Twitter vs Ryan Giggs: 5-0
Voetballiefhebbers onder u zullen de man links vast wel herkennen. Dit is Ryan Giggs, profvoetballer voor Manchester United. Als ik de naam Giggs in één zin noem met het woord “seksaffaire” en ook de naam van lingeriemodel Imogen Thomas vermeld, dan kan me dat in principe een gevangenisstraf opleveren.
Thomas zegt dat ze zes maanden lang een affaire heeft gehad met de voetballer. Giggs wil natuurlijk verhalen over de vermeende affaire geheim houden en heeft daarom het meest Kafkaiaanse middel ingezet dat de Britse wet toestaat: de superinjunction.
Een gewone injunction is een publicatieverbod. Ik mag dan als journalist niet schrijven dat Giggs een affaire zou hebben met een model. Een superinjunction gaat nog een stap verder. Ik mag dan niet eens berichten dat er een publicatieverbod bestaat.
De superinjunction is de afgelopen jaren uitgegroeid tot het juridische kernwapen van de superrijken. Oorspronkelijk werden superinjunctions vooral toegepast bij mensen die het slachtoffer waren van afpersing of als er gevaar was voor de nationale veiligheid. Maar tegenwoordig is het vooral een middel geworden om ongewelvallige berichtgeving over je privéleven tegen te houden. De rechters staan het niet altijd toe zoals een andere profvoetballer, John Terry van Chelsea, vorig jaar mocht ondervinden.
In Groot-Brittannië verwoedt nu een verbeten gevecht tussen de rechterlijke macht en de media die vinden dat de rechters wel al te makkelijk deze superinjunctions toestaan. Zij vinden dat de rechters de vrijheid van meningsuiting beperken en de facto door jurisprudentie een privacywet realiseren – het Britse wetboek kent namelijk geen privacywet. Zelfs premier Cameron heeft zijn zorgen hierover geuit.
De rechters zijn niet te vermurwen, maar ze werden de afgelopen week volledig te kijk gezet door een medium dat wel meer heilige huisjes omver heeft geworpen: Twitter. Een anonieme Twitteraar publiceerde de namen van enkele beroemde Britten die seksuele affaire hadden en berichtgeving daarover willen tegenhouden met een superinjunction. De publicatie veroorzaakte een internetsensatie. De dag dat de de namen verschenen op de microblogsite, kreeg Twitter 14 procent meer hits dan normaal in Groot-Brittannië.
Het liet overigens ook meteen het risico van Twitter zien. Het overgrote deel van de informatie die de anonieme Twitteraar had verspreid, was correct. Maar hij/zij had ook een gerucht verspreid over een superinjunction van de bekende tv-presentator Jeremy Clarkson. Hij zou een affaire hebben gehad met de Britse beroemdheid Jemina Khan. Dat bericht was gewoonweg gelogen.
Hoe dan ook, de geest was uit de fles. En Ryan Giggs deed iets heel doms. Hij stuurde zijn advocaten op Twitter af en eiste de accountgegevens van de anonieme Twitteraar. Op de eerste plaats: de Britse rechter heeft geen jurisdictie over het bedrijf dat in Californië gevestigd is. Bovendien had het een spectaculair averechts effect. Binnen een mum van tijd werd het belastende Twitter-bericht over Ryan Giggs eindeloos geretweet door meer dan 80.000 Twitteraars. Hierop plaatste de Schotse krant de Sunday Herald een foto van de voetballer pontificaal op de voorpagina (okay, met balkje). Volgens de hoofdredacteur was de superinjunction volslagen “lunacy” nu je met de klik van een muis zo zijn naam op het internet kon vinden.
En vandaag was het wel helemaal gedaan met de superinjunction. Omdat Britse parlementariërs in alle vrijheid moeten kunnen debatteren, zijn volgens het “parliamentary privilige” publicatieverboden niet van toepassing op de right honourable friends van het Lagerhuis. En dus noemde John Hemming van de Liberaal Democraten zijn naam tijdens een debat vandaag. Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
Tja, toen ging iedereen in gans medialand los. Het is ook de reden dat ik zonder veel problemen de naam van Giggs kan noemen. Het publicatieverbod is nog steeds van kracht, maar geen superinjunction kan me tegenhouden open verslag te doen van debatten in het Britse parlement. Bovendien is er een praktisch probleem. Als het Openbaar Ministerie besluit ons allemaal aan te klagen, komen een 80.000 Twitteraars en een klein legertje Britse journalisten in aanmerking voor een gevangenistraf. Dit land telt 86.000 cellen. En ze zijn allemaal vol.
haha! mooi geschreven!
Mooi artikel,Ryan Gigs denkt misschien dat hij medialand naar zijn hand kan zetten,maar hij zal van een koude kermis thuiskomen.Zoals vermeld,het aanklagen van op zijn minst 80.000 Twitteraars en journalisten is niet echt praktisch,tenzij het Openbaar Ministerie besluit om Old Trafford te gebruiken als gevangenis.Dit zou echt een straf zijn !!
allereerst geweldig stuk!
@Arjen, dat de Britse pers er wettelijk dan niet over mag berichten dat kan ik begrijpen. Maar ik kan me niet voorstellen dat een Britse Rechter mij als Nederlander woonachtig in Nederland kan verbieden dat te doen.
Dat mensen die zich op dat moment in het Verenigd Koninkrijk bevinden er niet over mogen berichten (op basis van de wet) kan ik volgen. Maar ik kan me niet voorstellen dat bijvoorbeeld een Brit (of Nederlander) die in bijv NL is, er niet over mag berichten. Op het moment dat hij er over bericht valt hij onder de Nederlandse wetgeving. Oke ik kan me voorstellen dat hij wel weer in de problemen komt als hij dan vervolgens het VK weer binnen wil.
Ofwel hoe zit het voor buitelandse journalisten en journalisten buiten het VK?
@Martijn
Het is een grijs gebied. De Britse rechters claimen wereldwijde jurisdictie, terwijl dat natuurlijk kul is. Maar een Nederlandse publicatie die op het internet verschijnt is natuurlijk ook in GB te zien, en dat kan de rechter aangrijpen om ook buitenlandse journalistren te vervolgen. Ik heb het er met mijn Nederlandse collegacorrespondenten vaak over gehad de afgelopen week en wij allen waren om eerlijk te zijn een beetje onzeker. We wisten niet zo goed wat wel en niet kan. Die terughoudendheid is nu wel verdwenen hoor. Er zijn inmiddels zoveel overtreders dat het onmogelijk is voor de Britse justitie deze groep aan te pakken.
Manager Sir Alex Ferguson is zich met de zaak gaan bemoeien,hij probeert nu een journalist de mond te snoeren en hem weg te houden van de pers conferentie komende vrijdag.Dit doet de zaak meer kwaad dan goed,het nieuws gaat nu snel de wereld over,niet echt leuk als een team zich aan het voorbereiden is op een belangrijke wedstrijd.
Definitie van superrijken: mensen die “geloven” dat “om te kunnen leven” je allerlei dingen nodig hebt.
Oftewel, vanuit een onbewust geloof in hun eigen leegte vullen ze onbewust hun eigen onbewuste leegte op.
Maar, wij snappen wel dat je iets dat leeg is nooit kunt vullen, toch?
@ Arjen & Martijn
Strafrecht is redelijk praktisch: krijgt de Britse justitie je te pakken, dan is het weinig belangrijk waar je getwittert hebt
Krijgen ze je niet te pakken, dan is het weinig belangrijk wat je getwittert hebt
Kortom, voor mij is het belangrijk of NL mij uit zou leveren. Ik denk dat dat wel mee zal vallen
@Bas
Persoonlijk geloof ik dat er maar heel weinig landen zijn die Twitteraars en/of journalisten uit zouden leveren.Het zou niet alleen tot praktische problemen leiden,de financiele kant van lange rechtszaken speelt ook een rol.
@Arjen
Superstuk! Uiteraard is de claim van wereldwijde jurisdictie van Britse rechters kul, maar hoe vaak gebeurt het dat een super injuncion relevant is voor de buitenlandse pers? Als het hele injunction systeem niet was geëxplodeerd, hoe groot was de kans dan geweest dat je had bericht over een affaire van een voetballer? Tenzij het gaat om een zaak zoals Trafigura, zal de buitenlandse (niet sport) pers toch niet zo snel een superinjunction challengen? Of gebeurt het vaker dan ik denk, maar weten we het gewoon niet omdat er niet over bericht mag worden? Wordt trouwens wel erg Orwelliaans zo, doublethink en doublespeak ten top!