Piper Bill, de legende (1922-2010)
Hij stond met zijn rug naar de fotograaf en zijn gezicht naar het strand. Bill Millin ging een regen van Duitse kogels en granaten tegemoet. De Schot zelf was met niets meer gewapend dan een doedelzak.
Het was 6 juni 1944 en de geallieerden landden op de stranden van Normandië. Veel Britse regimenten hadden toen doedelzakspelers, maar tijdens gevechten was het verboden de instrumenten te bespelen. De commandant van Millin had lak aan de regels en vroeg de doedelzakspeler voorop te lopen om de manschappen op te beuren. “Would you mind to play us a little tune?”
.
Het moment zou vereeuwigd worden in de film The Longest Day. Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
“When you’re young, you do things you wouldn’t dream of doing when you’re older. I enjoyed playing the pipes, but I didn’t notice I was being shot at,” zei Millin in een interview met de BBC in 2006.
Elk normaal denkend mens zou hem voor gek verklaard hebben. En zo gebeurde het ook. Er is een prachtige anekdote van Millin. Piper Bill, zoals ie later bekend zou worden, kwam jaren na D-Day de Duitse commandant tegen die de Duitsers leidde in het gevecht tegen de geallieerden op Sword Beach. Millin vroeg de Duitser waarom ze niet op hem hadden geschoten. De commandant antwoordde door tegen zijn hoofd te tikken en zei: “Gestoord.” Hij vertelde Millin dat hij onder de Duitse troepen al snel bekend zou worden als “der verrückte Dudelsackpfeifer”.
Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
Al deze prachtige verhalen kwamen gisteren weer naar boven toen Millin, die een paar weken geleden overleed op 88-jarige leeftijd, werd begraven. Franse doedelzakspelers uit Normandië begeleidden hem naar zijn laatste rustplaats. Een van de Fransen zei na afloop: “Voor sommigen zijn Superman of Spiderman helden. Voor mij was het Bill Man.”
Dit zijn de mannen waardoor wij hier nu nog zijn: dit zijn de mannen die onze ouders de vrijheid hebben bezorgd. Zonder hen zouden wij nu niet in vrijheid leven….EEUWIG DANK aan deze helden!
Zoals Tom Hanks’ laatste woorden tegen Matt Damon in Saving Private Ryan: “Earn it….” Ik vraag mezelf af hoe we dat kunnen doen en in stand kunnen houden…
En zo zijn onze nieuwe helden film-helden, en doen we of ze echt bestaan hebben….. ipv er dik voor betaald worden.
Het is mede door deze mannen dat wij hun elk jaar ieder jaar nog eren met een herrinerings tocht/mars te Eindhoven op 18 september. al sinds 1944 . met de bevrijdingsfakkel opgehhaald uit Normadie .bayeux .
Daarbij de huidige veteranen te samen met de nog levende bervrijders en oud gedienden van de wehrmacht / vergeef en vergeet deze mensen niet opdat wij in vrijheid leven .
meer info op diverse sites (google/bing)
Fantastische verhalen. Afgelopen zaterdag bij de Airbornemars (ga je nog iets over ‘Remember September’ schrijven, Arjen? Misschien zijn de Para’s van Pegasus Bridge een mooi bruggetje -ahem, tussen Piper Bill en Market Garden!) nog een Nederlandse Engelandvaarder gesproken. Wij zijn die mannen veel verschuldigd.
Anders dan de moderne media ons doen geloven zijn dit soort helden gewone kerels die doen wat nodig is. Geen opgemaakte spierbundels die heupvurend en oneliners uitkramend voorwaarts gaan.
Volgens mij heb je zijn achternaam trouwens verkeer. Moet dat niet William ‘Bill’ Millin zijn?
@Krijn
Millin is ook de juiste achternaam en die noem ik ook zo in mijn blog. Alleen op het laatst schrijf ik over Bill ‘Man’, maar dat was een woordspeling van de Fransman zelf ivm de eerder genoemde Superman en Spiderman.
@Arjen:
Oeps. Mijn gevoel voor humor zal wel op ‘uit’ hebben gestaan