Don’t mention the penalties
“This World Cup is like the Second World War. The French surrender early, the US turn up late, and we’re left to deal with the bloody Germans.”
En jawel, de Engelsen gaan weer niet al te subtiel in de overdrive. We hadden al eerder op deze blog geconstateerd dat de Engelsen graag vergelijkingen maken met roemvolle veldslagen als ze over voetbal praten.
Maar als Duitsland de tegenstander is, dan belanden we in de buitencategorie. Dit is waarschijnlijk het enige land in Europa waar de pers zonder enige gene de Duitse voetballers met hun fascistische voorvaderen vergelijkt. Het is voor de Engelsen een tegenstander “they love to hate”.
De Duitsers zijn trouwens ook niet al te beroerd om het vuurtje op te stoken. Franz Beckenbauer had al eerder dit WK beledigende opmerkingen gemaakt over de voetbalkwaliteiten van Engeland. Vandaag deed Der Kaiser er nog een schepje bovenop. Hij noemde de Engelse spelers “burnt out” en het was “stupid” van Engeland om tweede te eindigen in de groep. Met een grijns besloot hij zijn commenaar: “For the fans, I hope for excitement – a draw, overtime, and then penalty kicks. And then, the Germans win. Sorry!”
Auw, dat is de gevoelige schenen van de Engelsen. Meestal verlopen Engelse strafschoppenseries zoals in 2006, in de WK-kwartfinale tegen Portugal. Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
De laatste vier strafschoppenseries op grote toernooien werden allemaal verloren door Engeland, waarvan twee tegen Duitsland. Al is The Sun er heilig van overtuigd dat de Duitsers dit keer niet veel beter zijn. “Germans wurst at penalties”, kopte de tabloid vandaag.
Ze zeggen dat voetbal oorlog is. Het is maar goed dat oorlog geen voetbal is, want anders had Europa er heel anders uitgezien in 1945. Sinds 1966, toen de Engelsen voor het eerst (en laatst) een WK-titel wonnen, stonden de Duitsers elf keer in de finale van een groot voetbaltoernooi, waarvan ze er vijf wonnen. En de Engelsen stonden twee keer in, euh, een halve finale, die ze vervolgens verloren.
Marina Hyde van de Guardian verwoordde het treffend. “In a world that has changed bewilderingly in recent decades, England losing to Germany in major tournaments is one of the few certainties.”
En: “The so-called rivalry is quite obviously an illusion, existing only in the minds of those wishful to the point of insanity – which is to say the English. We are rivals with Germany in the same way as Christine Bleakley is rivals with Oprah.”
Tja, ze zitten op een eiland en zien het allemaal niet zo scherp. Daar kunnen die Island dwellers niet zo veel aan doen. Gelukkig zeggen ze het briljant geformuleerd en dat maakt het utterly grappig. Dank je voor dit fijne bericht.
Ik heb de column van Marina Hyde gelezen.
Daarin wordt een Engelse fan geciteerd, die een vergelijking trok met de Tweede Wereldoorlog;”The French surrender early, the US turn up late and we can deal with the Germans”
Trouwens, de commentaren in de Britse kwaliteitskranten zijn een genot om te lezen. Het is van een niveau, dat misschien alleen door Hard Gras wordt gehaald hier in dit land. Maar ja we voetballen wel beter dan de Engelsen. Tot nog toe dan.