NOS

Als je een tijdje in het buitenland woont, zijn het vaak de banale, onbelangrijke zaken die je het meest irriteren. Mijn grootste irritatie in Engeland: de diepe putten in de weg. Nu de sneeuw langzaam is weggesmolten, ontwaart zich een slagveld voor mijn voordeur. Mijn straat is veranderd in een Leerdammer gatenkaas.

In vergelijking met Nederland zijn de wegen in Britse woonwijken vaak erbarmelijk slecht. In een straal van twintig meter van mijn woning tel ik al gauw vier diepe putten in de weg. Ik heb me daar altijd over verbaasd. Ik woon in een van de rijkste gemeentes van Engeland (ik betaal bijna 300 euro per maand aan gemeentebelasting), maar er is kennelijk nooit genoeg geld om fatsoenlijke wegen aan te leggen.

De barre winterse omstandigheden hebben het probleem alleen maar verergerd - en niet alleen in mijn woonplaats. Sneeuw en ijs kruipen in alle scheuren in de weg, het ijs zet uit en de gaten worden alleen maar groter. De verwachting is dat Britse gemeentes ruim 100 miljoen euro moeten uittrekken om de schade te herstellen.

Eerlijk gezegd heb ik niet veel vertrouwen in de daadkracht van de plaatselijke overheid. Mijn straat is al jaren een gatenkaas. Om de paar maanden komt een gemeentewerker langs die de gaten opvult met wat asfalt, maar na een fikse regenbui ligt de boel weer open. Het is alsof je kinderpleisters plakt op een diepe vleeswond.