Fuck you, I won’t do what you tell me
Het was op zijn zachtst gezegd een bizarre strijd. Appelwangetjes versus rauwe bonken. De mierzoete ballad tegen snoeiharde rap metal. Zou de zoetgevooisde Britse tiener Joe McElderry winnen, net door de X Factor gelanceerd als het nieuwste Britse popidool? Of werd het toch het ongepolijste “fuck you” van de immer boze Rage Against the Machine? Vandaag was de beslissing.
In de week voor Kerstmis was het altijd een goede Britse traditie om te raden wie de nummer 1 op de hitlijsten zou zijn. Daar kon je -ook een goede Britse traditie- zelfs geld op inzetten. In het verleden leverde dat gevarieerde kerstsingles op van Another Brick in the Wall (Pink Floyd (1979), There’s No One Quite Like Granma (St Winifred School Choir, 1980), Bohemian Rapsody (Queen, 1975) tot Can We Fix it? (Bob de Bouwer, 2000).
Maar net zoals zovele Britse tradities is daar een einde aan gekomen. Grote boosdoener in dit geval was talentenschow The X Factor van Simon Cowell. De finale van de show wordt altijd uitgezonden vlak voor Kerstmis, zodat de winnaar optimaal kan meesurfen op de hype in de hitparades. Al vier jaar achtereen leverde The X Factor de fel begeerde “Christmas Number One Single”. Het was ook meteen de dood van de variëteit, want we hoorden nu alleen nog maar softpop die het vooral goed doet bij jonge tienermeisjes. Niemand kon op tegen de populariteitsmachine van Simon Cowell.
Dit jaar leek het helemaal een inkoppertje. Nog nooit trok de X Factor zoveel kijkers. Op de piek tijdens de finale schakelde meer dan 19 miljoen Britten in, eenderde van de totale bevolking. De winnaar, Joe McElderry, was met zijn single The Climb een plek aan de top van de hitparades gegarandeerd. Toch? Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
Maar het werd uiteindelijk deze hit. Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
Een campagne, opgezet door muziekliefhebbers die walgen van de X Factor, promootte de single Killing in the Name (1992) van Rage Against the Machine. Vooral vanwege die ene zin: “Fuck you, I won’t do what you tell me”. Vandaag werd bekend dat de single 500.000 keer via webwinkels verkocht is, 50.000 meer dan The Climb. Het was voor het eerst dat een single nummer één werd enkel en alleen door webverkoop.
Zack de la Rocha, de zanger van Rage Against the Machine, noemde het een overwinning voor muziekliefhebbers “who are tired of being spoonfed one smaltzy ballad after another”. Hier het hele interview met De la Rocha op de BBC Radio. Scroll even door naar 9:05 min. De band speelde het nummer live voor de radio, en zong (kennelijk tegen de afspraken in) ook de befaamde regel die de kop is boven deze blog. De BBC kapte hardhandig af, want ja, vloeken is nu eenmaal verboden bij de good old Beeb. Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
Iets ironisch heeft het wel, want de grote winnaar in deze strijd is vooral….. Sony Music. De platenmaatschappij heeft namelijk de rechten van de muziek van zowel Joe McElderry als Rage Against the Machine. Het ware verhaal is eigenlijk de kracht van sociale websites en twitter. De campagne om Killing in the Name naar de top van de hitparades te stoten, was opgezet door het Britse paar Stacy en Jon Morter op Facebook. De Morters hadden vorig jaar ook al een poging gewaagd met Never Gonna Give You Up van Rick Ashley, maar toen zonder succes. Wel viel het ze toen op dat het nummer van Ashley toch vrij eenvoudig de lagere regionen van hitparades binnenwandelde eind 2008.
Een paar weken geleden volgde poging twee, dit maal met Killing in the Name. Het initiatief raakte een gevoelige snaar. Cruciaal was waarschijnlijk ook de actie van de Britse komiek Peter Serafinowicz, een favoriete twitteraar die al zijn 268.000 volgers opriep de actie van Stacy en Jon Morter te steunen. En zo was het een internetcampagne die uiteindelijk de X-factor had.
Het is allebei net zo triest. Grote ‘artiesten’ die zielloze massamuziek maken en grote zielloze platenmaatschappijen die er rijk aan worden.
Fuck RATM en fuck X-Factor… schijtbagger gemaakt door mensen met dollartekens voor ogen. Zelfs een mega-artiest als DJ Tiesto is niet half zo commercieel als deze losers… sterker nog… zijn platen komen vrijwel alleen maar uit op indie labels zoals zijn eigen Magik Muzik.
Dit is voor de echte grote moderne grijze massa, die blijft altijd hetzelfde
oooooooo k…… RATM zielloze massa muziek !!!???
RATM is communistiche propaganda muziek, lijkt me nou niet echt 1-2-3 schijtbagger gemaakt door mensen met dollartekens voor ogen.
Altijd een hekel gehad aan ratm, door die ene zin, die iedereen nabrult om het vervolgens meteen te ontkrachten. I won’t do what you tell me, nou 500.000 mensen doen gewoon weer wat hun verteld wordt, net als 60,000 op pinkpop etc. Nou ik doe niet mee, echt niet, toch….
@ Michael
Rake opmerking over kuddegedrag. Het heeft idd wel iets ironisch. Ook anderen is dat opgevallen, getuige de mix Killing in the Climb die zij op het internet plaatsten. Ik moest meteen denken aan die beroemde scene uit de film Life of Brian van Monty Python:
Brian: “Look, you’ve got it all wrong! You don’t need to follow me, you don’t need to follow anybody! You’ve got to think for yourselves! You’re all individuals!”
De menigte (in koor): “Yes! We are all individuals!”
Brian: “You are all different.”
De menigte (in koor): “Yes! we are all different!”
Voor diegenen die over de massa klagen: jullie horen daar zelf ook bij!!!
Anders had je wel wat beters te doen dan hier te reageren…
Heb nooit zo op die ene zin gelet om eerlijk te zijn. Ik vond Rage gewoon gave muziek, en niet alleen Killing in the Name. Net als Cypress Hill, Bodycount, Beastie Boys, Faith no More en de Chili Pepers gewoon lekker meeschreeuwen.
Ik snap de anti-actie wel. X-Factor wordt alleen maar gewonnen door keurige mensjes met keurige gezinnetjes en keurige naampjes die een keurig liedje maken omdat Simon dat zegt. Dat ze Rage daarvoor gebruiken, ach daar wordt de band niet slechter van en doet ook niet af aan de muziek die ze maken.
En kuddegedrag…weet je Arjen. Als je in deze wereld geen kuddegedrag vertoont wordt je gewoon afgezeken en staat iedereen te knikken wat slecht je wel niet bent. Dan heb ik het niet over regeltjes volgen, maar puur over eigen stijl hebben. Het is rage om mensen die zich anders kleden “kut-gothics” te noemen en te bedreigen als ze geen andere kleren aan gaan trekken. En we staan erbij en kijken ernaar.
Wat dat betreft heb ik meer respect voor “Gothics” dan voor 90% van de bevolking. Fuck you, I won’t do what you told me.
Oh…House of Pain, ik wist dat ik iets vergat….
krek wa gezegt tim,
ik wil daar nog aan toevoegen dat het eenrichtingsverkeer mij ook een beetje irritant begint te worden, het is altijd respect aan de grote grijze massa, maar b.v. een alternatief plaatje op de radio draaien is teveel gevraagd….hoezo respect…
Kijk, dit interesseerd mij nou helemaal niets..
Helemaal is hier eigenlijk overbodig want niets is niets en helemaal niets bestaat niet. Zo..stukje zelfkritiek.
Nog stukje zelfkritiek..interesseert is met een T. Foei!!
RATM geeft een stem aan de individuen die het niet eens zijn met de huidige politiek van VS en consorten en die tegen gewetenloos of hersenloos meelopen in de massa zijn.
buiten de politieke boodschap van deze band is het gewoon goeie muziek!
enne de gothics gelukig is dat een groep die niet bij een groep horen,heej hoor ik mezelf nu tegenspreken?een groep die niet bij een groep willen horen hmmmmmm.nou ja ik hoor in iedergeval niet bij die groep maar bij de rock groep of hoe dat ook heten mag.
Altijd al fan geweest van ratm (vooral ratm album uit 92). Heerlijke vette muziek waar je stevig op kunt doorraggen. Maar goed, smaak…
Lol @ michael; zo werkt het met kuddes. Lol@Arjen ook; MP was geweldig.
Ook de mens die niet meedoet aan de kudde, heeft zijn rol en invloed in en voor de kudde en voldoet zodoende de mechanieken die groepen bepalen. Niemand is vrij van de groep, tenzij men 0 contact zou hebben met andere mensen.
@Tim; De rand-individuen bepalen de groep meer dan de leden van de groep. Dat afzeiken heeft een functie; het is een collectieve poging de waarden van de groep op te dringen, waarmee de ‘groep’ zich spiegelt aan het individu. Feitelijk zijn de rand’leden’ het meest sturend voor de groep, al ageert men tegen, men ziet ze staan (de conformerende leden ziet men niet staan, al zijn ze idool soms) en waar men naar kijkt, respecteert men (volgens letterlijke betekenis ‘specio’). De randleden zijn meer sturend omdat de idolen al geconformeerd zijn en aldus niet sturend kunnen zijn voor de groep. Het zijn dus altijd de uitzonderingen, de eenlingen die sturen.
Ratm was uitzondering voor en tot ze populair werden (zoals altijd) – hoewel een van hun voorbeelden UDS was-; door hun acties – die alleen mogelijk waren omdat anderen al andere zaken hadden veranderd- verandert de groep, waarna ze geen randverschijnsel meer zijn, maar main stream worden, wat weer ruimte schept voor anderen om de groep te sturen.
En wie deelneemt aan de groep zal zich altijd in enige mate corrumperen > Nietzsche 1zamen en 2zamen.
Enige niet corrumperende relatie is met 1 ander mens en geen contact met anderen.
Prettig kerstfeest, met spekjes of zo.
(ben verder afwezig door acute verslaving aan WoW)
Bij deze toch even reageren op het laatste gedeelte van je weblog, Arjen. Ik zag dat iemand in de reacties (Peter) er ook al op aansloot. Wat mij opvalt aan jullie beide schrijfsels, is dat jullie vooral focussen op geld. In dat geval hebben jullie gelijk, Sony wint en er wordt door hun veel geld evrdiend. het verschil ligt hem nu juist op het gebied van het creatieve.
Laat ik vooropstellen dat ik platenmaatschappijen niet per sé verkeerd vindt. Het is namelijk naast een business, vooral ook een platform om muziek bekend te maken bij mensen. En die kunnen niet groot genoeg zijn, als zij hun integriteit bewaren. Vergelijk het met kranten. Die mensen verspreiden nieuws en geloof me, daar willen ze graag winst bij maken. Anders is het namelijk snel afgelopen. Er is echter niemand die de Volkskrant verfoeid, omdat zij als eerste belangrijk nieuws brengen. Ik ken weinig mensen die zeggen, om met Peters woorden te spreken ‘fuck de Volkskrant, wat een commerciële massakrant’. En vervolgens aanraden om de Alblasserdammer Nieuwstribune te lezen, omdat deze minder commercieel zijn.
Wat Sony doet is bands contracteren, waarin zij potentieel zien. Soms is dat puur commercieel potentieel (bijvoorbeeld die X-factormeuk) en soms is dat vernieuwende muziek (bijvoorbeeld Korn, Incubus, allebeide uitgebracht door Immortal, gelieerd aan Epic en dus onderdeel van Sony). Het verschil is in dit geval dan ook dat mzuiek met een gedegen basis (RATM is begonnen in de onderground en wegens groeiend succes pas commercieel geworden) heeft gewonnen van prefab muziek. Naar mijn mening heeft dit dus niets met geld te maken, maar met de kunstvorm en met inspiratie en innovatie, die heeft gewonnen van marionettenpop.
@ Tim:
Gothics zijn weliswaar anders dan de massa (en verdienen daar respect voor), maar zijn tegelijk net zo conformistisch als de massa die ze denken te ontlopen. Ze conformeren zich alleen niet aan de massa, maar aan de randgroep die zich aan de massa onttrekt. Het citaat uit Life of Brian gaat evengoed op voor gothics.
@Arjen:
Het is Rick Astley.
@HwB
Toch bespeur ik meer individualisme in die groep dmv experimenteren met nieuwe dingen. Mijn dochter is geen Gothic, meer een mengsel van meerdere dingen, maar wordt wel als “gothic” bestempeld net als iemand die een keer iets van Lonsdale koopt meteen een Lonsdale jongere is.
@Jannenman
(ben verder afwezig door acute verslaving aan WoW)
LOL, zie je daar dan wel he ?