegen. De beschrijvingen van haar levensloop zijn opvallend kort. Kijk maar naar eens het dossier van The Guardian, een krant die doorgaans erg goed is in het schrijven van lijvige biografieën. We komen er bekaaid van af. Ook bij de andere Britse media, zie bijvoorbeeld de BBC, word je niet veel wijzer.

De reden is simpel: zij is geen hoogvlieger. Zij heeft nooit aan de frontlinie van de Britse politiek geopereerd. Tot eind jaren negentig was ze in de regionale politiek actief, bijvoorbeeld als voorzitter van de Gezondheidsraad van het graafschap Hertfordshire. Pas in 1999 werd ze naar een landelijk niveau getild toen Tony Blair haar benoemde tot lid van het House of Lords. Vandaar de titel barones Ashton of Upholland.

In het Hogerhuis werkte zich langzaam naar boven. Ze vervulde een aantal functies in Britse ministeries en werd uiteindelijk Labour-fractieleider in het Hogerhuis. In die hoedanigheid loodste ze het verdrag van Lissabon door het House of Lords. Vorig jaar kwam de beloning: er kwam een post vrij in de Europese Commissie en Ashton mocht die van Brown bekleden. Ze evenaarde nooit haar voorganger Peter Mandelson, die als eurcommissaris van Handel een stevige reputatie had opgebouwd in Brussel.

Toch is haar benoeming een overwinning voor de Britten, althans zo verkoopt Gordon Brown het. Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.

Het is ook een knappe prestatie. Een land dat bekend staat als eurosceptisch, geen lid is van de eurozone en ook niet het Schengen-verdrag heeft ondertekend, heeft toch maar een mooie post in de wacht gesleept. Achteraf gezien hebben de Britten een slim spel gespeeld. Premier Brown zette hoog in door Tony Blair naar voren te schuiven. Een paar weken geleden was al duidelijk dat Blair weinig kans maakte, maar toch bleef Brown zich vierkant achter zijn voorganger stellen.

In het casinospel dat de Europese politiek heet, was dat een handige zet. Blair werd de waardevolle casinochip die Brown kon inruilen voor een andere hoge post. Tegelijkertijd zijn daarmee drie belangrijke Europese hokjes aangevinkt: de Britten blij, de sociaal-democraten hebben een hoge post en bovendien is een vrouw in de top van Europa doorgedrongen. Maar of het buitenlandbeleid van Europa ermee gediend is….