Ze kijken bijna verliefd naar elkaar. Twee jonge politici die elkaar zojuist het ja-woord hebben gezegd. Plechtig beloven ze elkaar voor vijf jaar samen te blijven. Op alle voorpagina’s prijkt vandaag de foto van het jonge paar Cameron en Clegg. Maar hoe lang zal dit huwelijk standhouden? Het oordeel van de Britse pers.

Bij politiek commentator Andrew Gimson van de Daily Telegraph proef je de nodige scepsis over de coalitie. “Wanneer twee mensen elkaar nog maar vijf dagen kennen en dan aankondigen dat ze de komende vijf jaar bij elkaar zullen blijven, zal de wereld zich afvragen of het gelukkige stel zijn verstand niet heeft verloren. Dus hielden Cameron en Clegg gisteren een gezamenlijke persconferentie om iedereen ervan te verzekeren dat ze weten wat ze doen. Cameron klonk als een dominee van de Church of England die zich verplicht voelde een verbond aan te gaan met de Methodisten omdat het kerkbezoek afneemt. Maar hij is vastberaden dit te presenteren als een beslissing die is genomen uit een positie van sterkte. Maar we moeten ook niet al te spottend zijn, want Cameron en Clegg hebben in hun relatie zo’n grote reserve aan “redelijke en beschaafde omgang” dat ze erop vertrouwen dat ze momenten van irritatie kunnen overkomen. Gordon Brown, de eens machtige leider van de Brown-sekte, heeft geen idee hoe je op een redelijke en beschaafde manier kan gedragen, wat betekende dat hij ongeschikt was voor een relatie met Clegg. [...] Toch vermoeden we dat Clegg de komende vijf jaar buitengewoon tolerant moet zijn.”

The Times, die zich altijd presenteert als een rechts-liberale krant, lijkt het meest content met de eerste Britse coalitie sinds de Tweede Wereldoorlog. “Eens zei David Cameron dat de woorden ‘Nick Clegg’ zijn favoriete politieke grap waren. Op hun eerste persconferentie gaf Cameron ruiterlijk toe dat hij dit had gezegd. Nick Clegg deed alsof hij de persconferentie wilde verlaten. Terwijl er gelachen werd in de tuin van Downing Street, gaf Cameron aan hoe groot de verandering is. ‘We zullen wel vaker onze woorden moeten opeten en ik kan geen beter dieet bedenken waarmee we dit land zullen regeren.’ Dit was een wonderlijk schouwspel. Laat er geen misverstand over bestaan: de coalitie tussen Liberaal Democraten en Conservatieven is in de woorden van Cameron een ‘aardverschuiving’. Natuurlijk zullen er spanningen optreden. Alle regeringen zijn per definitie coalities en een regering die uitstrekt van John Redwood op de rechtervleugel en Simon Hughes op de linkervleugel, heeft een bijzonder grote reikwijdte. Maar toch proeven we iets dat we tot nu toe onuitvoerbaar achtten: een gevoel dat het mogelijk is.”

The Guardian was diep onder de indruk van het eerste gezamenlijke optreden van de twee jonge partijleiders. “Voor een land dat gewend is van de politiek van wij-tegen-zij en het boegeroep was het vertoon van twee jonge leiders die met elkaar grappen terwijl hun partijen stopten ruzie te maken en elkaar beginnen te omarmen, verbijsterend. En ja, dit is ook bemoedigend. Soms leek het wel een beetje te veel van het goede, alsof het een scène was uit een film van Richard Curtis. Maar dit waren niet Hugh Grant en Colin Firth die achter het spreekgestoelte stonden. Hier stond een echte premier en zijn adjudant van een rivaliserende partij. Zullen ze het volhouden? Misschien, maar waarschijnlijk niet. Maar als dit niet een inkijk was op de nieuwe politiek, dan is het moeilijk te begrijpen wat deze woorden echt betekenen. Deze moeilijke tijden zullen ongetwijfeld de glans van deze coalitie afhalen. Maar op dit moment verdienen de nieuwe regering en de nieuwe politiek een kans en hun plek in de zon.”

Ook The Independent is in zijn hoofdcommentaar voorzichtig optimistisch. “Hun gezamenlijke persconferentie had iets wel van een dubbelpresentatie van een nieuwsbulletin of een cabaret-act. We adviseren dat Cameron en Clegg deze double-act niet al te vaak opvoeren. Toch zetten de persoonlijke aanpak en de ontspannen sfeer een vriendelijke en optimistische toon neer die een scherp contrast vormt met vermoeide ernst van de voorbije Labour-regering. Na een afwezigheid van 70 jaar zal de kunst van het regeren in coalities enige oefening vergen. Persoonlijke chemie en een gemeenschappelijk doel zullen dit proces helpen. Als dat ontbreekt, zitten ze in de problemen. Wil deze coalitie werken, dan moeten beide zijdes bereid zijn compromissen te sluiten. Een dag is nog veel te vroeg om een oordeel te vellen over mogelijk succes of falen. Vroeg of laat zullen spanningen dit verbond op de proef stellen. Maar dit een begin lijkt veelbelovender dan menigeen had verwacht. Dit is een project dat we niet op voorhand mogen afschrijven.”

De Daily Mirror, de enige krant die Labour steunde tijdens deze verkiezingen, is het meest pessimistisch over de nieuwe coalitie. “Alleen de meest naïeve kiezers zullen zich in de luren laten leggen door het zorgvuldige georchestreerde optreden van David Cameron en Nick Clegg in de tuin van Downing Street. We zijn wel gewend aan grillige politici, maar alsjeblieft, bespaar ons dit toneelspel van twee leiders die een paar dagen geleden nog elkaar fel aanvielen en nu doen alsof ze beste maatjes zijn. Het verliefde paar mag dan lachen om elkaars grapjes, maar politiek is een serieuze zaak en de snoeiharde bezuinigingen die zij gaan loslaten op gewone gezinnen, zijn geen reden tot vermaak. Er zullen geen wittebroodsweken zijn voor het onwaarschijnlijke stel, want wij zullen hun gammele coalitie onmiddellijk scherp in de gaten houden. De partijleiders van de Conservatieven en Liberaal Democraten zijn opgewonden over hun nieuwe baantjes, maar wij maken ons meer zorgen over de banen van gewone mensen.”

The Sun daarentegen ziet de samenwerking wel zitten. “Het begin is veelbelovend”, schrijft de tabloid in een hoofdcommentaar. “Het vrolijke samenspel van Cameron en Clegg op hun allereerste dag liet zien dat ze vastberaden zijn hun pact tot een succes te maken. Buiten de rozentuin van Downing Street is het niet zo vrolijk. Werkloosheid is opnieuw gestegen en de jeugdwerkloosheid heeft haar hoogste niveau in twintig jaar bereikt. Terwijl de voorzitter van de Bank of England de bezuinigingsplannen van Cameron verwelkomt, waarschuwt hij ook voor meer pijnlijke momenten die voor ons liggen. Het pond is opnieuw in waarde gedaald en in Afghanistan sneuvelen nog steeds Britse soldaten. Dat zijn grote uitdagingen, maar gelukkig heeft de nieuwe regering een paar zwaargewichten die klaar staan om in te grijpen. Niet alle beslissingen zullen impopulair zijn: de verhoging van de belastingsvrije voet naar 10.000 pond zal lezers van The Sun helpen.”

Volg NOS Londen ook op Twitter.